เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

นานแล้วที่ไม่ได้เขียนอะไรเกี่ยวกับโรงแรม ที่ผ่านมามีความรู้สึกว่ามันเลี่ยนๆ กับตัวเองชอบกลก็เลยหายไปนานเลย

วันนี้ได้ที เอาซักหน่อย

แล้วอย่ามาบ่นนะว่ายาวจัง 

________________________________________________________________ 

ผู้ชายทำตำแหน่งหน้าฟร้อนท์นี่หลีกเลี่ยงไม่ได้กับรอบดึกนะครับ เหมือนเกิดเป็นเด็กชายแล้วต้องนมแตกพานให้ได้ครั้งหนึ่งในชีวิต รอบดึกในโรงแรมทั่วๆ ไปก็ไม่มีอะไรมากครับ คล้ายๆ กันทุกโรงแรม

แต่โรงแรมที่เชียงรายเป็นอะไรที่ไม่มีอะไรมาเหมือนเลย
มีอยู่คืนหนึ่งผมนั่งรถพนักงานเข้าไปในโรงแรมกับเพื่อน

รุจน์: เฮ้ยแว่น...รู้รึเปล่าว่ามีเรื่องเล่าว่ามีผู้หญิงมาผูกคอตายตรงท่าเรือ ก่อนที่จะมีโรงแรม ตรงที่มีศาลแหละ ตรงนั้นเลย

วิชัย: มึงเล่าเรื่องแบบนี้ ทำไมมึงไม่ไปเอาหมาดำมาเส้นให้ผีออกมาเหยียบตับกูคืนนี้เลยเล่า

โดยส่วนตัวแล้วผมเป็นคนที่ไม่กลัวผีเท่าไหร่นะ คือผมไม่เคยเจอผีก็เลยไม่รู้ว่าควรจะกลัวมันรึเปล่า ไม่แน่นะลองผมเจอสักครั้งผมอาจจะกลัวขี้ขึ้นหูก็ได้...

แต่ตอนนั้นที่ไหนที่เค้าลือว่ามี วิชัยจะ... "ไหน...ไหนผี อยากเจอ อยากเจอ"

แต่พอฝนตกเท่านั้นแหละ
"อ้ายเหี้ยยยยยย มีกบอยู่ตรงนี้ว้อยยย ใครก็ได้เอามันไปห่างๆ กูที!!!"

คนเหนือเป็นอะไรที่เชื่อและกลัวแบบตั้งหน้าตั้งตาเอาจริงเอาจังมากครับ แล้วโรงแรมที่ว่าตำนานก็เยอะซะเหลือเกิน ไม่ว่ามีผู้หญิงมาแขวนคอตาย มีผีตาปู่เฝ้า มีเจ้าที่ หรือแม้กระทั่งมีอุโมงค์พญานาคอยู่ ซึ่งตรงนี้ก็ไม่ได้อะไรครับ คือฟังสนุกดี ถ้าไม่คิดอะไรตาม

เวลาอยู่รอบดึกที่นั้น จะมีแค่ผมที่เป็นพนักงานโรงแรมคนเดียวทั้งคืนแล้วมีพี่ๆ ยามเจ็ดแปดคนอยู่ด้วย ผมก็ทำงานอยู่ในออฟฟิศไป แล้วพี่ๆ ยามก็เดินลาดตะเวนอะไรไปตามเรื่องตามราว มีเหตุอะไรก็จะมารายงานผม

มีอยู่หนึ่งคืน หัวหน้ายามกะกลางคืนจำชื่อไม่ได้แล้วครับ แต่ขอเรียกชื่อว่าพี่แสงละกัน พี่แสงเดินเข้ามาขอปรึกษาอะไรหน่อย
เรื่องของเรื่องก็คือ ยามกะกลางคืนไม่ยอมเดินลาดตะเวนเลยบ่นว่ากลัวผีกัน
"เอ๊า เดินมาตั้งนานทำไมพึ่งมาเจอเอาวันนี้"
"นั่นสิครับ คุณแว่นผมก็ไม่รู้จะไปบอกยังไง"
"แล้วผีที่ว่า ผีอะไร"
"อ๋อ เค้าบอกว่าเป็นผีผู้หญิงยืนอยู่ตรงระเบียงห้อง14แล้วชะโงกมองลงมา"
อืม...ฟังแล้วชักเห็นภาพ
"แล้วรู้ได้ไงว่าเป็นผี"
"คุณแว่นคิดดูว่า ดึกดื่นจะมีใครไปยืนตรงนั้นละครับ"
"เอางี้...เจออีกเมื่อไหร่บอกผม"
"ครับ"

สองสามคืนต่อมา
มียามหน้าตาตื่นเหมือนเพิ่งจะเดินไปสะดุดซากสิงโตทะเลเกยตื้นที่ท่าเรือได้
"คุณแว่น ผีครับ"

เออ...มีผีก็เรียกกู ถ้ากูโดนผีหักคอนะ รับรองกูจะมาหลอกพวกมึงต่อ

ไปเลยครับกับพี่แสง เดินกันดุ่มๆ ไปในความมืดกันสองคนฉันชายกับชาย...เข้าไปในดงป่า
"ไหนวะผี" ผมยืนส่องอยู่กับพี่แสง อย่าแต่ผีเลยตอนนั้น ตดช้างยังไม่มีเลยครับ เงียบสนิท
ยืนกันสองคนกับพี่แสงอยู่พักหนึ่งก็ได้ยินเสียงอะไรสักอย่างเล็ดลอดออก
เป็นเสียงรูดซิปบนห้อง14

แกรรรรก ..... แกกรรกกกกก...

ตุบบบบ!!

เสียงเดินบนระเบียง...

กลางคืนในป่าจะเงียบมากครับ ทำให้ได้ยินเสียงต่างๆ ชัดมาก
มันเงียบซะจนผมได้ยินหัวใจตัวเองเต้น รู้สึกถึงความเย็นที่เกาะขึ้นมาตั้งแต่ง่ามตูดขึ้นมาที่ต้นคอด้วยความเร็วระดับ ADSL

วินาทีนั้นไม่ได้คิดหรอกครับว่าผีมันต้องหน้าเป็นยังไง
แต่ผมคิดข้ามซ็อตแล้วครับ

กูจะกรี๊ดยังไงดี กูจะวิ่งท่าไหนก่อนดีไม่ให้ดูน่าเกลียด แล้วถ้ากูเป็นลมเหยี่ยวแตกขึ้นมาจะทำไงดี

คือคิดไปไกลเลยครับ ตอนนั้นใครให้มาวางแผนอานาคตชีวิตให้ ผมคงคิดให้เสร็จตั้งแต่วัยรุ่นจนตายเลยครับ

ไอ้เจ้ดตู้!!

แม่งเริ่มมีเงาทาบออกมาแล้ว แสดดดดด สัญชาติญาณทำให้ผมแอบหลับตาไปหนึ่งข้าง

เงาเริ่มออกมาทีละนิด นั่นหัว...นั่นไหล่....

ชักไม่หนุกแล้วครับ ไม่หนุกแล้ว!

ไอ้เจ้ดดดดดด....ม่ายไหวแล้วววว....กูจากรี๊ดแล้วน้าาาา

พี่แสงส่องไฟสวนทางเข้าไปแล้วครับ

อ้าว...ผีห่าอะไรมีหางด้วยว่ะ

ไอ้สันตะโรถังแตกหม้อ! นี่มันลิงนี่!

โห ไอ้เวรเอ้ย เกือบเสียเชิงชายซะแล้วละมึง
วินาทีนั้นผมเข้าใจทันทีเลยครับว่า ทำไมคนถึงชอบกินสมองลิงกัน

เพราะผมเองก็เปรี้ยวปากอยากลองสมองลิง พร้อมกันเอ็นข้อลิงทอดขึ้นมาตะหงิดๆ เลยครับ

คือไอ้ลิงเนี้ยมันเล่นผ้าปูที่นอนแล้วก็มาคลุมตัวแล้วลากมาที่ระเบียง พอส่องกันแสงจันทร์ก็เลยกลายเป็นผู้หญิงสาวไปซะงั้น

สรุปผีไม่มี มีแต่ขี้ขึ้นหู

อยู่ดึกกับพี่ยามมากๆ ก็ตลกดีนะครับ เพราะการที่เค้าเป็นต่างจังหวัดมากๆ แล้วได้รับคำสั่งมาว่า มีอะไรให้รายงานพนักงานรอบดึก ซึ่งผมก็ช่วยเหลือให้ได้เท่าที่ทำได้ทุกครั้ง จนกลายเป็นว่ามีอะไรมาบอกไอ้แว่น เดี๋ยวมันจัดการให้

คืนหนึ่ง...

ผมทำงานอยู่คนเดียวในออฟฟิศ ก็ได้รับโทรศัพท์จากพี่ยามว่า
"คุณแว่นครับ..."
"ครับ"
"เกิดเหตุช้างหลุดครับ"
"อะไรนะครับพี่"

"ช้างหลุดครับ"

ช้างหลุด...

แล้ววิชัยจะไปทำอะไรให้ได้ครับพี่
ช้างทั้งตัวนะเว้ยเฮ้ย

ไม่ใช่หมาเชาๆ ชิสุที่จะไปจุ๊ๆ แล้วมันจะกระดิกหางแลบลิ้นหูหางตั้งวิ่งกลับมา

อธิบายนิดหนึ่งโรงแรมที่ว่าจะมีช้างอยู่หกเชือกโดยที่ตอนกลางคืนช้างจะเอามามัดไว้ในป่าในบริเวณโรงแรมโดยให้ช้างมันมีที่เดินไปมา

โรงแรมจะมีทางเดินอยู่สองระดับ ระดับล่าง...เอาไว้ให้รถวิ่งช้างเดิน ระดับบนมีไว้ให้แขกเดินโดยที่ห้องพักต่างๆ จะอยู่ข้างบน แปลว่าตอนกลางคืนหากแขกออกมาที่ระเบียบมองลงมาบางครั้งจะเห็นช้างเดินไปมาได้ เวลานอนก็ได้ยินช้างเดินหักกินไม้ หรือบางทีมัน อาจจะเล่นกันเสียงดังก็ได้ อันนั้นเป็นเรื่องปกติ

...แต่ช้างหลุดนี่ซิ...กูจะทำยังไงให้มึง

หึ?~ ช้างล้วง!

(ช้างล้วง...ช่างเป็นคำสบถที่เหมาะกับสถานการณ์นี้ที่สุดแล้ว)

"คุณแว่นเชิญทางนี้ด้วยครับ"
ด้วยคำว่า "หัวหน้า"มันปักคากลางหลังอยู่ก็เลยเหมือนโดนสะกดจิตเดินตามออกไป
"เราเห็นมันครั้งล่าสุดที่ใต้ห้องเบอร์ห้าครับ" พี่ยามรายงานเหตุการณ์ แล้วยื่นกระบอกไฟฉายให้ผม

เป็นความนัยว่า...เราไปเก็บช้างกันเถอะนะ
แล้วยังไงครับ...วิชัยก็โดนสะกดจิตเดินตามไป เดินไปทางเส้นข้างล่างที่ที่ช้างเดินกัน

วิชัย: ทำไมเราไม่ไปเดินข้างบนครับ
พี่ยาม: ไม่ได้ครับ เป็นคำสั่งว่าต้องเดินข้างล่าง
วิชัย: .....
วิชัย: แล้วทำไมพี่ไม่เปิดไฟฉายครับ
พี่ยาม: ไม่ได้ครับ เป็นคำสั่งเพราะอาจรบกวนแขกที่นอนอยู่ข้างบนได้

อืม...แต่ตอนนี้ผมว่าควรจะลืมคำสั่งบ้างนะ เพราะเดี๋ยวช้างมันก็ออกมาเดินสะดุดยอดหญ้ามาทับเราม้ามทะเล็ดปอดระเบิดขี้ออกปากหรอก

วิชัยกับพี่ยามสองชีวิตก็เดินออกไปหาช้างกันตอนเกือบเที่ยงคืนในความมืด คือผมยืนยันอีกครั้งว่าเดินตอนกลางคืนแบบมืดสนิทชนิดที่ว่ามองไม่เห็นมือตัวเองเลย มันจะทำให้ประสาทหูเราดีขึ้นหลายเท่า เพราะหูผมมันได้ยินทุกเสียงเลยครับ

ได้ยินแต่เสียงแซกๆ เดินไปมาของช้าง เหมือนมันเต้นฟุตเวิร์กปลายเท้าวนขวาไปมาแกว่งงวงซ้ายขวาหลอกล่อเราเพื่อเตรียมจู่โจมอยู่

เดินถึงที่เกิดเหตุ..ใต้ห้องเบอร์ห้า
แล้วยังไงต่อ... นี่ไม่ใช่กุญแจตกท่อนะ นี่มันชอช้างนะเว้ยเฮ้ย

คือตอนนั้นถ้าได้ออกรายการ คนค้นคน จะได้ฟีลมาก คือมาทำไม เพื่ออะไร ตอนนั้นอยากได้พี่จา หาช้างมาเป็นเพื่อนจริงๆ นะ

วิชัย: พี่ครับ...แล้วยังไงต่อดีครับ
พี่ยาม: มันอยู่แถวนี้แหละครับ
วิชัย: ผมว่าเราขึ้นไปดูจากบนสะพานดีกว่าครับ

คืออยู่ข้างล่างตรงนี้ไม่เหมาะอย่างแรงด้วยประการทั้งปวง อาจจะเป็นอ้อยเข้าปากช้างก็ได้
กล่อมอยู่นาน จนผมแทบจะคาราเต้สับเข้าที่ต้นคอพี่ยามให้สลบเพื่อตัดปัญหาแล้วครับ โชคดีที่แกเกิดนึกถึงอาการช้างเหยียบขี้แตก...ศพคงไม่งามเท่าไหร่ ลำบากคนมาเก็บอีก พี่แกก็เลยยอมขึ้นข้างบนแต่โดยดี เดินขึ้นไปตรงสะพานแล้วส่งสปอร์ตไลท์ลงมาตรงป่า ก็เห็นพุ่มไม้ขยับเป็นทางๆ เคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ

ซูมมมมม!!!

เสียงน้ำครับ แล้วก็ไม่ใช่เสียงช้างนั่งตรงตลิ่งตีน้ำเล่นนะครับ

มันกระโดดลงน้ำทั้งตัวเลยครับพี่น้อง

ไอ้ช้างดาวเซาลาเปาเน่าเอ้ย ผีโลมาเข้าสิง รึว่าคิดว่าตัวเองเป็นสิงโตทะเลรึไงฟะ ถึงอยากจะเล่นน้ำเอาตอนนี้

เอาไงละทีนี้ เกิดมันเล่นน้ำอยู่ดีๆ แล้วเป็นตะคริวที่น่องหรือต้นขา จมน้ำตายขึ้นมา...ตัวมหายักษ์แบบนี้ ต้องไม่ลอยตามน้ำแน่ๆ กู้ลำบากอีก ศพคนก็เน่าแย่พออยู่แล้ว นี่ศพช้าง นอกจากจะเอาใบบัวมาปิดให้มิดไม่ได้ ยังต้องเหม็นกันข้ามทศวรรษแน่ๆ
ช่วยไม่ได้แล้ว ต้องโทรเรียกผู้เชี่ยวชาญโดยตรงแล้วทีนี้...ไม่ใช่จาหาช้างนะครับ
โทรหา mahout (อ่านว่ามะฮู้ด แปลว่าควานช้าง)เลยครับ
พี่ควานช้างก็งัวเงียๆ รับสายแบบไม่ค่อยสบอารมณ์

"ได้...ได้...เดี๋ยวจัดหนักๆ ให้" ควานช้างจะมีที่พักอยู่ใกล้ๆ กับในโรงแรมครับ
ไม่นานก็ได้ยินเสียงควานเดินของควานช้าง แล้วก็เดินลงไปในป่า

"ไอ้เพชร!!" (ชื่อช้างครับ ชื่อจริงว่าพวงเพชร)
พี่ควานตะโกนลั่นป่าเลยครับ

"ไอ้เพชร!!!"
ครั้งที่สอง

"ไอ้เพชรรรรร!!!"
ครั้งที่สาม

ก็ได้ยินเสียงพุ่มไม้สั่นๆ ไหวๆ เป็นทางเดินขึ้นมาจากน้ำกลับมาทางต้นเสียง

ช้างมันเดินกลับมาแบบ...หมาเชาๆ อ่ะ!

"ไอ้เพชร! กูบอกกี่ทีแล้วอย่าออกมาเล่นอย่างงี้ ไอ้เวร เห็นมั้ยชาวบ้านลำบากกันหมดแล้ว"

คือเสียงพี่ควานดังมากครับ ดังชนิดที่ว่าได้ยินทะลุป่าเข้าหูผมแบบชัดเจนสองหูเลยครับ
ควานเดินออกมาจากป่าตะโกนบอกผมที่อยู่บนสะพานว่า ช้างก็แบบนี้แหละ ซน

คือพี่เค้าพูดเหมือน...ไอ้ตัวเมื่อกี้เป็นกระรอกน้อยหรือกระต่ายเลยอะ

ไม่รู้ว่าคืนนั้นไอ้ช้างเพชรจะโดนเพื่อนล้อรึเปล่าไม่รู้ที่โดนควานด่า 

พูดถึงช้างกับควานช้าง
ผมเคยมีโอกาสไปลองหัดบังคับช้างดูเหมือนกันนะครับ

แขกที่เข้ามาพักที่โรงแรมจะมีกิจกรรม ให้ลองหัดเป็นควานช้างกันหนึ่งวัน
โดยที่ตอนเช้าจะมีการฝึกหัดบังคับช้างด้วยคำสั่งง่ายๆ เช่นขึ้นหลังช้าง ลงจากช้าง บังคับให้ช้างเลี้ยวขวา เลี้ยวซ้าย เดินถอยหลัง ให้ก้ม ให้เงย ซึ่งพวกผมที่เป็นพนักงานต้อนรับส่วนหน้าก็ต้องมีไอเดียไว้บ้างว่าเค้าทำอะไรบ้างจะได้ไปเล่าไปคุยกับแขกบ้าง ก็เลยมีโอกาสไปลองเป็นควานช้างกับเค้าบ้าง

ก็อย่างที่บอก ช้างนะ ไม่ใช่หมาเชาๆ จะให้เดินไปเกาคางลูบหัวขอมือก็ไม่ใช่
แล้วช้างที่ว่าไม่ใช่ช้างที่เดินไข่ห้อยๆ ไปมาตามสี่แยกในกรุงเทพนะครับ ช้างที่ว่าคือโคตรช้าง ช้างควายอะ คือตัวใหญญ่เบิ้มมาก
ช้างแต่ละเชือกที่อยู่ในโรงแรมจะเป็นช้างตัวเมียวัยกลางช้าง (คล้ายๆ กับวัยกลางคน)
เหตุผลคือช้างตัวเมียไม่ตกมัน และเป็นช้างที่มีอายุหน่อย เพราะจะไม่ดื้อควบคุมง่าย

ถึงเวลาขี่ช้าง พวกผมก็ต้องเดินเข้าไปให้ช้างคุ้นกลิ่น คุ้นหน้าคุ้นท่าทางกันก่อน ช้างตัวไหนเหม็นขี้หน้าจะได้รับมือทัน (คือวิ่งหนีนะ)

ตอนนั้นคิดอย่างเดียวคือ...ยูกิเท่ากับหัวกระโหลกไขว้...

เพื่อนผมแต่ละคนก็เดินเข้าไปหาช้างแล้วครับ ผมก็เอาบ้างซิเดินไปช้างที่อยู่ใกล้สุด...

ไอ้เจ้ดดดดดดดด!!!!!

....หัวกระโหลกมันมาไขว้อยู่ตรงกระหม่อมกูนี่เอง

หันขวับไปที่อื่น อีเพื่อนๆ มันแทบจะเอาสเปรย์มาฉีดทำเครื่องหมายความเป็นเจ้าของไว้ที่ข้อเท้าช้างเลยครับ ผมก็ได้แต่เดินไปถามเพื่อนๆ

"ลี่...ช้างมึงดูหน้าย่นๆ เนอะ ไม่เท่เลย อยากเปลี่ยนกับของกูมั้ยฮึ?"
"เปลี่ยนช้างกับกูมั้ย เดี๋ยวกูแถมตังค์ให้อีกร้อยนึง"

ไอ้เชี้ยยยยเอ้ยยย

ช่วยไม่ได้แล้ว เอาวะ

ข้างบนช้างตรงคอความรู้สึกจะสูงมาก เหมือนเราจะหกล้มได้ตลอดเวลา เหมือนนั่งห้อยขาอยู่ตรงหน้าผา ความรู้สึกที่สองคือไอ้ขนช้างนี่ แข็งมากครับ ทะลุทะลวงเข้าซอกตูดไปสามสี่ที

หากเปรียบช้างเหมือนรถ ช้างเชือกอื่นคงเป็นรถครอบครัว เป็นเบ็นซ์ เป็นฟอจูนเนอร์ แล้วอียูกินี่เป็นรถเก๋งแต่งๆ ผ่าท่อเสียงดังๆ เครื่องเสียงตึ้บๆ ก่อกวนชาวบ้านชาวช่อง

ที่แปลกก็คือ...ประมาณแค่สิบห้านาทีที่อยู่บนหลังช้าง หลังจากที่ความรู้สึกกลัวมันออกมาจนหมดแล้ว ผมรู้สึกว่าช้างเป็นสัตว์ที่น่ารักมากครับ เหมือนเด็ก ทุกครั้งที่ควานช้างตะโกนสั่ง บางครั้งจะเกิดอาการงอนคือหยุดเฉยๆ ไม่เดินไปไหน ประมาณว่า ไม่ดงไม่เดินแล้ว เมื่อยแล้ว

ควานช้างก็ต้องเอาง้าวออกมาขู่ให้กลัวเป็นบางครั้ง เคยถามควานเหมือนกันว่าทำไมต้องมีไอ้ง้าวไว้ด้วย คำตอบก็คือบางครั้งต้องมีไว้ขู่ให้ช้างกลัว ไม่ได้มีไว้ทำอะไรช้างหรอก จะมีก็เอาด้ามจับนั่นแหละเอามาตีตูดช้างเวลามันทำตัวงี่เง่า

วันนั้นจบบทเรียนตรงที่ยูกิไม่ได้เพิ่มประวัติกระโหลกไขว้ให้ตัวเอง และวิชัยเดินตูดถ่างกลับบ้าน เพราะสุดเมื่อย

ยูกิเดอะแว๊นซ์และเนื้องอกที่ว่าคับ

วิชัยกับยูกิเดอะแว๊นซ์ครับ

จะว่าไปแล้ว...อะไรอะไรที่คาดตรากระโหลกไขว้ ถ้าเราใช้อย่างถูกวิธีมันก็ไม่ได้น่ากลัวเหมือนกับตรากะโหลกไขว้ที่คาดอยู่เลยนะครับ

เหมือนๆ กับอะไรก็ตามที่เราฟังต่อๆ มาจนมาบวกเข้ากับจินตนาการส่วนตัวเราเข้าไปอีก ลิงป่าตลกๆ อาจกลายเป็นเรื่องปีศาจผมขาวก็ได้เนอะ...