เอนทรีนี้ทีแรกตั้งใจจะใช้เพลง ด้วยรักและผูกพัน เวอร์ชั่น SLUR มาประกอบ แต่พอเขียนเสร็จแล้ว เนื้อเรื่องดูไม่ค่อยเหมาะกับเพลงกระโดดยังไงไม่รู้

เอางี้ เลือกเอาเองละกันครับ ชอบอันไหนก็ฟังอันนั้นละกัน อันที่ผม autoplay ไว้เป็นเพลงในล็อบบี้โรงแรมผมเองครับ หวังว่าคงชอบ

_________________________________________________________________

การจากลา จะเป็นได้แค่ตัวหนังสือในนิยาย และมีตัวตนอยู่จริงๆในความรู้สึกของคนระหว่างสองคนเท่านั้น                


ผมเป็นคนไม่เชื่อในการจากลาครับ

อ่านแล้วเหมือนผมเป็นกระด้างๆใช่มั้ยครับ
แต่ผมคิดอย่างนี้เงียบๆมาตั้งนานแล้ว ขอบคุณพื้นที่อุดมคติแห่งนี้ที่ผมสามารถบอกใครๆในสิ่งผมคิด

จำได้แม่นว่าในงานปัจฉิมลิขิตตอนมอสาม ที่ครูบาอาจารย์มาพูดเรื่องราวซึ้งๆ เด็กๆมานั่งกอดคอกันร้องไห้  แลกเสื้อนักเรียนกันเขียน "กูรักมึง" "คิดถึงกูบ้างนะ" ทำกันอย่างกับจะไปเรียนต่อกันที่ดาวพฤหัสกัน บอกกันตรงๆว่า เป็นแค่ครั้งนั้นครั้งเดียวในชีวิตที่ผมรู้สึกอินกับการจากลา แต่ก็แค่ชั่วข้ามคืนเท่านั้นครับ เพราะวันต่อมา เราก็กลับมาเจอกันเหมือนเดิม มอสี่เราก็เรียนโรงเรียนเดียวกันอีก ผมยังแอบคิดอยู่เลยว่า กูจะมาร้องไห้ทำแมวเซาอะไรวะ เพราะสองวันต่