เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

วันที่11/5 ที่ผ่านมาเป็นวันที่ผมเขียนบลอกที่ exteen มาครบหนึ่งปีแล้ว
ผมขอหนึ่งเอนทรี เล่าเรื่อง doggiestyle.exteen ละกันนะครับ

เรื่องมันน่าจะเริ่มตรงที่ วันหนึ่งผมอยากเขียนเรื่องสั้นเรื่องหนึ่ง เป็นเรื่องเกี่ยวกับความรัก พล็อตเรื่องต่างๆมันก็ทับถมในความคิดผม จนผมต้องระบายมันออกมาบ้าง
ต้องขอบคุณเพื่อนย้งที่แนะนำให้ผมรู้จักกับ spacelive ที่ซึ่งผมเริ่มระบายเรื่อง "รักกับเมธี" ที่ตั้งใจว่าจะเป็นเรื่องขนาดสิบตอนจบใน http://beforehapinessisfound.spaces.live.com/
ระหว่างที่เขียนอยู่นั้น ผมก็เริ่มเขียนเรื่องทั่วๆ ไปควบไปด้วย
ซึ่งเรื่อง บ่นเป็นช่วงๆ คงเป็นเรื่องแรกๆทั่วไปในแบบถนัดที่ผมเขียนใน livespace โดย
เอนทรีนั้นใน spacelive มีคนคอมเม้น (ถ้าผมจำไม่ผิด) 4คอมเม้น!

พอเริ่มเขียนเรื่อง "รักกับเมธี" ได้สี่ห้าตอน ช่วงนั้นผมก็เริ่มเข้ามา exteen ที่บลอกของ คุณชาติิ คุณเส่ง คุณหนอน และบลอกขุ เพื่อติดตามข่าวสาม ฟิกเกอร์ broku เล่นอะไร ที่ผมสะสม

ฟิกเกอร์ด๊อก ของ lenarai

this is broku

ช่วงนั้นผมเริ่มรู้สึกว่า spacelive แม่งจะยากหงส์ยากห่านไปไหน นี่กูต้องเรียนปอโท เอกคอมพิวเตอร์รึไงวะ ถึงสามารถใช้ได้อย่างมีความสุข

ด้วยคอมเม้นที่ล้มหลาม (เฉลี่ยเอนทรีละสองคอมเม้น) http://doggiestyle.exteen.com เลยมีขึ้น

คำว่า doggiestyle เป็น username ของผมในบอร์ดโมเดิร์นด๊อก www.moderndog.biz
คำว่า doggiestyle ไม่ได้หมายความถึงลีลาพิศวาสอย่างที่ใครๆคิดนะครับ

แต่มันมาจากที่ผมบูชา moderndog มากกว่า

หลักในการเขียนบลอกของผมคือ

1. ผมจะเลี่ยงไม่เขียนถึงความรัก
ผมคิดว่าเรื่องความรัก มันมีอยู่ไม่กี่รูปแบบ อยู่ที่ใครจะพูดในมุมไหนมากกว่า เขียนไปก็มีแต่เรื่องเดิมๆวนไปวนมา แล้วอีกอย่าง...ผมไม่สามารถระดมความโรแมนติกได้บ่อยขนาดนั้นหรอก
2. ผมจะไม่เขียนเรื่องกำกวม คำผวนลามก
ผมว่าผมไม่ใช่ ตลกประเภทนั้นนะ
3. ผมจะไม่อั้นในการเขียน
ผมว่าการเขียนอะไรสักอย่าง มันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับอารมณ์ร่วม คำหยาบคายเช่น เหี้ย ห่า สารเลว หรือควย ความหมายมันไม่ได้หยาบคายเสมอ

4. บลอกผมต้องอ่านง่าย
บลอกผมเป็นบลอกที่เน้นอ่าน รูปแบบบลอกเลยไม่ค่อยมีลูกเล่นเท่าไหร่ (จริงๆ แล้วไม่มีปัญญาทำ) อย่างหนึ่งที่จะทำให้อ่านง่ายคือ ตัวหนังสือจะต้องใหญ่ อ่านสบายตา ขนาดตัวหนังสือที่ผมใช้คือ 12pt ผมว่ามันใหญ่พอดีตา

วันที่ 11/05/07 เอนทรี "ขออภัย" เป็นเอนทรีแรกที่เขียน

ทิ้งห่างไปหลายเดือนอย่างไม่มีเหตุผล ผมจำไม่ได้แล้วทำไม

วันที่ 20/08/07 เอนทรี "สวัสดีทั่นผู้มาเยือน" เป็นเอนทรีแรกจริงๆที่เขียนใน exteen

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาทุกๆวันผมต้องมานั่นอยู่หน้าจอคอมเพื่อเขียนอะไรก็ไม่รู้ลงไปในบลอก

ในครั้งแรกๆ ผมใช้ชื่อบลอกว่า "...beforehappinessis...found"
before + happiness is...+found เป็นชื่อเพลงของด๊อกสามเพลงมารวมกัน

วันที่ 09/09 (อ๊ะ! เลขสวยว่ะ พึ่งรู้นะเนี้ย)เอนทรี "จะรีบยุ่งไปไหน" เป็นเอนทรีแรกที่เกี่ยวกับโรงแรม

ไม่นานจากนั้น (จำไม่ได้แล้วว่าวันไหน) ผมก็เปลี่ยนชื่อบลอกจาก beforehappinessis...found เป็น เรื่องป่วยๆของคนโรงแรม -_-! โดยเหตุผลทางการค้าว่าชื่อปัจจุบันดูดึงดูดและมีอะไรมากกว่าอันเดิม

หนึ่งปีที่ผ่านมา ผมเขียนไปแล้ว 182 เอนทรี เป็นเรื่องในหมวด 5starstory หรือเรื่องโรงแรมทั้งหมด 44 เอนทรี

มีหนึ่งอย่างที่ติดมากับบลอกของผม นั่นก็คือคำว่า ซากอ้อย ที่ตอนนี้มันเหมือนกลายเป็นมอตโต้ของบลอกนี้ไปซะแล้ว ผมจำไม่ได้แล้วผมเขียนคำๆนี้ตั้งแต่เอนทรีไหน แต่รู้ตัวอีกที ซากอ้อยมันก็ผุดมาเต็มไปหมด

รู้สึกว่าคำว่าซากอ้อยมาจากวันหนึ่งที่ผมและน้องคนหนึ่งกำลังวิจารณ์เพลงของ the richman toy กันอย่างสนุกปาก บทสนทนาก็ลุกลามไปเรื่อยจนมาถึง วง So Cool ซึ่งน้องคนนั้นบอกว่า วงอะไรไม่รุ ไม่มีอะไรเลย นอกจากซากอ้อย

ใครจะรู็ว่าไอ้คำนี้มันติดอยู่ในสมองผมกลับมาบ้านแล้วก็ลงไปอยู่บลอกผมซะงั้น!

ผมขออนุญาติระบายความรู้สึกเอนทรีต่างๆของผมเป็นที่ระลึกหน่อยนะครับ

เอนทรีที่ผมชอบและประทับใจที่สุดคือ เอนทรี "iPod ไอ้อ้วน ไอ้แก่ที่บ้าน"
นี่คงเป็นเอนทรีที่ผมเขียนได้ลื่นที่สุด และใช้เวลาคิดน้อยที่สุด ผมรู้สึกว่าเอนทรีนี้ผมเขียนไปสนุกไปโดยที่ยังไม่รู้ว่าจะไปจบยังไง

เอนทรีที่ผมใช้เวลาในการทำนานที่สุดคือ "ข้าคือสปาตานนนนนว้อยยยย"
เป็นเอนทรีที่ผมขอยืมรูปมาจากเวบบอร์ดแห่งหนึ่ง ผมเอามาแปลใหม่ เป็นเรื่องที่ผมฮามาก
และเป็นเอนทรีที่หมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องได้ hot post แน่ๆ แต่ท้ายที่สุดเอนทรีไม่ได้ขึ้น...
ผิดหวังพอสมควร แต่เป็นเอนทรีทดลองที่ดี ว่าชื่อเอนทรีมีความสำคัญมาก เพราะชื่อ "ข้อคือสปาตานนน" ยังไงก็ไม่ดึงดูดความสนใจเท่าไหร่

เอนทรี "big bang vs ความอดทนของน้องๆ" คงเป็นเอนทรีแรกๆที่ทำให้บลอกผมเป็นที่รู้จักในวงกว้างมากขึ้น
เอนทรีนี้ ผมคิดอยู่นานว่าจะเขียนดีหรือไม่ เพราะการที่จะมาแสดงทัศนคติสวนทางกับคนหมู่มาก บางครั้งเป็นสิ่งที่ไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่ แล้วยิ่งกระแสเกาหลีด้วยแล้ว...
แล้วมันก็ออกมาอย่างที่ผมคิด คือเอนทรีมีคนเข้ามาคอมเม้นเยอะกว่าที่คิด บางคนได้คิด บางคนเข้ามาด่า ก็อย่างว่าครับ นานาจิตตัง

เอนทรีที่ผมมึนที่สุดในการเขียนคือ "โทษที...เกาหลีไม่เข้าใจ"
ผมเขียนแบบมึนๆ แบบไม่ได้คิดอะไรเลย เขียนเพราะ ไม่ได้เขียนอะไรมานาน
แต่ใครจะรู้...คำว่าเกาหลีทรงพลังมากแค่ไหน...
ถ้าจำนวนคอมเม้นวัดความนิยม...เอนทรีนี้คงเป็นเอนทรีที่มีคนชอบมากที่สุด เพราะเอนทรีเป็นเอนทรีที่มีคอมเม้นมากที่สุด

พูดถึงเรื่องคอมเม้น...

ผมไ่ม่รู้ว่าตอนนี้บลอกผมมันดังหรือมันได้รับความนิยมแค่ไหน

แต่ถ้าจะเปรียบคอมเม้นเป็นฐานะการเงิน ผมคงเพิ่งมาอยู่ในฐานะ "พอมีพอใช้" ก็ตอนนี้แหละครับ

เมื่อก่อนผมก็ค่อนข้างอัตขัดยากจนทางคอมเม้นเหมือนกันครับ

ผมอ่านพวกกระทู้ต่างๆในเวบบอร์ดทำนองที่ว่า มีคนเข้ามาคอมเม้นน้อย บลอกร้างค่อนข้างบ่อยนะครับ แต่อย่างที่เ็ห็นแหละครับ เราต้องค่อยๆเก็บ level ไปเรื่อยๆครับ

จงรู้ว่าจะเขียนอะไร และจงเขียนมันไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็จะดีเองแหละ

เป็นหนึ่งปีที่ผมทำตัวเป็นกล้องเพื่อเก็บเรื่องต่างๆ รอบๆตัว

แล้วนำมาล้างเป็นตัวหนังสือ เป็นรูป เป็นเพลง

เป็นหนึ่งปีที่ได้ฝึกกระบวนทางในการคิด ในการเขียน

เป็นหนึ่งปีที่ได้ระบายทัศนคติทั้งแง่ลบ แง่บวกออกมาอย่างระมัดระวัง (บางครั้งก็ดี บางครั้งก็เหี้ย) 

เป็นหนึ่งปีที่ได้เขียนในเรื่องที่ชอบส่วนตัว และมีคนเข้ามาอ่าน

เป็นหนึ่งปีที่ได้เขียนเรื่องอะไรไม่รู้ แล้วมีคนเข้ามาแลกเปลี่ยนความคิด

เป็นหนึ่งปีที่ได้รู้จักคนเยอะแยะ ถึงแม้จะรู้จักกันทางความคิดและตัวหนังสือ

เป็นหนึ่งปีที่ได้รู้ ได้อ่านเรื่องของคนอื่นอย่างสนุกสนาน 

เป็นหนึ่งปีที่ผมเหมือนคนโรคจิตที่ต้องคอยห่วงว่าคนอ่านจะชอบมั้ย จะมีคอมเม้นเยอะมั้ย

เป็นหนึ่งปีใน "พื้นที่อุดมคติ" ที่สนุกมากครับ...

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาชม เข้ามาคอมเม้นครับ ขอบคุณมากๆครับ!!!

แล้วผมจะพยายามเขียนให้ สุดสายซากอ้อย ต่อไปครับ!