ความจริงเอนทรีนี้อยู่ในสต๊อกที่จะเขียนมาตั้งแต่ปีมะโว้ก่อนปิดเทอมแล้วครับ จนผมคิดว่าไอเดียในหัวมันเริ่มบูดขึ้นเมือกแล้ว ก็ยังไม่ได้เขียน จนจะเปิดเทอมอยู่ละ ด้วยอะไรหลายๆที่แอบลัดทางความคิดเข้ามาเสมอๆ เอนทรีนี้ก็เลยโดนดองแล้วดองอีก


อนึ่งเอนทรีนี้เริ่มเขียนตั้งแต่ยังไม่ปิดเทอม และมาเขียนต่อในอีกสองสามเดือนต่อมา หากพบความไม่ต่อเนื่อง กรุณาทำใจนะคร้าบบ



ผมคิดว่าน้องๆบางคนกำลังผจญภัยอยู่ในช่วงฝึกงาน และบางคนกำลังจะได้มีโอกาสฝึกงานในเทอมที่กำลังจะถึง
และผมก็มั่นใจว่าตอนนี้คงมีใครกำลังเมาน้ำลายเม้าท์กันในวงเพื่อนถึงพฤติกรรมห่วยๆ ที่ไม่คุ้นเคยของพวกพี่ๆที่บริษัทอยู่แน่ๆ
ผมก็เคยผ่านช่วงการฝึกงานมาแล้ว ซึ่งบอกตรงๆว่า มันเป็นเวลาที่โคตรจะมันส์

เป็น turning point จุดหนึ่งของชีวิตผมเลยนะ
คิดเสมอว่า ถ้าไม่ได้ฝึกงานก็ไม่มีทางได้งานโรงแรมแน่ๆ
เอาล่ะ...ในขณะที่น้องๆกำลังผจญเวรผจญกรรม กับพนักงานสิงห์สากระทิงหม้ออยู่นั่น

 

 

วิชัยของเล่าให้ฟังมั้งว่า พวกข้าพเจ้าพนักงานต้องผจญกรรมกับพวกเด็กฝึกงานอะไรบ้าง
ผมคิดว่า มันไม่ทุกคนหรอกที่เป็น ใครที่กำลังจะฝึกงานก็ไม่ควรจะเอาเป็นเยี่ยงอยากนะคร้าบบ


พวกคุณหนู


บอกตรงๆว่าบางทีพวกเราคนทำงานก็แอบเครียดอยู่เหมือนกันไม่รู้ว่าน้องที่มาฝึกเค้าจะอยู่ได้รึเปล่า พวกน้องเค้าจะสบายใจรึเปล่า เห็นท่าทางนุ่มนิ่มมาปุ๊บ มีการแอบจับกลุ่มคุยกันเหมือนกันนะ ว่าจะเอายังไงกับน้องคนนี้ดี จนบางครั้งก็แอบเกร็งอยู่เหมือนกัน
พวกคุณหนูจะมาแนว นุ่มนิ่ม ทำนองว่า แม่ให้มาฝึกงานที่นี่ แล้วจะไปเรียนต่อที่สวิสอีกสองปี จากนั้นจะให้ไปบริหารฮิปโฮเต็ลแถวๆหาดไมอามี่