เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

เมื่อคืน บาร์ที่โรงแรมมีงานเปิดตัว บก นิตรสารอะไรสักอย่างที่ไม่ขอระบุ

ตอนประมาณตีหนึ่งกว่าๆ มีเหตุการณ์เกิดขึ้นที่ปากทางเข้าโรงแรม ตรงถนนสาธรใต้

ขออธิบายนิดหนึ่ง สำหรับคนที่ไม่เคยมาถนนสาทรใต้มาก่อน

บนถนนสาทรใต้เนี้ย จะมีที่กลับรถอยู่สองที่ครับ

ที่แรกจะอยู่ที่ไฟแดงแรก ต้องสมาคมฝรั่งเศส และ อีกที่อยู่ที่โบสถ์คอนเวนต์

บังเอิญโรงแรมที่ผมทำอยู่มันตั้งอยู่ตรงที่กลับรถอันแรกพอดี  ตำรวจจราจรเลยเอาป้ายห้ามกลับรถมาตั้งไว้ ห้ามให้รถที่ออกจากโรงแรมเมโทรและบันยันทรี กลับตรงนี้เพราะรถจะต้องวิ่งตัดถนน อาจทำให้เกิดอุบัติเหตุได้ รถจากตรงนี้ต้องไปกลับที่โบสถ์คอนแวนต์

ไม่รู้ว่าไฮโซคน (ขอสมมุติชื่อ บุญโฮม)ดังกล่าว ไม่รู้กฎ หรือไม่เข้าใจเครื่องหมายป้าย หรือเพราะใส่แว่นกันแดด ตอนกลางคืน หรือพ่อบุญโฮมนี้ใหญ่สร้างถนนเส้นนี้มาเอง คุณบุญโฮมเลยขับรถเซฟโรเลตออกจากโรงแรมจอดบังเลนเข้าไปสองเลนกว่า เพื่อจะกลับรถ (ตรงที่ห้ามกลับ)

อ่านถึงข้างบน บางคนอาจจะสงสัยว่าทำไมพี่บุญโฮม ไม่รีบๆกลับรถไปเลยใช่มั้ยครับ

ก็เพราะว่า มีสิบล้อพ่วงแว้นมาน่ะซิครับ แต่เนื่องจากรถพี่บุญโฮมเกยตื้นไปแล้วสองเลนกว่า  พี่สิบล้อจึงต้องใช้ความสามารถพิเศษโชว์สตั้น ขับหลบอย่างเชี่ยวชาญด้วยความเร็วตีนผีพร้อมกับ.....

"ไอ้เหี้ย!!!  คว..!!!!"

(เติมคำในช่องว่างเอาเองครับ ใบ้ให้ครับว่าต้องเอายักษ์มาตามท้ายคำนี้ครับ)

สิบล้อคันดังกล่าวติดไฟแดง เวลาที่จอขึ้นตัวเลข 50 และกำลังนับถอยหลัง

พี่บุญโฮมซึ่งจอดรถข้างๆ เกิดอาการเปรี้ยวใจขึ้นมา (ภาษาเหนือเปิ้ลฮ้องว่า...บ่แล้วใจ๋)

กูมีอยู่แล้วหนึ่งอันไม่ต้องมาเพิ่มให้กูอีก....ไม่ชอบ...เคือง...โกรธ

เปิดประตูเดินออกมาหยิบไม้กอล์ฟเหล็กไม่ระบุยี่ห้อ และเบอร์เหล็กแต่คาดว่าคืนนี้ คงต้องทำอีเกิ้ลที่หางคิ้ว หรือโฮลอินวัน ที่ฟันคุดสิบล้อสักคนให้ได้

"ไอ้สัตว์ ใครด่ากูวะ"

พี่บุญโฮมยืนเปรี้ยวอารมณ์เสีย เตรียมแกว่งไม้ระเบิดทราย อยู่หน้ารถสิบล้อ

สิบล้อเห็นดังนั้น.........ท่าไม่ดี เลยเรียกพวกหยิบอีดาบด้ามเขื่องเสียมและจอบ

สิริรวมแล้วหกตีนสามคนสามคม นั่นยังไม่นับสิบล้ออีกหนึ่งคันที่ดับเครื่องแล้วแต่ยังไม่ใครลงมา คิดว่าคนขับกำลังโทรถามเมียที่บ้านอยู่ว่าเอาไม้หน้าสามไปเก็บไว้ตรงไหนของรถ

บุญโฮมตั้งสติใช้วิชาตรรกกะเบื้องต้นบวกลบคูณหารแล้ว ท่าไม่ดี.... นอกจากจะไม่ได้ทำอีเกิ้ลแล้ว อาจตีตกน้ำ ติดลบสองแต้ม....

วิ่งกลับรถตัวเอง ล็อกประตู ตอนนั้นผมคิดอย่างเดียวว่า พี่บุญโฮมต้องกลับไปหยิบปืนน้อยออกมาแล้วทำลั่นใส่ใครแน่ๆ....คืนนี้มีการนองเลือดชัวร์ๆ

ไม่ครับ....มันไม่ได้เป็นแบบนั้น

คุณพี่บุญโฮมยกมือพนมไหว้ขอโทษพี่ๆสิบล้อที่ยืนทุบกระจกรถ เรียกหาเปรี้ยวใจและหามุมสวิงของมีดผาหน้าไม้ที่พกมา

(ตรงนี้ไม่เข้าใจว่าทำไมมึงไม่ขับรถออกไปเลยฟะ)

พี่ๆน้าๆสิบล้อเคาะประตูรถและคำรามว่า........

"ถุย...นึกว่าแน่....ไอ้เหี้ย.....ไอ้รวย"

....................................................... 

...............................

.........................

......................

.........................

......................

ไอ้รวย....แม่งโคตรจะปมด้อยเลยนะ....ไอ้รวย....ไม่รวยจริงไม่มีใครด่าแบบนี้นะเนี้ย

ไอ้รวย......

กูจะบ้าตายครับ 

ไม่รู้ว่า คืนนี้คุณบุญโฮมจะกอดหมอนข้าง กัดชายเสื้อร้องไห้กระซิกกระซิก เพราะรับไม่ได้ที่มีคนมีล้อปมด้อยวัยเยาว์รึเปล่าเน้อ น่าสงสารคนรวยเนอะ.....

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ควรศึกษาเส้นทางการกลับรถทุกครั้งก่อนกลับบ้าน

ป.ล.

คืนนี้ทำงานไปรำคาญไป เพราะสิวขึ้นตรงหูครับ ขึ้นตรงหลังหูตรงที่แนบกับขาแว่นน่ะ  (ใครใส่แว่นจะเข้าใจ)

เจ็บชิบเป๋ง

แล้วมาขึ้นกล้วยอะไร ไอ้ตรงที่ทุรกันดารแบบหลังหูนี้ว่ะ ไม่เข้าใจ

แล้วที่แก้มที่หน้า มีที่เป็นไร่ๆ ไม่ขึ้น เซงว่ะ

มีอีกที่ ที่สิวพรสวรรค์ชอบผุด...ตรงซอกจมูกครับ....ซิ้สสสสสสสสส

edit @ 14 Nov 2007 07:30:29 by doggiestyle