เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

ซึ่งบอกตรงๆว่าเกิดอาการ รักพี่เสียดายน้องขึ้นมา ตอบไม่ถูกว่ะ

เอนทรีต่อมา ทั่นไดEd ก็มีเอนทรีสิบคนที่อยากเจอ

ผมก็เลยเกิดความคิด ใช้ตัวช่วยขึ้นมา ไอเดียก็เลยไปหยุดตรงที่ คนที่จู่ๆก็ได้เจอในการทำงานโรงแรม

เอนทรีดองไว้ชาติหนึ่งได้แล้ว ยิ่งพักหลังทั่นไดed อัพบลอกถี่กว่าฝนตก เหมือนกำลังทวงหนี้อยู่ วิชัยจึงได้เขียน...

คริสโตเฟอร์ ดอยล์

คริสโตเฟอร์ ดอยล์เป็นตากล้องคนโปรดของผม บางคนรู้จัก บางคนไม่รู้จัก
ลุงดอยล์เป็นตากล้องให้เป็นเอกในหนังเรื่อง เรื่องรักน้อย นิดมหาศาล (last life in the universe) กับ คำพิพากษาของมหาสมุทร (invisible wave)



ผมชอบลุงดอยล์มากเพราะ รูปที่แกถ่ายสวยมากในความรู้สึกผม เหมือนแกกำลังถ่ายกล้องธรรมดาเล่น มากกว่าถ่ายหนังอยู่
แล้วลุงแกก็บ้าเต็มขั้นเหมือนกัน...
ครั้งหนึ่งที่กรุงเทพมีเทศกาลหนังนานาชาติ (จำไม่ได้แล้วว่าครั้งไหน)ลุงดอยล์มาพักที่โรงแรมผม ซึ่งผมแอบตื่นเต้นมากที่ได้รู้ข่าว
วันนั้นผมเอาอะเดย์เล่มที่เป็นปก เป็นเอก ไปโรงแรมเลยแหละ
ลุงดอยล์วันนั้นใส่เสื้อนักบินเข้ามาครับ เสื้อนักบินแบบชุดหมีที่มีซิปยาวๆจาก จู๋ถึงคอ แล้วที่มีซิบเยอะๆทั้งตัวอ่ะครับ
หลังจากที่คุยกันเล็กน้อย รู้สึกว่า ลุงดอยล์เป็นคนที่เก่ง หัวแข็ง และกวนตีนมาก
ผมชวนแกคุยเรื่องหนังของเป็นเอกและบอกว่า ผมชอบ เรื่องรักน้อยนิดฯ มาก และบอกว่า หนังดูเข้าใจยากไปหน่อยนะ
แกบอกว่า เป็นเอก อยู่ที่ฮ่องกงถ่ายหนังเรื่องใหม่อยู่ (ต่อมามันคือ invisible wave)และแกบอกว่าคราวนี้ดูยากกว่าเดิมอีก แล้วก็หัวเราะ
ผมขอลายเซ็นแก ซึ่งแกก็ถามว่าจะเอาไปทำไม
ผมบอกว่า...ผมจะเอาไปขายในอีเบย์
แกถามว่า ยูคิดว่าจะมีคนซื้อลายเซ็นชั้นรึไง
ผมบอกว่า แน่นอนดิ ยูอ่ะดังนะว้อย
แกบอก...งั้นเดี๋ยวไอเซ็นให้ยูเยอะๆ แล้วเรามาแบ่งเปอร์เซนต์กันนะ

ลุงดอยล์เป็นคนที่บ้ามากครับ เพราะมยุรีบอกว่า ลุงแกไปเที่ยวผับของโรงแรมโดยพกเล็บท๊อปไปด้วย จากนั้นแกก็เปิดหนังโป๊ดู ฮ่าๆๆๆๆ

chester bennington

บอกชื่อนี้ หลายคนคงคิด...ไอ้หมอนี่เป็นเจ้าของ chester grill รึไง

ไม่ใช่ว้อย!!

นั่นแหละ นักร้องนำวง ลิงกินผัก นั่นเอง

ครั้งหนึ่งเอ็มทีวี เคยมาจัดงานที่เมืองไทยครั้งหนึ่ง และโรงแรมที่ผมเคยทำเป็นโรงแรมให้ศิลปินของทุกท่าน เรียกได้ว่า ปิดโรงแรมกันไปเลย
ช่วงนั้นพวกเรามีภูมิต้านทานคนดังสูงมาก เพราะแขกทุกคนเป็นนักร้องหมด
ไม่ว่าจะเป็น good charllote, hoobastank, simple plan, chester bennington, alicia key, kelly clerkson และใครอีกไม่รู้ซากอ้อยมากมาย ช่วงนั้นพวกผมแบ่งหน้าที่กันดูแลกลุ่มนักร้องกันเป็นวงๆ ผมได้ hoobastank และ simple plan ทั้งสองวงบ้าบอมากครับ ไม่ถือตัวเลย

ช่วงนั้นจำได้ดีว่า มีคนมาติดต่อ...
คนไทย: มาติดต่อคนรู้จักครับ แต่ไม่รู้จักชื่อ
วิชัย: พักอยู่ห้องไหนครับ
คนไทย: ไม่ทราบครับ แต่เป็นชาวอเมริกันครับ
วิชัย: อืม...(ไอ้แช่แฟ้บ! แม่งก็อเมริกันทั้งตึกแล้วว้อย!)เรามีอเมริกันเยอะมากครับตอนนี้
คนไทย: แต่เค้ามีรอยสักที่แขน แบบทั้งแขนเลยนะครับ
วิชัย: ....(ยังไงดีล่ะ) ตอนนี้แขกสักแขนในโรงแรมเราเยอะมากเช่นกัน

(อยากบอกมาก ว่าเยอะโคตร)

คนไทย: สักทั้งแขนเลยนะครับ
โชคดีมากครับที่บทสนทนานี้มีตัวช่วย...เพราะทีมงานของวง simple plan ลงมาพอดีประมาณห้าหกคน...สักแม่งตั้งแต่ปลายนิ้วนางยันติ่งหู
คนไทยคนนั้นหันไปมอง แล้วหันมามองผม
คนไทย: โอเค เดี๋ยวผมจะติดต่อเค้าเองครับ

ผมไม่ได้ชื่นชอบวงลิงกินผักเท่าไหร่ก็ไม่ค่อยจะอะไรมากมาย แต่ที่แน่ๆ chester bennington ไม่ได้ีมีราศีจับแบบซุปเปอร์สตาร์ครับ

วันนั้นล็อบบี้ยุ่งวุ่นวายมากเพราะพวกศิลปินต่างๆกำลังจะเดินทางไปงานเอ็มทีวีกัน แล้วจู่ๆก็มีคนคนหนึ่งเดินเข้ามาแล้วพูดอะไรสักอย่างที่ผมยังไม่ทันจำใจความอะไร เค้าก็จะเดินจากไปแล้ว ผมเรียกกลับมาอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าเราคิดเหมือนกัน แต่เค้าก็หายไปในฝูงชน

เปรียบไปตอนนั้นผมคงเหมือนโปรแกรม ACDsee ที่ค่อยๆประมวลรูปภาพตามๆมา พักนึง...

...เหี้ย นั่นมันนักร้องวง linkin park นี่ หันไปข้างๆ น้องๆต่างมองตามันวาวเพราะมีแต่คนอยากจะคุยด้วย

อ้าว...ก็กูจำไม่ได้อ่ะ

พูดถึงไอ้การจำไม่ได้นี่ บางทีมันก็โหดร้ายเหมือนกันนะครับ
เคยเจอกับดารานักบู๊ชื่อดัง ฮออลี่วุ๊ดครั้งหนึ่ง...คุยกันเป็นวรรคเป็นเวร พอแขกจากไป พี่ที่อยู่ด้วยกันก็เดินมาทัก
พี่: ไอ้แว่น นั่นมันดารานะว้อย
วิชัย: ดาราไหน
พี่: ก็ไอ้ "ช่องคลอด ทวารดำ" ไง
วิชัย: ใครวะพี่

พี่: ชองคล็อดแวนแดมไง

michael lau
ไมเคิลเลาเป็นศิลปินชาวฮ่องกงที่เป็นคนออกแบบตุ๊กตา figure โคตรเท่ต่างๆ ผมว่าหลายๆคนต้องเคยเห็นหุ่นทำนองนี้มาบางแหละ

ความจริงผมเคยเช็คอิน ไมเคิล เลาหลายครั้งแล้ว แต่ไม่รู้จัก เพราะตอนนั้นไม่ได้สนใจพวกตุ๊กตาพวกนี้เท่าไหร่ จนครั้งหนึ่งจู่ๆ ก็มีเด็กช่างที่ไหนก็ไม่รู้เดินเข้ามาถามหา ไมเคิล เลา
ซึ่งผมคงจะหยาบคายมากที่บอกว่า ไมเคิล...เลาไหนครับน้อง
น้องเค้าเอาสมุครวมผลงานมาให้ดู เลยรู้ว่าพี่เค้าแนวจริงๆ

ถ้าพูดถึงความเป็นซุปเปอร์สตาร์แล้ว พี่เลามีจริงๆครับ เพราะแกจะมีเอกลักษณ์มากตรงที่เห็นกี่ทีก็เสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนส์ ท่าทางนิ่งๆ

ผมจำไม่ได้เลยว่าคุยอะไรกับพี่เลาบ้าง แต่จำได้แม่นว่าแกเท่ว่ะ

neil a. armstrong


งงอ่ะดิ ว่าลุงในรูปเป็นใครวะ...
เอาใหม่อีกรูป

ตาลุงก็คือ มนุษย์โลกไข่ห้อยคนแรกที่ไปเหยียบดวงจันทร์

ตอนเด็กๆ พี่นีลนี่แบบเป็นมนุษย์ขั้นทวยเทพของผมเลยนะ แม่งไปเหยียบด้วยจันทร์อ่ะ \

สุดยอดจริงๆ

ที่โรงแรมวันนั้นเป็นงานอะไรสักอย่างจัดโดยโค้ก แขกรับเชิญคือ ลุงนีลอาร์มสตรอง
เชื่อมั้ยครับว่าทุกคนที่ได้พบเห็นลุงนีล ต้องพูดเหมือนกันคือ

ทำไมลุงแก่แบบนี้อ่ะ
ทำไมแม่งแก่จังวะ

คิดไปคิดมา เค้าก็ต้องแก่ซิวะ ตอนที่ลุงเค้าไปเหยียบดวงจันทร์แม่งก็กี่ปีแล้วล่ะ...จำไม่ผิดก็น่าจะปี พ.ศ 2500 นี่ปาเข้าไป 2551ละ อย่างน้อยๆ ลุงเค้าก็ 70 ปลายๆล่ะวะ

แต่แปลกนะที่ผมและเพื่อนๆยังคิดถึงลุงเค้าในภาพที่ยังหนุ่มอยู่เลย

ดูลุงนีลเค้าเป็นคนแก่ที่ท่าทางกระฉับกระเฉงว่องไวอยู่ เค้าเดินเข้ามาถามอะไรสักอย่างกับผมที่จำไม่ได้แล้ว จำได้แต่ว่า ผมพูดติดๆขัดๆ งงๆ
ในหัวคิดอยู่คำถามเดียวที่คันลิ้น อยากถามมากๆ

"excuse me, sir. it's all set up, wasn't it?"

แต่ก็กลัวลุงเค้ากระโดดถีบยอดแว่น ก็เลยได้แต่เก็บไว้คนเดียว

ไหนๆก็ว่ามาตั้งไกลแล้ว ไม่ได้พูดถึงวงนี้ก็ยังไงๆ อยู่...

 Moderndog!!!

งานเอ็มทีวีปีหนึ่ง นักร้องนักดนตรีทุกคนจะต้องมารวมตัวที่โรงแรมผม ก่อนที่จะนั่งรถตู้ของทางผู้จัดไปที่เมืองทอง ซึ่งวงด๊อกก็มาเช่นกัน 

วิชัยละทิ้งหน้าที่ทันที แล้ววิ่งขึ้นไปขอลายเซ็น

(ตัวหนังสือสีน้ำเงินคือที่คิด สีดำคือที่พูด)

 วิชัย: สวัสดีครับพี่

พี่โป้ง: ดีครับ

วิชัย: ผมเป็นแฟนวงพี่ครับ ฟังมาตั้งแต่ชุดแรกเลยครับ รักและเทิดทูนมากครับ พาผมไปเป็นเด็กขนกลองเถอะ ....ผมโคตร...ชอบ...วงพี่....มากครับ 

พี่เมธี: เอ่อ...ครับ 

วิชัย: ผมไปดูเล็กชิ้นสดมาด้วยครับ แม่งมันสัดอ่ะพี่ แบบกระโดดสุดตัวไม่คิดชีวิตเลยพี่ พี่โป้งตีกลองแม่งโคตรมันสุดๆอ่ะ คอนเสิร์ต...เล็กชิ้น สด มันส์มากครับ

พี่โป้ง:  ขอบคุณมากครับ

วิชัย: ผ ผ ผ ผมขอ ลายเซ็นหน่อยครับ

เป็นแบบนี้ทุกทีเวลาเจอใครที่คลั่งใคล้แล้ว...ปากไม่ออกทุกที 

แถมอีกคน... 

มาราย แครี่

นักร้องเสียงระฆังทองของดาวโลก หากดาวพุธและดาวอังคารมีนักร้อง ผมก็ยังว่า นักร้องท่านนี้ต้องเป็นนักร้องระดับสุริยะจักรวาลวงแหวนด้านในอยู่ดี
เธอเคยเข้ามาพักที่โรงแรมครั้งหนึ่ง เมื่อตอนที่มาเล่นคอนเสิร์ตที่เมืองไทย



ตอนที่เธอเข้าพัก เธอใช้ชื่อรหัสว่า ทิงเกอร์เบล อธิบายนิดหนึ่งว่า แขกที่มาเข้าพักโรงแรมสามารถขอบริการเสริมจากโรงแรมได้ เช่นไม่อยากให้ใครรู้ว่าตัวเองมีชีวิตอยู่ เราก็จัดให้ได้ เราๆก็จะเพิ่มสถานะให้เป็น confidential

ตรงนี้เป็นอันรู้กันว่า แขกคนนี้ไม่ได้เข้าพักเลย ไม่มีชื่อแขกคนนี้ แขกบางท่านอาจจะมีรายละเอียดเพิ่มคือ ไม่รับสายนอกนะ หากมีใครมาหาให้ถามก่อน หรืออะไรก็แล้วแต่แขก บางคนก็จะใช้วิธีเดียวกับป้ามาราย คือใช้ชื่อรหัส

ยกตัวอย่างทั่นสมัครมาพักที่โรงแรมเพื่อแอบเล่นแคมฟ๊อก (ที่บ้านเนตไม่แรง)
ทั่นสมัครอาจจะใช้ชื่อรหัสว่า เจ๊ลิลลี่ ก็ได้ นั่นแปลว่าไม่ว่าจะเป็นเพื่อนแว้นของทั่นโทรมา หรือลูกโทรมาขอตังค์ หรือคุณก็รู้ว่าใครโทรมาเม้าท์ด้วย

โรงแรมจะตอบเหมือนกันว่าไม่รู้จักทั่นผู้นี้

แต่ถ้าเพื่อนมาร์กหรือเจ๊เพ็ญของทั่นโทรมาแล้วบอกว่า ขอสาย เจ๊ลิลลี่หน่อย อันนี้โอเค เป็นอันรู้กัน

ป้ามารายก็มาในแนวทางเดียวกันของนักร้องระดับโลก คือมีข้อกำหนดสูงมาก ผมจำไม่ค่อยได้แล้วว่ามีอะไรบ้างแต่มีประมาณสองหน้ากระดาษ A4 เช่นต้องมีแก้วคริสตัลเท่านั้นใบ ทั้งห้องต้องทึบแสงไม่ให้แสงเข้าเลย ต้องมีเครื่องทำความชื้นวางตามจุดต่างๆ อีกหกตัว
ไม่รู้ว่าเจ๊จะปลูกเห็ดนางฟ้าชังกิโลขายรึไงวะ

วันนั้นก่อนที่เธอเข้าพัก บรรยากาศตึงเครียดมาก อากาศเบาบางมาก เข้าข่ายโกลาหล ประหนึ่งมีคลื่นสึนามึทำลายบ้านเรือนอยู่ปากซอย
ขบวนรถเธอก็ยิ่งใหญ่ไม่แพ้กัน...ไม่รู้ว่าเจ๊เป็นนักร้องหรือเป็นผู้นำประท้วงราคาอ้อยอัดเม็ดราคาตกกันแน่ เพราะยุ่งมาก

เวลาเราคาดหวังอะไรไว้เยอะๆ มักจะไม่ได้เป็นอย่างงั้นเสมอ
...นักร้องเสียงระฆังทองระดับดาวโลกชื่อ มาราย แครี่ ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นครับ

เพราะมาราย ตัวปักหลั่นมากครับ เธอไม่ได้ตัวเล็กเหมือนในจินตนการเลยครับ

ผมสูง 182cm เจ๊สูงกว่า!

ดูจากสรีระภายนอกแล้ว บึกบึนเหมือนเธอจะว่ายข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาสามรอบได้สบายๆ

เธอสามารถวิ่งเข้ามาคอร์สไลน์ใส่ผมคอกระเด็นได้ไม่ยากแน่ๆ
ถ่ายรูปออกมาเธอนมทะลักทะเล็ดมากครับ...อย่าว่าวิชัยคิดลามกนะครับ
ก็ในรูปน่ะ นมมันนูนจนแทบจะเป็นรูปสามมิติอยู่แล้ว...ไม่สะดุดตาก็บ้าแล้ว
ถ้าใครถามผมว่า มารายแครี่เป็นอย่างไร สิ่งแรกที่ผมคิดออกคือ มารายตัวใหญ่มาก...เท่านั้นจริงๆ

ไม่รู้ก่อนเข้าวงการเธอประกอบอาชีพต่อยวัวตายด้วยมือเปล่าตามโรงฆ่าสัตว์แถวแท็กซัสมาก่อนรึเปล่า

เธอตัวใหญ่แล้วนะครับ บอดี้การ์ดตัวแบบ...พระเจ้าควายอ่ะ...แม่งเอ้ย
จะรีบตัวใหญ่ไปไหนครับพี่ มีเรื่องกันนี่ อาจต่อยตัวขาดได้
ใส่เสื้อบาสฮิปฮอปมาเร้ย ตัวดำนิเกอร์ วอทซ์ซับเม่น มาเชียว
ตลอดการพักเจ๊มารายก็ทำตัวเป็น confidential สมชื่อครับคืออย่าว่าแต่แขกในโรงแรมจะเจอจะกวนเลยครับ
พนักงานเองยังไม่เคยเจอเธอเหมือนกัน

เอ๊ะ...หรือว่าเธอมาเปิดโรงแรมที่ผมเพื่อหลอกสื่อแล้วเธอก็ไม่นอนโรงแรมแถววรจักร
อย่างไงก็ตามผมไม่ได้มีโอกาสได้คุยกับเธอเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ก็เอาเถอะ ปาร์ตี้ของเธอ (พวกนักดนตรี)ก็นิสัยดีกันทุกคนนะครับ
เช็คเอาท์ไปก็ไม่มีปัญหาอะไรยกเว้นเสียแต่ว่า เครื่องทำความชื้นหายไปสามเครื่อง!

ไอ้แช่แฟ้บ!