เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

มีอยู่ครั้งหนึ่งผมออกเวรรอบดึกแล้วได้ดูรายการผู้หญิงถึงผู้หญิงก่อนนอน...ทำไมวะ เป็นผู้ชายแล้วจะดูรายการผู้หญิงไม่ได้รึไง ก็มันไม่มีอะไรดูนี่หว่า

ช่างเถอะ ช่างเถอะ สาระของเอนทรีไม่ได้อยู่ที่ผู้ชายใส่แว่นนอนเปลือยนมเกาพุงตากพัดลมดูรายการผู้หญิง แต่อยู่ที่เนื้อข่าวตังหาก (วันนี้สามารถดูนมวิชัยได้ตามบลอกบ้าบวมชั้นนำทั่วไปได้แล้วครับหรือ คลิกที่นี่ หัวนมมม)

มีผู้หญิงเมกันคนหนึ่งฟ้องร้องคาสิโนในอเมริกาเป็นจำนวนเงินที่ผมจำไม่ได้แล้ว แต่เยอะขนาดไปตั้งเนื้อตั้งตัว ตั้งบริษัทขุดเจาะน้ำมันที่อีหร่านได้สบายๆ แต่เธอไม่ได้ฟ้องคาสิโนข้อห้าลักพาตัวพ่อตาเธอไปกระทำชำเลานะครับ เธอมาเหนือเมฆเซียนโค่นเซียนกว่านั้น
เธอฟ้องคาสิโนข้อหาที่คาสิโนไม่หยุดให้เธอเล่น เป็นเหตุให้เธอเสียทรัพย์สิน เสียสุขภาพ อีกทั้งเสียเวลาในการทำมาหากินอีกด้วย

ผมดูข่าวก็ได้แต่แคะขี้มูกแล้วอุทานในคอ...ไอ้เหี้ยเอ้ย

...คิดเหมือนผมมั้ยครับว่าหากเธอมางอแงซากอ้อยแบบนี้ที่บ่อนเตาปูน ป่านนี้เจ้เธอคงโดนจับทรมานเอายางรัดนม เอาไฟช๊อตรักแร้จนเสียชีวิตไปแล้วสามทีรวดแน่ๆ

แล้วเชื่อมั้ยครับว่า เธอชนะคดีด้วยว่ะ

อ่านแล้วนอกจากจะคิดเหมือนผมนะครับว่า ไอ้เชี้ยเอ้ย
คงคิดอยู่ด้วยละซิว่าคนแบบนี้ก็มีด้วยเหรอวะ


จะบอกว่า...มีจริงๆว่ะพี่น้อง ไม่เชื่อจะเล่าให้ฟัง
อ๋อ..ลืมบอกไป...อ่านแล้วอย่าไปทำเปรี้ยวตีนเก๋าเต้บทำอย่างที่เล่านะครับ เพราะนอกจากเค้าจะสรรเสริญวงตระกูลและชาติกำเนิด อาจมีบริการเสริม ตีนฟรีไม่อั้น ไม่จำกัดเวลาและเครือค่าย

จำได้แม่นว่ามีอยู่ครั้งหนึ่ง แม่บ้านโทรมาแจ้งว่ามีแขกท่านหนึ่งทำไวน์แดงหกใส่ที่นอน วิชัยขึ้นไปที่ห้องดังกล่าวแล้วก็พบว่า ที่แม่บ้านบอกว่าไวน์แดงหกใส่ที่นอนน่ะ...มันแค่หนังตัวอย่างเท่านั้นเพราะสภาพห้องเละเทะกระจุยอย่างกับมีสงครามกลางเมืองอุกันด้า
ทั้งแก้วไวน์ขวดไวน์แตก ไวน์เลอะเทอะตั้งแต่โต๊ะทำงานไล่ไปจนถึงเตียง รองเท้าวางอยู่บนเก้าอี้ เสื้อวางอยู่บนทีวี นี่ถ้าเปิดตู้เย็นอาจเห็นกางเกงในใช้แล้วพาดอยู่ข้างในก็ได้มั้ง หลังจากชันสูตรศพห้องพักแล้ว ก็ต้นเหตุพบถุงยางอนามัยหรรษาผิวไม่เรียบยังไม่ได้ใช้ตกอยู่
ส่วนที่ใช้แล้วไม่ไ้ด้หา...

เป็นที่แน่ใจได้ว่า...มีสงครามกลางเมืองแน่นอน

นี่...มีเซ็กส์กันหรือเดินวิ่งปลูกไขกระดูกกระทิงป่าครับ ถึงได้เละซากอ้อยได้ขนาดนี้วะ!

สงสารคนทำห้องบ้างมั้ย!

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เซ็กส์ทำลายสูง แต่อยู่ที่ไวน์ที่หกเป็นดวงเท่าบ้านบนเครื่องนอนมากกว่า...
ขออนุญาติคุยนิดหนึ่งว่า ชุดเครื่องนอนของโรงแรมนำเข้ามาจากอิตาลีทั้งชุดครับ แพงมาก ยิ่งบวกกับค่าขนส่งและภาษีนำเข้าแล้ว แพงไร้สติสิ้นดีครับ ค่าเสียหายรวมๆแล้วอยู่ที่ประมาณสองหมื่นกว่าบาท...ก็บอกแล้วว่าแพงสิ้นชาติครับ
ผมก็ทำการติดต่อแขกให้มาติดต่อรับทราบข้อกล่าวหาและค่าเสียหาย แต่คุณเธอก็ไม่มาครับ จนคืนก่อนวันเช็คเอาท์

ระฆังเริ่มยกสุดท้ายของมวยคู่เอกระหว่าง....

นางดอว์สั้น ส.หน้ามึน ปะทะ แว่นเอก กำยำน้อย ศิษย์ซากอ้อย

คู่นี้ราคาต่อรองคือ 5:3 เพราะว่าให้เอาปลาพยูนมาได้กับเสือดาวยังจะง่ายกว่า จับแขกจ่ายเงิน

แขกไม่ยอมจ่ายครับ เพราะมันราคาแพงไปที่ควรจะเป็น แต่หลังจากอธิบายตำนานอันเร้นลับของชุดเครื่องนอนแล้วเธอก็อึ้งๆไป แล้วบอกว่าเธอไม่ผิด เพราะเธอไม่ได้ตั้งใจทำ โรงแรมน่าจะเข้าใจตรงนี้

...กูไม่เข้าใจว้อยยยย!

เอ็งทำของเสีย เอ็งจ่ายค่าชดใช้ นี่มันกฎแห่งโลกเลยนะเฟ้ย
แขกก็เถียงแบบข้างๆคูๆ แดกๆ ว่าแล้วทำไมต้องใช้ผ้าปูที่นอนสีขาวด้วยละ ถ้ากลัวเปื้อนนักเอ็งก็ใช้ผ้าปูสีดำไปเลยเล่า แล้วถ้าโรงแรมกลัวแขกทำไวน์หกใส่เครื่องนอน ทำไมยังขายไวน์ในห้องนอนเล่า ฟังแล้วอยากจะช่วยไปหกล้มหน้าฟาดพื้นแถวหอหน่อยนะ...เค้ากำลังทุบถนนอยู่พอดีเลย เผื่อถนนจะแตกเร็วขึ้น


ก่อนที่แขกจะดำน้ำตำบอนตับหมาซากอ้อยไปตามสเต็ปคัมแมวมากไปกว่านี้
วิชัยเหลืออดเหมือนกันก็เลยแอบแดกเข้าไปเหมือนกันว่า โรงแรมมีไวน์ขายในห้องตั้งแต่โรงแรมเปิด แล้วก็เคยมีแขกที่ทำไวน์หกใส่เตียงเหมือนกันแต่ไม่เคยมีแขกคนไหนมีปัญหาเรื่องจ่ายค่าเสียหายเลย

แทนที่จะสำหนวกขึ้นมาหน่อย กลับตะเบ็งกลับว่า เธอมาพักในนามบริษัทแต่กลับได้รับความไม่เป็นธรรมจากโรงแรมเนื่องด้วยเธอไม่ได้ตั้งใจที่จะทำความเสียหายอะไรเลย

ไม่ได้ตั้งใจทำ...นี่ฟังดูเหมือนคำสารภาพว่า...กูทำเองแหละ ยังไงไม่รู้เนอะ
ไม่ได้ตั้งใจหรือว่าเอ็งจำไม่ได้วะ อยากจะเอารูปซากปรักหักพังมาให้ดูเจงๆ

เถียงกันไปเถียงกันมา เจ้เธอคงง่วงนอนหรือยังไงไม่รู้ เธอเลยตัดบทว่า เธอไม่จ่ายเพราะราคามันแพงไป

เออ!! เจ้ดตู้!~ มันก็เท่านั้นแหละ

ก็บอกมาตั้งแต่แรกดิ จะได้ประหยัดสุขภาพจิต ไม่ต้องมาลิ้นถลอกกันแบบนี้ แล้วนี่เถียงกันจนฟันคุดแทบหลุดแล้วเนี้ยเพิ่งจะมาบอก สรุปเธอก็ยอมจ่ายในราคาที่ถูกลงกว่าครึ่ง...เอาน่ากำขี้ดีกว่ากำตดเนอะ

ระฆังหมดยกสุดท้ายของมวยคู่เอกก็จบลงตรงที่ แว่นเอก กำยำน้อย ศิษย์ซากอ้อยชนะคะแนนไปอย่างไม่เป็นเอกฉันท์

หลังจากเคสไวน์สงครามโลกผ่านไปไม่นาน วันหนึ่งก็ต่อรอบมาจากรุ่นพี่ว่า มีแขกท่านหนึ่งทำผ้าปูที่นอนเป็นรู เป็นรูชนิดที่ว่ามีผ้ากี่ชั้นเจ้เธอเอาบุหรี่ทิ่มทะลวงเข้าไปหมดเลยครับ เสียหายเป็นรูขนาดหนึ่งนิ้วชี้

แล้วกูจะเอาผ้ามีรูไปให้ใครใช้ต่อละทีนี้
ทุกครั้งที่เกิดเหตุทำนองแบบนี้จะมีการถ่ายรูปเก็บไว้เสมอเพื่อเป็นหลักฐาน แล้วก็ส่งจดหมายไปให้แขกเพื่อรับทราบค่าเสียหาย

จะว่าไปมันก็เหมือนละครน้ำเน่าหลังข่าวที่นักร้ายต้องกรี๊ดคอหอยแหก นางเองปลอมตัวเป็นจิ๊กโก๋ปากซอยด้วยวิกผมควายๆ แขกไม่ยอมจ่ายค่าเสียหายอีกเช่นเคย ลงมาโวยวายพ่นไฟปล่อยแสงอยู่ที่เคาร์เตอร์ วิชัยและเพื่อนรวมพลังสามรุมหนึ่งกันปราบมาร

ตามกฎทางฟิสิกส์ของนิวตันแล้ว

แขกผู้มีเกีรติมักถนัดขวาเสมอ! guest is always right!

เอ้ย! แขกมักแถกเสมอ....

เอ้ย! ไม่ใช่ว้อย แขกมักถูกเสมอ!

ตอนนั้นเอารูปไปยันหน้าทิ่มจมูกเลยว่า รูจริง ไหม้จริง ไม่รู้ว่าแขกทำงานเป็นทนายความรับว่าความให้กับ นักการเมืองเลวๆทั่วเอเชียรึไง เธอถามกลับนิ่มๆว่า ทำไมถึงคิดว่าเธอเป็นคนเอาก้นบุหรี่จี้เตียง แน่นอนครับ เราก็ตอบไปว่า ก็ในรูปมันเห็นอยู่ทนโท่แล้วมีรูงอกออกมา จะบอกว่าอากาศชื้นเนื้อผ้าเลยหดตัวเป็นรูมันก็เป็นเรื่องตลกไปหน่อย
เธอบอกกลับนิ่มๆเช่นกันว่า ถ้าโรงแรมสามารถสันนิษฐานส่งเดชได้แบบนี้ เธอก็บอกได้เหมือนกันว่าก้นบุหรี่มันกระโดดลงมาที่เตียงได้เอง

อุวะ! เอากะมันซิ! ไอ้ขี้เกลี้ยงเอ้ย!

นี่เอ็งเป็นโฆษกนายกมาก่อนรึเปล่าเนี้ย ถึงได้เอาตัวรอดไปเรื่อยๆได้แบบนี้

ไอ้ครั้นจะมาชี้หน้าด่า fuck you จ่ายเงินมาเดี๋ยวนี้ไอ้ขี้ติดตูด ไม่งั้นกูจะกัดลิ้นตัวเองตายแล้วมาเข้าฝันมึงแม่งทุกคืน ก็ไม่ใช่แนวโรงแรม ออกเป็นแนวตลาดค้ากล้วยสด โรงงานไม้กวาดไป

เถียงไปก็ปวดตับไป แขกก็ว่าต่อไปอย่างไม่อายนางไม้สมิงผีป่าเข้าสิงว่า เธอจะรู้ได้อย่างไรว่า ห้องที่อยู่ในรูปเป็นห้องเธอจริงๆ เพราะในรูปก็มีแค่ผ้าปูเตียงขาวๆ กับที่เขี่ยบุหรี่หนึ่งอัน โรงแรมอาจจะไปถ่ายรูปที่ไหนมาแล้วก็มาลวดลายเก็บเงินเธอก็ได้

วินาทีนั้นอยากวิ่งสะดุดเชือกรองเท้าตัวเองทำปืนลั่นใส่แล้วเอายาบ้าไปยัดกระเป๋าเธออีกที
แต่ความเป็นจริง วิชัยก็ไม่ได้พกปืนมาทำงานแล้วก็ไปซื้อยาบ้าไม่ทันอีก ก็เลยได้แต่อึ้งมาแดกเล่นๆสามคำโตๆ

เธอจากไปด้วยรูหนึ่งรูบนผ้าปูเตียงที่ไม่มีใครมารับผิดชอบ

มีใครสักคนในออฟฟิสบอกว่า "คราวหน้ามาอีก ก็เอาผ้าปูเตียงชุดนี้แหละปูแม่งให้ใช้"
ฮ่าๆๆๆๆๆๆ อันนี้ทำจริงๆรึเปล่าไม่รู้ ไม่ได้ถามต่อ

ก่อนที่คนอื่นจะทนพิษบาดแผลตับอ่อนไม่ไหว ขอเสนอเรื่องสุดท้ายละกัน เรื่องนี้พึ่งเกิดขี้นสดๆร้อน ตูดไม่ทันหายอุ่น

ในค่ำคืนที่แสนจะสงบเหมือนทะเลที่ราบเรียบเป็นกระจกสะท้อนกับเงาพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว วิชัยกำลัวทำงานอยู่ในออฟฟิศ ก็มีโทรศัพท์ของน้องจากหน้าเคาร์เตอร์เพื่อขอความช่วยเหลือ
เดินออกไปก็เจอแขกท่านหนึ่งกำลังชำระค่าใช้จ่ายอยู่
เล่าก่อนว่า แขกคนนี้ได้ทำการชำระค่าใช้จ่ายอื่นๆก่อนหน้านี้แล้วตอนกลางวันเป็นเงินประมาณ 50000บาทโดยชำระเป็นบัตรเครดิต แต่ที่ชำระอยู่ตอนนี้เป็นค่าดินเนอร์ประมาณ สามพันบาท
น้องบอกว่าแขกมีเงินสดติดตัวไม่พอค่าใช้จ่าย ขาดไปหกสิบบาท

แขกก็ทำหน้าเรียบเฉย แล้วบอกว่าจะจ่ายเท่าที่มีเท่านั้นส่วนที่ขาดจะไม่จ่ายเพราะเขาจ่ายมาเยอะแล้ว...

โทษนะครับ (สองมือพนมท่วมหัว) พี่เอาขาพับหรือเอาสมองคิดครับพี่

ช่วยยกเหตุผลมาซักสองข้อดิ ว่าทำไมโรงแรมต้องลดราคาให้วะ?
ก็เลยเสนอให้จ่ายทีเหลือเป็นบัตรเครดิต เฮียแกก็ไม่เอาบอกว่าถ้าทำแบบนั้นพี่เค้าจะเสียค่าธรรมเนียมใช้บัตรสองครั้ง
แล้วก็ว่าต่อว่าโรงแรมต้องรู้สึกคำว่า Flexible
Flexible (ความยืดหยุ่น)....เจ็บปวดรวดร้าวเข้าไปถึงลิ้นปี่เลยครับ

แดกฟรีเลยมั้ยเล่า...

ก็เสนอไปอีกครั้งว่า จะให้ปรับปรุงยอดจากที่จ่ายไปเมื่อเช้าก็ได้นะ จะได้เสียค่าธรรมเนียมบัตรแค่ครั้งเดียว
แขกก็ไม่เอา พร้อมกับใช้มีดเล่มเดิมทิ่มอกวิชัยอีก...ยูไม่ flexible เลย

เออ! กูมันไม่ดี กูมันไม่ยืดหยุ่น กูผิดเองงง

แต่เอ็งก็จ่ายเงินมาซะดีๆเถอะ อย่าให้ต้องร้องไห้น้ำตาเปียกหัวไหล่คุกเข่าเอาปืนขอร้องกันเลยนะ
แขกเริ่มทำตัวอมีบาซากอ้อย (ซากอ้อยแบบทวีคูณ)มากขึ้น โดยการโยนเงินให้ผมสิบเหรียญดอลล่าห์ฮ่องกง

วิชัยยืนตับแข็ง...ไม่เซ็งกับพฤติกรรมตับหมาจะครับ...
สิบเหรียญฮ่องกงเท่ากับสี่สิบบาท!

ไอ้เชี้ยเอ้ย...นี่กูไม่ได้ทำงานโรงแรมหนึ่งดาวที่บ้านหนองโคกแดกนะว้อย ที่ต้องมาเถียงน้ำลายเปรี้ยวทวงเงินแขก บอกตรงๆว่า บรรยากาศคีมูไกปกคลุม อากาศหายใจเบาบางมาก

แขกไม่ได้มาตรฐาน ISO แบบนี้เกรงใจไปก็พาลจะทำให้ท้องผูกซะเปล่าๆ

เลยทวงสติอีกครั้งว่า เอ็งขาดอีกหกสิบบาทนะไม่ใช่สี่สิบบาท
แขกก็ด่าให้อีกว่า พูดไม่รู้เรื่องรึไงว่าไม่มีเงินจ่าย
แขก: come on. it's only sixty baht!
วิชัย: yes, indeed. IT IS JUST ONLY SIXTY BAHT!
แขกอินเดียข้างๆดูมีชาติตระกูลขึ้นมาทันทีเลยครับ

แขกหยิบโยนเงินให้อีกครั้ง คราวนี้เป็นแบงค์ 100 ดอลล่าห์ฮ่องกง ซึ่งเป็นเงินไทยประมาณสี่ร้อยบาท พร้อมกับทำท่า ทำทางอยากได้เงินนักก็เอาไปเลย ไม่ต้องทอน





นึกว่าทำแบบนี้ ตูข้าจะรู้สึกผิดรึไง....คิดผิดแล้วว้อย ไม่มีทางเลย กูได้ทิปอีกตังหาก

แขกเดินจากไปพร้อมกับพึมพำๆว่าจะไม่กลับมาที่นี่อีก...

สาธุต่อผีป่าซาตานเลย...ขอบคุณมากครับ


วันต่อมาเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้รุ่นพี่ฟัง

รุ่นพี่: จริงเหรอว่ะ แม่งหน้าด้านวะ
วิชัย: ซากอ้อยมากพี่
รุ่นพี่: แขกชาติอะไรวะมึง
วิชัย: .....ชาติหมา!




ป.ล. เพิ่มเติมเรื่องบัตรเครดิต...บัตรเครดิตของแขกต่างประเทศจะเสียค่าธรรมเนียมบัตรจากยอดที่ใช้เป็นเปอร์เซนต์ด้วย
ป.ล.2 รู้หรือไม่ google.com สามารถแปลงหน่วยได้ครับ ยกตัวอย่าง เราอยากรู้ว่า148ยูโร เป็นเงินไทยเท่าไหร่
ในช่อง search เราก็ใส่ประมาณว่า 148 EURO to THB เราก็จะได้หน่วยเป็นไทยบาททันที
นอกจากนี้ยังใช้ได้กับการแปลงมาตราัวัดอื่นๆอีกนะ