เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

วันหนึ่งผมไปพันทิพย์ จู่ๆ ก็มีไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ทำหน้าทำตาเหมือนรู้จักผมมาตั้งแต่ปอสี่ กวักมือเรียกผม ซึ่งก็แน่นอนไอ้บ้าวิชัยก็เดินไปหา...นี่ถ้าพี่คนนั้นเมายาบ้าแล้วล่ะก็ ผมคงออกรายการ "เรื่องจริงผ่านจอ" แล้วแน่ๆ แล้วพี่คนนั้นก็เฉลย ความสัมพันธ์ระหว่างเราว่า

"โป๊มั้ยน้อง"

ครั้งนั้น ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้น ผมเดินไปทำธุระผมต่ออย่างแน่วแน่ แต่คำว่า "โป๊มั้ยน้อง"มันตามหลอกหลอนยั่วยวน ฮอโมนผมอยู่หลายวันทีเดียว แล้วนั่นก็ทำให้ผมมายืนอยู่ที่เดิม เพื่อเป้าหมายใหม่...

ครั้งนี้ เสือกไม่มีใครมา "โป๊มั้ยน้อง" สักคน...ครับ นี่เป็นสัจธรรมจริงๆครับ

เวลาที่เราต้องการอะไรสักอย่าง เรามักจะมองไม่เห็นหาไม่เจอเสมอครับ

แต่โชคชะตานำให้ผมเดินไปเจอะกับพี่โป๊คนหนึ่งครับ...หลังจากแสดงความจำนงแบบ "ลูกผู้ชายเปิดอกคุยกัน"

พี่คนนั้นทำหน้าตกใจ เมื่อเห็นลูกค้าแปลกหน้าจู่ๆ มาหาของซะงั้น

"ได้ครับ..ตามผมมาครับ"

พี่คนหนึ่งหน้าตาเหมือนโจรมูจาฮีดีนก็พาผมเดินไปที่ไหนสักที่ เริ่มเดินมาผ่านร้านรวงต่างๆ ผู้คนเริ่มน้อยลง ร้านเริ่มน้อยลง

เอ่อ...นี่กูไม่ได้มาซื้อแร่พลูโตเนียมหรือขายยาบ้านะว้อย

ตอนนั้นผมเริ่มไม่ค่อยอยากได้ "โป๊มั้ยน้อง" แล้วครับ ห่วงความปลอดภัยของตัวเองแล้วครับ

เริ่มคิดไปเรื่อยแล้วครับว่า โดนพี่เค้าจับแก้ผ้าหากล้องที่ซ่อนไว้และจับซ้อม จากนั้นถูกเอาทิ้งทะเลที่อ่าวไทย

ชีบหายแล้วกู

ก่อนที่ผมจะอ้าปากบอกพี่เค้าว่า "ไม่เอาแหล่วพี่...อยากกลับบ้านแล้ว"

พี่เค้าก็หันมาบอกว่า "รอตรงนี้นะ"

ชิบหายแล้ว แม่งต้องไปเรียกพวกมาแน่ๆ เร็วเท่าความคิด! ผมหยิบโทรศัพท์มือถือโทรเพื่อหาความช่วยเหลือ ก็พบกับเสียงของผู้หญิงที่คุ้นเคยเสียงหนึ่ง

"หมายเลขของท่านถูกระงับบริการ กรุณาเติมเงินด้วยค่ะ"

ชีวิตวัยรุ่นกูจบลงวันนี้แน่ๆ...

พี่เค้าเดินกลับมา ทำท่าทางตกใจเหมือนเห็นผมกำลังใส่มือถือลงไปในกระเป๋ากางเกง

"เอากี่แผ่น" พี่เค้าถาม แต่ผมเริ่มรู้สึกถึงความห่างเหินของพี่เค้า
ในใจอยากบอกว่า ไม่เอาแล้วแหล่ว อยากกลับบ้านแล้ว แต่กลัวทำพี่เค้าเสียเวลา
"สองแผ่นครับพี่" (แม่งยังโลภอีก)
"จะเอาแบบไหนล่ะ"
"ยังไงก็ได้ครับ...แล้วแต่พี่คิดว่าดีครับ" ในใจอยากให้จบไปเร็วๆ
แต่ก็แอบภาวนาอย่าให้พี่เค้านิยมหนังโป๊ปากีสถานเลย

สิบนาทียาวนาานทีสุดในรอบเดือนสิ้นสุดลงที่พี่คนเดิม นำซองพลาสติกสีดำซึ่งภายในบรรจุ
อะไรสักอย่างที่เป็นแผ่นๆไว้ ยื่นให้ผม ผมยื่นเงินให้อย่างรีบด่วน

ผมรีบเดินออกจากที่เกิดเหตุให้เร็วที่สุด

ความรู้สึกผมตอนนั้นเหมือนพึ่งแอบขายชาติมา คนทั้งห้างหัดมามองผมและค่อยๆยื่นมือชี้มาทางผม

ขึ้นแท็กซี่เพื่อตรงดิ่งกลับห้อง ผมแทบจะวิ่งกลับห้องเลยครับ..ให้ตายเถอะ

พอถึงห้อง.... เอาแผ่นซีดีที่แลกมาด้วยอดีนนาลีนที่หลั่งไปสองลิตรจากเหตุการณ์ระทึก
เครื่องเล่นซีดีค่อยๆทำงานตามระบบของมัน.....

อ่านถึงตรงนี้ คงจะจิตนการล่วงไปล่วงหน้าบรรทัดนี้ถึงสิ่งที่ผมเห็นวันนั้นแล้วใช่มั้ยครับ

แต่จะบอกว่า...ดูสารคดีผสมพันธุ์ปลาดุก ยังจะดีซะกว่า

โอ้ว....นี้กูทำอะไรลงไปเนี้ย

เหมือนลำบากลำบนปีนเขาด้วยมือเปล่า...เมื่อถึงยอดก็จัดแจงปักธงว่า

"ปีนผิดลูก"

เหตุการณ์เสียงครั้งที่สองเกิดเมื่อประมาณปีที่แล้ว

ผมเป็นสมาชิกฟิตเนส แคลิฟอเนีย ว้าย! ที่สาขาสีลม สิ่งที่ผมชอบก็คือแคลิฟอเนียว้าย เค้าเปิดถึงเที่ยงคืน
ซึ่งเวลาที่ผมชอบไปคือช่วงเวลาประมาณสี่ทุ่มครึ่งเป็นต้นไป เพราะจะได้ไม่ต้องไปแย่งเล่นกับพวกมนุษย์ เก้บทั้งหลาย (สงสัยคำว่า เก้บ คลิ้ก ที่นี่ ครับ)
มีคืนหนึ่งผมก็ค้นพบว่าเสาร์อาทิตย์ที่นี่ปิดสี่ทุ่ม และแน่นอนวิชัยก็เสล่อแบกเป้ไปยืนควายดูพี่เค้าเลื่อนประตูปิดร้าน

โกรธครับโกรธ ทำไมไม่มีใครบอกกูเรื่องนี้ (ความจริงเค้าก็มีบอกอยู่หน้าลิฟท์อยู่แล้วแต่ไม่เคยอ่าน)
ไอ้ครั้นจะประชดชีวิตด้วยการไปเมาเหล้า เมาอี แถวสีลมก็ไม่ใช่แนวอีก เผลอๆจะโดนฝรั่งพาไปทอยตูดอีก
 
ในเมื่อเป็นคนดีไม่ได้....ก็ต้องเลว...เดินผ่านร้านรวงก็เจอกับเพื่อนใหม่ "ซีดี วิซีดี"
หุหุหุ ฟังดูเลว...นี่เลยที่เราต้องการ   เล่นฟิตเนสไม่ได้ใช่มั้ย...

เหมือนแมงหวี่ ที่เจอกองไฟสีสวย....
ผมเดินไปหา คำสะกดจิตเลยครับ
"ซีดี วีซีดี" พี่เค้าถาม
วิชัยไม่ตอบแต่พยักหน้างึกๆ
"ตามมา" ผมเดินตามเพื่อนใหม่ไปโดยไม่ถามถึงจุดหมายปลายทาง
เดินได้สักสามนาที กูถึงจุดหมายที่เป็นมอเตอร์ไซค์
"เอ่อ...พี่จะไปไหนอ่ะ"
"ตรงนี้เอง ไม่ไกล"
"แล้วจะกลับมาส่งผมมั้ยอ่ะ"
"ส่งสิส่ง"
ว่าแล้วก็ขึ้นค่อม นึกในใจว่าจะเอาผ้ามาคลุมหน้ากูรึเปล่าเน้อ

พี่เค้าก็พาผมผ่านถนนสีลมอย่างรวดเร็วเลี้ยวเข้าซอย...เข้าซอยอีก...เข้าซอยอีก
มอเตอร์ไซค์ชะลอความเร็วตรงที่จอดรถร้างๆแห่งหนึ่ง
วิชัยเริ่มกังวลสวัดิภาพของตัวเองแล้วครับ ไม่รู้ไอ้พี่คนนี้จะเอาวิชัยไปขายที่มาเลเซียรึเปล่า

"รอตรงนี้"
ที่นี่เป็นใต้ตึกพานิชย์แห่งหนึ่ง มืดมีแค่ไฟสลัวๆ จากตึกข้างๆ และยุงอีกประมาณหนึ่งพันตัว
ที่ตื่นเต้นกับหน้าแข้งของผู้มาเยือน
มีใครสักคนกวักมือเรียก...เหมือนโดนสะกดจิตครับ ผมเดินตามเข้าไปในซอกที่มีรถกระบะจอดและมีรถเข็นปิดไว้
ในนั้นมีเก้าอี้พลาสติกวางอยู่ และมีเศษพลาสติกซีดีวางเรี่ยราดเต็มไปหมด

ผมก็เจอกับชายจีนฮ้อ (ขอเรียกว่าคุณพี่เต็ก)คนหนึ่งใส่เสื้อกล้าม ดูจากท่าทางแล้วพี่เค้าคงมีอาชีพขนยาจากแม่จัน
และขายหนังโป๊เป็นงานอดิเรก สลับกับรับจ้างอุ้มฆ่าพยาน

"เอาแบบไหน"
"เอ่อ...ญี่ปุ่นครับ"
พี่เต็ก (นามสมมุติ) ก็หันไปทางรถกะบะก้มลงเอามือคลำไปใต้ท้องรถ
หยิบเอากุญแจมาหนึ่งพวง ปีนขึ้นไปบนรถกะบะ เปิดหีบสมบัติและนำสินค้ามาให้ผมเลือก
ตอนนั้นไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่ เพราะกลัวพี่เต็กอยากยากระทันหันกับยุงอีกหนึ่งฝูงควายที่กำลังบุฟเฟ่ต์หน้าแข้งอยู่
ผมเลือกมาสองแผ่น
"สองแผ่นเองเหรอ" พี่เต็กพูดห้วนๆ
"สามแผ่นเลยดิ"
"เอ่อ..สองแผ่นก็พอแล้วครับ"
"สามเลย...เร็ว"
เอ่อ...นี่กูเป็นลูกค้านะว้อย อย่าขู่กูกลัว
พี่เต็ก upsell เก่งครับ วิชัยหยิบอีกแผ่นอย่างว่องไว
"โอเค...ดีมาก"
"ครับ....พี่"
"กลับไปส่งผมด้วยนะ"
"กลับเองได้มั้ยล่ะ"
อ้าว...เหี้ยล่ะมั้ย
"ไม่ได้ครับ...ผมกลับไม่เป็น"
"ก็ได้ก็ได้" พี่เต็กทำท่างอารมณ์เสีย
ชีวิตผมดำเนินผ่านไปได้อีกวันหลังจากที่เค้าพาลงบนถนนที่ผมคุ้นตา

ผมเดินกลับบ้านแบบงงๆ
ถึงบ้านผมก็ใส่ดีวีดีที่แลกมาด้วยอดีนนาลีนและเลือดอีกหนึ่งถุงที่โดนยุงรุมโทรม

อย่าถามเลยครับว่าดีวีดีพวกนั้นมันดีมั้ย....

edit @ 7 Jan 2008 03:18:17 by doggiestyle