เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

วันนี้ตั้งใจจะดูหนังสองเรื่องควบ

สมบัติแห่งชาติ หรือ national trasure และ ผู้ล่าคนต่างด้าว หรือ aliens VS predator

ออกจากบ้านนั่งสองแถวออกมาปากซอยรถติด...ถึงสถานีรถไฟฟ้า...อ้าว ชิบเป๋งลืมกระเป๋าตังค์ อาไร้ว้า

ด้วยจิตตั้งมั่นอย่างแรงกล้าว่าต้องดูหนังให้ได้ วิชัยนั่งมอไซค์กลับมาที่หอ หยิบกระเป๋าเงิน แล้วกลับไปสถานีรถไฟฟ้า เสียเงินไป 70 บาท...สบายใจไทยแลนด์

วันนี้เดินทางโดยรถไฟฟ้าเพื่อไปดูหนังที่สยาม ระหว่างที่รอรถไฟฟ้าป้ายศาลาแดง ก็สังเกตว่ารถไฟฟ้าไม่ยอมเปิดประตู แต่ปรากฎมียามเดินมาเป่านกหวีดอย่างบ้าคลั่ง 

"อย่าเหยีบเส้นเหลืองครับ...อย่าเหยียบ.... MOVE MOVE"

อืม...หน้าตาพี่เค้าไปแล้วครับ ทำเหมือนพึ่งเจอระเบิดไนโตรเจนบนสถานีเลยอ่ะ เป่านกหวีดแบบปราบจราจล

 ...พี่ครับ พวกผมกูกินข้าวเป็นอาหารนะครับ ไม่ได้กินหญ้า พูดกันดีดีก็ได้

ตอนประตูรถไฟฟ้าเปิดไม่กล้าเหยียบเส้นเหลืองเลยอ่ะ กลัวโดนทำโทษให้กระโดดกบแล้วรอขบวนต่อไป

ไปดูเรื่อง national treasure หรือ ที่ผมเรียกเอาแบบของผมเองว่า

สมบัตืแห่งชาติ

ไม่ได้คาดหวังอะไรมากจากหนังเรื่องนี้เพราะคิดว่าคงไม่พ้นแนวเดิมๆจากภาคที่หนึ่ง

จากภาคแรกที่ผมทึ่งกับความเก่งของนิโคล้านเคจ ฐานทัพ จนต้องบ่นว่า เมิงจะรีบเก่งไปไหนกันครับ?

แต่ภาคนี้รู้สึกว่า ตัวผมเองมีภูมิต้านทานกับความเก่งเหนือมนุษย์มากขึ้น เลยทำให้หนังหมดสนุกไปหน่อยนึง และทีสำคัญเสือกหลับตอนกลางเรื่องด้วย...โอ้ววิชัย ไม่รู้ว่ากรนรึเปล่า ไปดูคนเดียวหนนี้

ผมว่าหนังประเภทนี้ คงไม่มีเรื่องไหนเทียบเท่า อินเดียนน่าโจนส์แล้วละครับ

ดูไปก็สังเวชอเมริกาไป หนังเรื่องนี้คงเป็นความฝันลมๆแล้งๆ ให้ประเทศตัวเองอย่างน้อยเจอสมบัติแบบในหนังบ้างจะไม่หน้าด้านไปรุกรานประเทศอื่นเพื่อสันตืภาพและบ่อน้ำมัน....

ผมนั่งดูหนังอยู่ที่นั่ง E15 ครับ ถ้าใครมีเพื่อนที่ไปดูหนังเรื่อง national treasure ที่นั่ง D15 วานไปถามเพื่อนหน่อยนะครับว่า...

ดูหนังนิ่งๆเนี้ย จะสิ้นชาติใช่มั้ยครับ ลุกเข้าลุกออกอยู่ได้ เป็นกล้วยอะไรกันครับ...แม่ง