มีอยู่คืนหนึ่งที่แสนยุ่ง...ผมไม่รู้ว่าที่ยุ่งอยู่ตอนนี้ มันยุ่งเพราะสถานการณ์ตอนนั้นหรือยุ่งเพราะระบบคอมพิวเตอร์มันล่ม หรือทั้งสองอย่างรวมกัน โทรศัพท์ก็ดังไม่ขาดสาย ทั้งจากเพื่อนพนักงาน และจากแขก

ดูทุกอย่างมันอยู่นอกเหนือการควบคุม มันวุ่นวายเหมือนฝูงเพลี้ยกระโดดลงกระหน่ำไร้ข้าวโพด

มันยุ่งซะจนผมอยากจะหนีป่าไปบวชแล้วออกถุดงค์ในป่าซะเดี๋ยวนั้น

ขณะที่ยุ่งยีขี้เปื้อนน่องอยู่นั้น ก็มีโทรศัพท์โทรเข้ามา..ฟังจากสำเนียงและการ loading แล้ว...ต้องใช่แน่ๆ

ประสบการณ์ของผมมันกอดอกแล้วบอกผมว่า...สายนี้แม่งคุยยาว

 

เพราะเขาคือโคเรียแมนครับ

 

บทสนทนาภาษาอังกฤษก็ยืดเยื้อยาวนานเหมือนปัญหาแบ่งแยกดินแดนปาเรสไตน์

โคเรียแมน: internet...can't use....i

อืม...ขอบคุณที่พยายามนะ

 

วิชัย: i am sorry to inform that at the moment our internet system is down. it will be available in a while.

โคเรียแมน: ห๊ะ!!!

สงสัยยาวไปมั้ง

วิชัย: internet...not now.

โคเรียแมน: โอ....when

วิชัย: i call you when internet is ok

โคเรียแมน: ห๊ะ....