เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

เมื่ออาทิตย์แรกของเดือนมิถุนายน ผมจะมีคำพูดอยู่สองประโยคที่พูดวันละหลายๆ รอบ
"ประมาณ 110 CC ครับ"
"ห้าหมื่นห้าครับ...สดครับ"

คือผมซื้อมอเตอร์ไซค์มาน่ะครับ เป็น Kawasaki KSR ครับ

มันชื่อว่าอีตั้กครับ

เอ่อ...ดูจากรูปแล้ว...อีตั้กท่าจะมีปัญหาส่วนตัวเรื่องเจ้านายยังไงชอบกลเนอะ

เห็นรูปแล้วคงสงสัยว่ากี่ซีซี และราคาเท่าไหร่ใช่มั้ย...
สงสัยเหมือนคนอื่นๆ ในโรงแรมเลยครับแต่ไม่เป็นไร ผมตอบอีกรอบก็ได้
เครื่องประมาณ 110CC ครับ แล้วซื้อมาในราคาห้าหมื่นห้าครับ อ้อ..ซื้อสดด้วยครับ

อย่าคิดว่ารวยครับ ทีแรกก็จะซื้อผ่อนเหมือนกัน แต่ประเด็นทั้งหมดอยู่ที่ประกันรถหายครับ
คือมอเตอร์ไซค์เนี้ย มันจะมีประกันรถหายครับ จ่ายเพิ่มประมาณ สองพันกว่าบาท ซึ่งเวลารถหายเค้าก็จะมีการชดใช้ให้ ฟังดูดีเนอะ...วิชัยจะเอาแบบนี้อะครับ

ย้อนกลับไปก่อนเดือนมิถุนา วิชัยและมยุรีนั่งแท็กซี่ไปร้านพร้อมกับหอบเงินไปประมาณสามหมื่นกว่าบาท คือจะดาวน์เท่านี้อ่ะ ที่เหลือจะผ่อนเอาอ่ะ ตกลงเซ็นชื่ออะไรกันเรียบร้อย เลือกสีกันเสร็จแล้ว จะไปเลือกหมวกกันน็อคอยู่แล้ว
มยุรีฉุกคิดได้เลยถามเรื่องประกัน...ปรากฎว่าเรื่องจริงมันซากอ้อยมากกว่านั้นครับ
เรื่องของเรื่องก็คือไอ้ค่าประกันรถหายเนี้ยมันจะให้แค่ 80% เท่านั้นไม่ใช่ทั้งหมด
ยัง...มันยังไม่แย่

80% ที่ว่าคือจากยอดที่เราผ่อนส่งนะครับ
นั่นแปลว่าในกรณีของวิชัย ผมจ่ายค่าดาวน์ไป 30000 บาท ผ่อน 25000
แปลเป็นไทยอีกทีว่าเราจะได้ค่าประกัน 80% จาก25000
แล้วถ้าอยากได้เงินประกันเต็มราคาล่ะ...เราต้องซื้อเงินสดเท่านั้น

สวัสดีครับป้า...ฝากไว้ก่อน แล้วเจอกันใหม่

กลับไปอีกครับ เกือบเดือนต่อมา ด้วยเงินสดห้าหมื่นห้า...บ้ามากครับ
ขับมอเตอร์ไซค์ออกจากร้านมาช้า ดัวลีบๆ แห้งๆ
หมดตูดเลยกู

ผมเติมน้ำมันครั้งแรกให้อีตั้กในราคาหนึ่งร้อยบาท
คนที่เติมเหลือบมาเห็นเลขไมล์เลยถามผมว่าพึ่งซื้อเหรอ แล้วซื้อราคาเท่าไหร่ สดหรือผ่อน
ผมพี่คนนั้นได้คำตอบแทนที่จะเดินไปเล่นหมากฮอส เตะตระกร้อ แต่แกกลับบอกให้ทุกคนรู้

คันนี้ห้าหมื่นห้าครับ พี่น้องงงงง ซื้อสดคร้าบบบ ซื้อสด

อย่างลุงเป็นอะไรมากป่ะเนี้ย

เมื่อเช้ากินซุปไก่ไม่ได้ถอนขนรึไง

ผมชอบอีตั้กมากครับ
เมื่อครั้งอยู่ที่หัวหินเคยมีโอกาสใช้บริการอีตั้กมาก่อน ติดใจรสรักมาก
มีโอกาสก็เลยเจาะจงไปเลือกออฟอีตั๊กนี่แหละ

อีตั้กเป็นคนเงียบๆ ครับ เครื่องยนต์ไม่ดังเลย
อีตั้กเป็นคนประหยัดด้วยครับ คือเดือนหนึ่งเติมน้ำมันสองร้อยบาทก็อยู่
อยู่กินกับอีตั้กมาสามเดือนแล้ว ไม่มีปัญหาอะไร
มยุรีตัดพ้อบ้างบางครั้ง ตอนที่ไปต่างจังหวัดสี่ห้าวัน แล้วผมรำพึงว่า คิดถึงอีตั้ก

วันก่อนขากลับจากมาบุญครองวิชัยโดยตำรวจจับเนื่องจากแอบขึ้นสะพานข้ามแยกตรงวัดหัวลำโพง ลงจากสะพานก็ลัลล่าจ๊ะเอ๋สบายดีหรือกับตำรวจสองนาย

ผมโดนตำรวจจับบ่อยมากตอนอยู่ภูเก็ต ทุกครั้งผมจะให้ออกใบสั่งเลยเพราะผมไม่เชี่ยวเลยกับบทสนทนาประมาณอย่างว่า

ประมาณชิงไหวชิงพริบแบบ...เหี้ยๆ แบบนั้นอ่ะ ไม่ถนัด
พอรู้ว่าคุณตำรวจมาจากสน. ทุ่งมหาเมฆผมยิ่งโอเค เพราะโรงพักมันอยู่ใกล้กับที่พักมาก
ก็ให้ใบขับขี่ไป

เย็นวันนั้น
ใบสั่งหาย...ไอ้เวรเอ้ย หายได้ไงว่ะ แม่งงงงงงง

ช่างมัน ก็แค่ใบสั่ง เราจะไปจ่ายเงินเค้า ไม่น่ามีปัญหา

สองวันต่อมาที่โรงพักทุ่งมหาเมฆ
บอกตรงๆ ว่าพึ่งจะสังเกตว่าโรงพักแห่งนี้มีอยู่สองสน.
ซ้ายมือคือ สน.บางโพงพาง ขวามือคือทุ่งมหาเมฆ

พอผมเดินเข้าไปก็มีตำรวจกวักมือเรียกจากซ้ายมือผม...ซึ่งก็น่าจะเป็นสน.บางโพงพาง
"มาทำอะไรอะ" นายตำรวจท่านหนึ่งถาม
"มาจ่ายค่าปรับใบขับขี่ครับ"
ในทายว่านายตำรวจตอบต่อว่าอะไร

เฉลยละกัน

"เอ๊า...แล้วทำไมไม่จ่ายตรงนั้นเลย ร้อยหนึ่งจะได้จบๆ ไป"

ไอ้แช่แฟ้บ!

ใครเคยเอาพวกเครื่องใช้ไฟฟ้าไปซ่อมมั้ยครับ เวลาที่ช่างแกะเครื่องเราออกมาแล้วทำหน้าแบบเห็นป้าที่บ้านเพิ่งกินขี้ควายเข้าไปแล้วอุทานมาเบาๆ "อูย...อะไหล่ชิ้นนี้แพงนะนี่ ต้องสั่งจากศูนย์เลยนะ" อะไรซากอ้อยกันไป
ถ้าไปหาหมอ...หมอก็ต้องพูดว่า...นี่ถ้าคุณมาช้ากว่านี้หนึ่งวันนะ ลำไส้ขาดกระเพาะแตกลิ้นปี่ปลิ้นตายแล้ว
ในกรณีตำรวจเวร...

"ขึ้นสะพาน...อูยค่าปรับแพงนะ"
อ่านแล้วรู้สึกปวดตับซินะ

สวัสดีตำรวจไทย

ในหัวผมประมาณค่าปรับมาแล้วว่าน่าจะอยู่ที่ 400บาท แต่อีตำรวจเรียกไป 500บาท
ซึ่งก็โอเค จะมาซากอ้อยให้เสื่อมทำไม จ่ายๆ ไปซะจะได้จบๆ เรื่อง
นึกว่ามาซื้อแตงโมเทวดาปั่น หรือทำเงินหายละกัน

"อะ พี่ลดให้เหลือ 400บาท"
หือ...มีงี้ด้วย สงสัยคุยกันถูกคอ
แล้วนี่เรามักจี่จี้เอวคิกคักกันตั้งแต่ซอกชาติไหนรึ?

ผมก็ยืนเงินให้เป็นแบงค์ห้าร้อย นายตำรวจได้เงินก็ทำหน้าแบบอ้วกขึ้นคอ
(นึกหน้าแบบอ้วกขี้นคอไม่ออก ให้ลองคิดถึงเรายื่นแบงค์ร้อยให้แท็กซี่ แล้วคนขับทำหน้าอ้วกขึ้นคอแล้วพูดว่า ไม่มีเงินทอน)

"พี่ไม่มีทอนน้อง"
กูต้องวิ่งไปเซเว่นปากซอยแลกตังค์พร้อมกับซื้อเอ็มร้อยกับรังนกแบรนด์ให้มึงใช่มั้ย
พี่เค้าก็ลุกเดินลงชั้นล่างไป ผมเข้าใจว่าพี่เค้าเดินไปหยิบใบขับขี่ของผม
พักหนึ่งเดินขึ้นมา
"วันนี้ไม่ได้แล้ว...เค้าปิดห้องไปแล้วครับ"
"แล้วยังไงต่อครับ"
"เอางี้ เอาเบอร์โทรน้องมา ได้เมื่อไหร่ เดี๋ยวพี่โทรบอก"
"ไม่เป็นไรครับ ผมมาวันหลังก็ได้"
"ไม่เป็นไรน้อง คนกันเอง"

นี่ถ้าคุยกันต่ออีกสักห้านาที ผมคงได้ส่วนแบ่งมรดกของโคตรพ่อของตำรวจนายนี้แน่ๆ

"ไม่เป็นไรจริงๆ ครับ เอางี้ ผมขอเบอร์พี่ดีกว่าครับ ผมจะมาเอาเมื่อไหร่ผมจะโทรหา"
"ทำไม ให้เบอร์พี่ไม่ได้รึไง"
เบอร์โทรก็เหมือนแก้มตูดนะโว้ย ไม่ใช่ใครมาขอดูจะได้เปิดกางเกงในให้ดูทุกคน
"...โทรศัพท์ผมเสีย"

นายตำรวจก็จดเบอร์โทรศัพท์ให้ผม
"พี่ครับ ผมขอเงินผมคืนก่อนได้มั้ยครับ เดี๋ยววันหลังมาเอาบัตรเดี๋ยวค่อยให้ ดีมั้ย"
"เฮ้ย ไม่เป็นไรพี่อยู่นี่ตลอดเวลา มาเมื่อไหร่ก็เจอ"
"ถ้างั้นผมขอเงินทอนหนึ่งร้อยบาทได้มั้ย"
หึหึ มาตีฟองซะเนียนเชียวนะ กะมึนเต่าอมไปล่ะซิ 

พี่เค้าคว้ากระเป๋าตังค์ออกมา แบงค์ร้อยเต็มเลย...

โห...ไอ้ห้าร้อยแล้วมาบอกว่าไม่มีตังค์ทอน

"เสร็จละ" นายตำรวจรวบยอด
"เอ่อ...พี่ครับ แล้วใบสั่งละครับ"
"ก็ไม่มีไง ก็เสร็จแล้วไง"
"ครับ แล้วถ้าผมโดนจับอีกรอบทำไงละทีนี้"
"ไม่เป็นไรน้อง ไม่เป็นไร"
"เป็นครับ เป็น...ผมขอเป็นใบรับแจ้งความแทนได้มั้ย"

วุ่นวายอยู่พักหนึ่งก็ได้ใบแจ้งความมาหนึ่งใบว่าวิชัยทำใบสั่งหาย
เดินออกจากโรงพักอย่างงงๆ ตำรวจเค้าอำนวยความสะดวกให้เราจริงๆ เนอะ

ตำรวจไทยนี่ดีจริงๆ ให้ตายเถอะ
นี่ถ้าไม่ได้ตำรวจไทย เราหนุ่มๆ ชาวไทยอาจไม่มีแฟชั่นชุดนักศึกษารัดรูปให้ดูก็ได้

อ้าว...ไม่รู้กันจริงๆ เหรอว่าแฟชั่นชุดรัดรูปนักศึกษา เป็นอิทธพลมาจากตำรวจไทย

โอ้โห้ จะรีบรัดรูปกันไปไหนครับ แต่ละนายๆ พุงงี้ปลิ้นลังกาหลังสองตลบทะลักออกมาจนจะถึงเข่าอยู่ละ จะรัดกันให้ง่ามตูดฟีบเลยรึไง ดูแล้วอึดอัดอย่างแรง
มองไกลๆ นึกว่าบอดี้เพนท์

จนบัดนี้ก็ยังไม่มีเวลาไปรับใบขับขี่สักที เป็นกระเหรี่ยงขับ KSR ไปมาร่วมอาทิตย์แล้ว

เอาไว้ไปเอาแล้วจะกลับมาเล่าต่อ

ป.ล.

หากให้เจอ KSR สีเขียว คนขับใส่เสื้อสีเหลืองบาดไตสวมหมวกกันน๊อคสีขาวแว่นสีส้มแถวๆ สี่แยกไฟแดงก็เซย์ฮัลโหลกันได้นะครับ...