เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

ผมเริ่มเข้าวงการวงจรโรงแรมตั้งแต่ปีสองพัน ตอนนี้ก็ปาเข้าไปเจ็ดปีแล้ว

ไม่รู้ว่า ได้คุยกับลูกค้าต่างชาติมากี่คน แต่เคยคุยเล่นๆกับเพื่อนว่า
ถ้าเราไปเที่ยวฮ่องกงหรือสิงคโปร์ เราจะต้องได้เจอกับลูกค้าที่เราเคยคุยด้วยที่นั่นแน่ๆ

ผมจำได้ว่า ผมเคยบอกไว้ในเอนทรีหนึ่งว่า ทัศคติที่ดีเป็นสิ่งที่จำเป็นที่สุด ไม่ว่างานใดๆ ก็ตาม
แต่เอนทรี ผมขอนอกบทมาบ่นครับ (ทุกทีก็บ่นอยู่แล้วนี่หว่า)

คนที่อ่านเอนทรีผมบ่อยๆ คงจะมีบ้างที่ทำงานทางด้านสายบริการ ซึ่งธรรมชาติของมันเนี้ยก็น่าเบื่อ เหนื่อยและ น่ารำคาญจิตอย่างสูงในบางเวลา ผมก็เลยอยากรวบรวมไอ้พวกลูกค้าป่วยๆ เสื่อมๆ ไว้เป็นอนุสรณ์สักครั้ง

วันนี้ผมก็ขอเสนอหนึ่งประเภทที่นึกออกทันทีเวลาให้นึกถึงแขกเกรียน ลูกค้าประเภทนั้นคือ

 พวกขี้เบ่ง

เดาว่าสืบสายเลือดมาจากชนชั้นสูงจากยุคเมโสโปเตเมียนโบราณที่กินดิน กินหญ้าเป็นอาหาร
น่าเสียใจครับที่ส่วนใหญ่ลูกค้าประเภทจะเป็นชนชาติไทยครับ คือไม่รู้ว่ามึงขี้ไม่ออกรึไงถึงต้องมาเบ่งนอกสถานที่กันด้วย และที่น่าสนใจมากไปกว่านั้นนะครับ ร้อยละเก้าสิบของพวกขี้เบ่ง มีปัญหาความจำ ทั้งนั้น

อาการเบ่งก็จะคร่าวๆดังต่อไปนี้

เมิงรู้มั้ยว่ากูลูกใคร

ได้ยินประโยคแบบนี้ทีไร จะรู้สึกปวดตับ ปวดหัว อยากกินยาหม่องเข้าไปทั้งตลับ แล้วไปกระโดดลงน้ำเจ้าพระยา

อันนี้ออกแนวความจำเสื่อม เลยออกมาหาบุพการี หรือไม่ก็เป็นเด็กกำพร้าระยะเรื้อรัง เกิดปัญหาที่ร่องสมองอย่างฉับพลัน

ส่วนใหญ่อาการเล่านี้จะเกิดเมื่อบางสิ่งอย่างไม่ถูกใจ ต่อมไร้ท่อจะหลั่งสารเบ่งเข้าสู่สมองทำให้เกิดอาการเด็กกำพร้าฉับพลัน

ส่วนมากจะออกมากจากวัยรุ่นสุดเสื่อม ที่คิดว่าตัวเองโคตรเท่ มากับสาวๆที่สมองเลื่อนลอยที่เผลอออกกับไอ้บ้าเหล่านั้น  

คุณน่าจะรู้นะว่า ผมชื่ออะไร (คนผีตือ แบบนี้ มีจริงๆครับ เจอมาแล้ว)

อันนี้ก็เซ็งจิตไม่แพ้ข้างบน ลองนึกตามนะครับ วันนั้นเราทำงานอย่างสนุกสนาน งานเยอะแต่กำลังมันส์ ถ้ามีเพลงประกอบ จะต้องเป็นเพลง up beat สนุกๆ แล้วก็มีไอ้เหี้ยตัวหนึ่งเดินมา ทำหน้าเหี้ยๆ พูดภาษาเดียวกับเรา แล้วบ่นถึงสิ่งต่างๆ ในโรงแรมที่ไม่เข้าท่าสำหรับมัน แล้วก็พูดต่อว่า..."มึงรู้มั้ยว่ากูเป็นใคร"

โลกมืดเลยครับ เพลงประกอบที่ว่าก็ดับทันที...

ต่อมไร้ท่อมึงเสียรึไง ถึงเที่ยวถามคำถามป่วยๆแบบนี้ ตัวเอ็งแม่งยังจำตัวเองไม่ได้ แล้วโผมกูจะรู้จักมั้ยยย 

...อันนี้พี่ต้องรีบเอาซุปไก่สกัดฉีดเข้าเส้นโดยด่วนที่สุดครับ หรือไม่ก็แนะนำให้กินไก่ดำทั้งตัวเลย ความจำจะได้ดีขึ้น ผมเคยเจอปัญหาแบบนี้ครั้งหนึ่ง ตอนที่อยู่ที่ภูเก็ต...วันนั้นยุ่งมากแล้วก็มีป้าหน้าเหี้ยตัวหนึ่ง ไว้ผมทรงบินลาบอง ใครนึกทรงบินลาบองไม่ออกให้ไปดูคุณหญิงต่างๆที่ต้องทำทรงผมเป็นเกลียวคลื่น...

ไอ้ป้าก็ปรี่มาระบายความอัดอั้นว่า ทำไมไม่มีใครปรนนิบัติเธอเลย รอตั้งนานแล้ว... แล้วก็ถามว่า...รู้มั้ยว่าชั้นเป็นใคร...

จำได้แม่นว่า วันนั้นผมพาซื่อตอบว่า ไม่รู้ครับ โอ้โห...โดนด่ากระจุย

ผมรู้จักเจ้าของโรงแรม และรู้จัก...

ได้ยินแต่ละที แทบอยากจะอ้วกด้วยความเอียน...

รู้จักเจ้าของโรงแรมแล้วไง...กูก็รู้จักเจ้าของโรงแรมนี้ว้อย สัด...

รู้จักคนนู่น คนนี้ คนนั้น ไอ้เปรตทำไมมึงไม่ไปสมัครเล่นเกมทศกัณท์เลยวะ

ประเภทนี้มักจะเปิดบทสนทนาโดยถามหาใครสักคน ที่มีตำแหน่งใหญ่โตก่อน เพื่อแสดงให้เรารู้ว่า "กูรู้จัก somebody นะว้อย" เพื่อทำการขอสิ่งต่างๆ ฟรีตาม

ปัญหาระดับซากอ้อยนี้ เรื้อรังมากครับในวงการโรงแรมและร้านอาหาร จนมีสถานที่เที่ยวแห่งหนึ่งให้พนักงานเสิร์ฟใส่เสื้อยืดสกรีนคำว่า

"don't tell me you knwo the owner"

แปลเป็นไทยว่า มึงอย่าเสือกบอกนะ ว่ามึงรู้จักเจ้าของ (เพราะกูไม่แคร์)

เคยไปพักที่ใดมาบ้าง

อันนี้จะเกิดกับแขกต่างชาติบ่อยมาก ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าจะบอกทำไม

เหตุการณ์ก็จะทำนองว่า แขกฝรั่งเดินเข้ามาขอดูห้อง ถามราคา ซึ่งก็ธรรมดา เกิดอยู่ทุกวี่ทุกวัน แล้วพี่เค้าก็จะคันบอกเราว่า กูเคยพักที่ xxx  มานะ... ไม่รู้จะบอกทำไม กูไม่ได้ถาม แล้วไง ใครสนใจวะ มึงพักที่ xxx มาแล้วกูต้องก้มกราบ หมอบคลาน ก้มหน้าคุยกับมึงมั้ย

โอเค ไอ้โรงแรมต่างๆ ที่อ้างมาน่ะ มันก็เป็นโรงแรมที่มีชื่อเสียงระดับโลกจริง ไม่เถียงว่าเค้าดีจริงๆ

แต่ขอโทษเถอะนะ พี่แหลมวินมอเตอร์ไซค์ปากซอยก็ไปนอนไอ้โรงแรมที่ว่าได้ทั้งนั้น ถ้ามีตังค์

ผมก็ไปนอนได้ ใครๆก็พักได้ ถ้ามีเงิน

เคยมีปัญหากับแขกทั่นคนไทยหนึ่งคน ทีแรกก็คุยกันดีดี แต่พอพูดจาไม่เข้าเท่านั้นแหละ โวยวายเหมือนผมไปตุ๋ยตูดพ่อเค้าอ่ะ

"ผมไม่อยากจะคุยนะ...ออสเตเลียผมก็ไปนอนมาแล้ว...."

"ผมไม่อยากจะว่าอะไรนะ แต่เรื่องเงินนี่อย่ามาทวงครับ ให้เกียรติกันได้ก็ให้กันได้มั้ย"

"ผมพักมาหลายที่แล้ว แต่ไม่มีใครทำกับผมแบบนี้"

ไอ้ที่ผมว่าพูดจาไม่เข้าหูน่ะ...ผมแค่ขอเครดิตการ์ดแล้วถามว่าต้องการจ่ายค่าห้องเลยมั้ย

ถ้าไม่..ก็ไม่เป็นไร

โวยวายทำไม? ไม่ได้ดูถูกอะไรเลยนะครับ โรงแรมห้าดาวอื่นๆเยอะแยะที่แขกจ่ายตังค์ก่อนเลย

เมื่อคืนมีแขกคนหนึ่งเดินมาติดต่อถามราคาเหมารถโรงแรมให้ไปส่งที่หัวหิน ซึ่งราคาตกอยู่ที่ประมาณ zzz ซึ่งแน่นอนครับราคามันต้องหนักหน่วงแน่ๆ และก็เป็นไปตามที่ผมคาด แขกโวยวายซากอ้อย บอกว่าแม่งแพงนู่นนี่นั้น โรงแรมคิดราคาเกินจริงบ้าบอ และบอกว่าโรงแรม xxx ราคายังแค่ zzz เท่านั้นเอง.... ซึ่งผมก็บอกไปแล้วว่าราคามันต้องเท่ากันแน่ๆ เพราะใช้บริษัทรถเจ้าเดียวกัน

แขกอึ้งไปสักครู่แล้วก็บ่นต่อ ผมก็เลยออกปากจองรถนอกธรรมดาให้ เป็น camry ราคาย่อมเยาลงมากกว่าครึ่ง แขกกลับถามว่ามันดีเหรอ อยากได้ดีดี

คือ...การพักโรงแรมก็เหมือนซื้อปลาทูครับ..ร้านนี้แพงไม่พอใจก็ไปซื้อร้านอื่นครับ ไม่เป็นไรครับ แค่บอกว่าไม่เอาแล้วจากไป ก็เป็นอันเทิดทูนแล้วครับ ของบางอย่างพวกเราก็ทำอะไรให้ไม่ได้จริงๆครับ เอะอะให้ลดราคาก็เจ๊งกันพอดี