เคยกันมั้ยครับที่โชคชะตาโชคตะกรรมนำพาให้เรามาอยู่ในเหตุการณ์กระอักกระอ่วมเหมือนพี่เบิร์ดร้องไว้

"กลับตัวก็ไม่ได้ให้ไปต่อไปก็ไปไม่ถึง"

หรือ

"ฉันมาทำอะไรที่นี่"

 

เท่าที่จำได้...ผมเคยอยู่ในเหตุการณ์คลาสสิคที่ว่าในชีวิตการทำงานโรงแรมหลายครั้ง แต่ที่จำได้ลืมมีอยู่สองครั้ง

 

 

รั้งแรกเกิดที่กรุงเทพนี้เองครับ

วันนั้นผมทำงานตามปกติ แล้วก็มีแม่ลุกแหม่มคู่หนึ่งมาติดต่อสอบถามข้อมูล

ก็นึกว่าไม่มีอะไรครับ เราก็ทำงานตามปกติหันไปยิ้มให้ลูกชายแร็ปเปอร์หนึ่งครั้งเป็นมารยาทและคุยกับคุณแม่ต่อ

ระหว่างที่คุยกับคุณแม่ หางตาข้างขวาก็เหลือบไปเห็นคุณลูกกำลัง...

คิดว่าแคะขี้มูก ถอนขนจมูก เรอ ตดใช่มั้ยครับ...หึหึหึจะบอกว่าของพวกนั้นไม่สามารถสั่นประสาทผมได้หรอกครับ แต่คุณลูกกำลัง...

 

 

 

ถอนขนคิ้วครับ

 

 

 

 

เกิดมาจากท้องแม่จะสามสิบปีแล้วพึ่งเคยเห็นคนถอนขนคิ้วในระยะหายใจรดหน้ากัน
ก็วันนี้แหละครับ


แค่เห็นก็วางสายตาไม่ลงแล้วครับ


ผมยอมรับเลยครับ ว่าขณะที่คุยกับคุณแม่ แต่สมาธิทั้งหมดของผมมันโดนแรงดึงดูดจาก
คุณลูกข้างๆ และแอบลอบมองคุณลุกหลายครั้ง

 


ส่วนคุณแม่ก็ไม่ได้ห้ามปรามอะไรเล้ย สงสัยชินแล้ว มันก็เหมือนจาม เหมือนแคะขี้มูก เกาแขนธรรมดาๆนี่แหละ คุณแม่นั่น เรื่องเยอะเหลือเกิน ถามไม่จบสักที ส่วนคุณลูกนั้น ยืนทรมานความรู้สึกผมตลอดเวลา จนกระทั่ง
ไฮไลด์อยู่ที่การถอนมาแล้วนำมาดม...

 

เท่านั้นแหละครับ

 

 

 

 

 

"เฮ่ย...ใครก็ได้ มาดูแม่ลูกคู่นี้ที