เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

มีอยู่คืนหนึ่งที่แสนยุ่ง...ผมไม่รู้ว่าที่ยุ่งอยู่ตอนนี้ มันยุ่งเพราะสถานการณ์ตอนนั้นหรือยุ่งเพราะระบบคอมพิวเตอร์มันล่ม หรือทั้งสองอย่างรวมกัน โทรศัพท์ก็ดังไม่ขาดสาย ทั้งจากเพื่อนพนักงาน และจากแขก

ดูทุกอย่างมันอยู่นอกเหนือการควบคุม มันวุ่นวายเหมือนฝูงเพลี้ยกระโดดลงกระหน่ำไร้ข้าวโพด

มันยุ่งซะจนผมอยากจะหนีป่าไปบวชแล้วออกถุดงค์ในป่าซะเดี๋ยวนั้น

ขณะที่ยุ่งยีขี้เปื้อนน่องอยู่นั้น ก็มีโทรศัพท์โทรเข้ามา..ฟังจากสำเนียงและการ loading แล้ว...ต้องใช่แน่ๆ

ประสบการณ์ของผมมันกอดอกแล้วบอกผมว่า...สายนี้แม่งคุยยาว

เพราะเขาคือโคเรียแมนครับ

บทสนทนาภาษาอังกฤษก็ยืดเยื้อยาวนานเหมือนปัญหาแบ่งแยกดินแดนปาเรสไตน์

โคเรียแมน: internet...can't use....i

อืม...ขอบคุณที่พยายามนะ

วิชัย: i am sorry to inform that at the moment our internet system is down. it will be available in a while.

โคเรียแมน: ห๊ะ!!!

สงสัยยาวไปมั้ง

วิชัย: internet...not now.

โคเรียแมน: โอ....when

วิชัย: i call you when internet is ok

โคเรียแมน: ห๊ะ....

รู้เรื่องหรือไม่รู้เรื่องวะ....ช่วยทำหน้าและแววตาตอบสนองข้อมูลที่ได้รับหน่อยเถอะ

หลังจากลิ้นถลอกไปอีกสองแผล...บทสนทนาทางโทรศัพท์ก็จบลงทีโคเรียแมนยอมล่าถอยไปอย่าง งงๆ

หลังจากนั้นไม่นานนัก ระบบทุกอย่างก็ลงตัวใช้งานได้เหมือนเดิม

ผมก็รีบโทรกลับไปบอกโคเรียแมนว่า ตอนนี้ใช้อินเตอร์เนตได้แล้วนะ

แต่ปรากฎว่าไม่มีคนรับ พอรู้สึกตัวอีกทีก็มีคนมายืนข้างหลังผมด้วยกระดาษหนึ่งแผ่นเล็กๆ

แอบเห็นว่ามีประโยคอยู่บนกระดาษว่า I can not use internet

เหมือนวาสนาโชคชะตาเขียนกากบาทสีแดงโร่ไว้ตรงหน้าผากโคเรียแมน....

ไอ้นี่แน่ๆ ที่มึนสมองเยิ้มเมื่อกี้ทางโทรศัพท์

โคเรียแมน: ไอ ไอ ไอ อินเทอร์เนต

วิชัย: the system has just back live again. you can use your internet now.

โคเรียแมน: (loading.......) now?

วิชัย: yes, sir. NOW

โคเรียแมน: (loading...อีกหนึ่งอึดใจ) now?

วิชัย: นาว (นาวโว้ย ณ บัดนาวววว)

โคเรียแมน: โอว์...นาว

ลองยืนยันจนแทบจะกรีดเลือดรับรองแล้ว สิ่งต่อไปที่ต้องเห็นคือ แขกหันหลังกลับเดินจากไปขึ้นลิฟท์

แต่พี่โคเรียแมนก็ยังยืนอยู่ที่เดิม ด้วยแววตาที่ต้องการคำตอบ

นี่พวกเอ็งเคยประท้วงต่อต้านตัดแต่งพันธุกรรมซากอ้อยหน้ารัฐสภามารึเปล่าเนี้ยถึงได้เข้าใจอะไรยากเย็นชมัด...

โคเรียแมน: นาว?

วิชัย: เยส...พี่เดินกลับห้องเลยครับ แล้วก็ใช้อินเตอร์เนตเล่นแคมฟอค โหลคลิปโป๊ได้แล้วคร้าบบ

โคเรียแมน: แต่ว่า...

วิชัย: นาวววววว์

เกาหลีหายไปแล้วทั้งจากสายตาผมและความคิด ผมกลับมาง่วนกับสิ่งที่กองอยู่ตรงหน้า

จนกระทั่ง

แว่น เกาหลีคนเมื่อกี้บอกว่า ยังเล่นเนตไม่ได้อ่ะ

โอ้ซ....ซซซ์์ อย่างงี้ต้องโรมรันให้พินาศเป็นจุลไปข้างหนึ่งแล้วว้อย

(พินาศในทีนี้คือ ขึ้นไปต่อเนตให้จบเรื่องไปนะครับ...อย่าคิดมาก)

วิชัยขึ้นไปที่ห้องแขกเลยครับ

คอมแขกไม่ได้เสียบสาย LAN ไว้เลยถามว่าจะใช้ wireless ใช่มั้ย

แขกบอกว่าจะใช้ wireless....

ผมแทบอยากจะล็อกคอแล้วเอาเชือกรองเท้าค่อยๆหย่อนรูจมูกซะ

แล้วพวกเอ็งจะใช่ได้มั้ย...สัญญาณwireless ที่เครื่องก็ไม่เปิด

วิชัย: where can i turn on the wireless signal from your computer, sir?

โคเรียมแมน: turn on?

โอ้ว...ใครก็ได้ให้กูไปแบกข้าวสารที่ท่าเรือทีเถอะ ทีนี่แม่งเหนื่อยใจชมัด

หาที่เปิดสัญญาณไม่ได้...ไม่เป็นไร ก็เลยจัดแจงเสียบสาย LAN ให้แล้วต่ออินเตอร์เนตให้

จนใช้ได้ โคเรียแมนทำหน้าตา ตื่นใจมากที่เห็นเครื่องใช้เนตได้

พอกันทีกับที่นี่ ไปละ

โคเรียแมน: wait....

ไรอีกล่ะเอ็ง

แขกยื่นขนมให้กล่องหนึ่ง

ก็อร่อยไม่ใช่เล่นนี่หว่า...

นิสัยดีใช้ได้นะเราน่ะ