ผมเริ่มเข้าวงการวงจรโรงแรมตั้งแต่ปีสองพัน ตอนนี้ก็ปาเข้าไปเจ็ดปีแล้ว

ไม่รู้ว่า ได้คุยกับลูกค้าต่างชาติมากี่คน แต่เคยคุยเล่นๆกับเพื่อนว่า
ถ้าเราไปเที่ยวฮ่องกงหรือสิงคโปร์ เราจะต้องได้เจอกับลูกค้าที่เราเคยคุยด้วยที่นั่นแน่ๆ

ผมจำได้ว่า ผมเคยบอกไว้ในเอนทรีหนึ่งว่า ทัศคติที่ดีเป็นสิ่งที่จำเป็นที่สุด ไม่ว่างานใดๆ ก็ตาม
แต่เอนทรี ผมขอนอกบทมาบ่นครับ (ทุกทีก็บ่นอยู่แล้วนี่หว่า)

คนที่อ่านเอนทรีผมบ่อยๆ คงจะมีบ้างที่ทำงานทางด้านสายบริการ ซึ่งธรรมชาติของมันเนี้ยก็น่าเบื่อ เหนื่อยและ น่ารำคาญจิตอย่างสูงในบางเวลา ผมก็เลยอยากรวบรวมไอ้พวกลูกค้าป่วยๆ เสื่อมๆ ไว้เป็นอนุสรณ์สักครั้ง

วันนี้ผมก็ขอเสนอหนึ่งประเภทที่นึกออกทันทีเวลาให้นึกถึงแขกเกรียน ลูกค้าประเภทนั้นคือ

 พวกขี้เบ่ง

เดาว่าสืบสายเลือดมาจากชนชั้นสูงจากยุคเมโสโปเตเมียนโบราณที่กินดิน กินหญ้าเป็นอาหาร
น่าเสียใจครับที่ส่วนใหญ่ลูกค้าประเภทจะเป็นชนชาติไทยครับ
คือไม่รู้ว่ามึงขี้ไม่ออกรึไงถึงต้องมาเบ่งนอกสถานที่กันด้วย และที่น่าสนใจมากไปกว่านั้นนะครับ ร้อยละเก้าสิบของพวกขี้เบ่ง มีปัญหาความจำ ทั้งนั้น


อาการเบ่งก็จะคร่าวๆดังต่อไปนี้

 

เมิงรู้มั้ยว่ากูลูกใคร

ได้ยินประโยคแบบนี้ทีไร จะรู้สึกปวดตับ ปวดหัว อยากกินยาหม่องเข้าไปทั้งตลับ แล้วไปกระโดดลงน้ำเจ้าพระยา

อันนี้ออกแนวความจำเสื่อม เลยออกมาหาบุพการี หรือไม่ก็เป็นเด็กกำพร้าระยะเรื้อรัง เกิดปัญหาที่ร่องสมองอย่างฉับพลัน

ส่วนใหญ่อาการเล่านี้จะเกิดเมื่อบางสิ่งอย่างไม่ถูกใจ ต่อมไร้ท่อจะหลั่งสารเบ่งเข้าสู่สมองทำให้เกิดอาการเด็กกำพร้าฉับพลัน


ส่ว