เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

ห่างหายจากเรื่องโรงแรมไปนาน...วันนี้มาสักหนึ่งเรื่อง...แนะนำให้ไปฉี่ก่อน เพราะหากอั้นฉี่แล้วอ่าน อาจเป็นนิ่วได้ เพราะตอนนี้ยาววววมาก...

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

ใครที่อ่านเรื่องโรงแรมผมมาคงจะจำได้ว่าโรงแรมที่เชียงรายจะใช้เรือหางยาวในการรับแขกเข้ามาที่โรงแรม โดยโรงแรมจะมีเรือหางยาวอยู่สองแบบ คือแบบที่เป็นเรือเร็วก็จะเป็นเรือหางยาวแว๊นๆ ที่เห็นกันตามแม่น้ำเจ้าพระยา แล้วอีกแบบจะเป็นเรือที่ใหญ่ขึ้นมาหน่อยมีอายุขึ้นมาหน่อย มีเก้าอี้บนเรือให้ผู้โดยสารนั่งดูเก๋ไก๋ชไมพรมาก

เวลาไปรับแขกหรืออะไรเราก็จะใช้เรือที่ว่านั่นแหละครับไปรับแขก ถ้าเป็นแขกสองท่านถึงสี่ท่านก็จะใช้เรือลำเล็ก และถ้าไปรับแขกที่เยอะกว่านั้นก็เรือลำโต
วูบแรกที่รับแขก ส่วนใหญ่ก็จะฮือฮากับเรือหางยาวมาก จากนั้นก็อึ้งกับทัศนียภาพเพราะมันเป็นป่ามาก มีนกบินให้ว่อน มีปลาออกมาทักทาย (บางทีก็มี somebodyให้พนักงานตกใจ)
โดยที่มีแผ่นดินฝั่งขวามือเป็นประเทศไทย และแผ่นดินฝั่งซ้ายเป็นประเทศพม่าที่รกร้างเป็นที่ดินว่างๆ และมองไปลิบๆ ตรงยอดเขาก็จะเป็นประเทศลาว  ประเทศทั้งสามประเทศกั้นกันแค่แม่น้ำเองครับ

อธิบายต่อนิดหนึ่งว่าเวลาแขกเข้ามาพักที่เชียงรายส่วนใหญ่จะมาลงที่สนามบินเชียงราย แล้วโรงแรมจะจัดรถไปรับ จากนั้นก็จะขับมาเรื่อยๆ แต่จะไปอ้อมทางแม่สายแล้วเข้ามาทางหมู่บ้านสบรวก จากนั้นถึงจะเข้ามาทางท่าเรือ ซึ่งจะมีพวกผมไปรอรับอยู่

แต่การรับแขกทางเรือจะมีข้อจำกัดอย่างนึกคือ เป็นข้อตกลงระหว่างประเทศไทยพม่าลาวว่า จะไม่ให้เรือแล่นไปมาในแม่น้ำหลังหกโมงเย็นโดยเด็ดขาด เพราะฉนั้นจะไม่มีแขกที่เข้ามาเช็คอินยามวิกาลอย่างเด็ดขาด

...ก็ธรรมชาติของลูกค้าอะเนอะ อะไรที่ห้ามๆ กัน สนใจซะที่ไหน
แล้วถ้าแขกต้องมาตอนกลางคืนล่ะ...
เราก็ต้องทำละวุ้ย

...แล้วข้อตกลงระหว่างประเทศล่ะ...
ช่างแม่ง...แขกมาก่อน

ครั้งแรกที่รู้ว่าแขกมาตอนกลางคืน ความรู้สึกผมคือ ข้อตกลงระหว่างประเทศแล้วไง

มันก็แค่ไปรับแขกตอนกลางคืน ไม่เหมือนกับตอนกลางวันคือมองไม่เห็น ประเทศพม่าคงไม่จ้างปลาตะเพียน กับนกกระจิบแทบนั้นมาเฝ้าหรอกมั้ง ถ้ามองไม่เห็นทางก็ใช้ตะเกียง ไฟฉายอะไรก็ว่าไป คิดเท่านั้นไม่ได้อะไรมาก

แล้วพนักงานต้อนรับส่วนหน้าที่โรงแรมในป่าในดงนั้น มีแต่ผู้หญิงครับ มีเพศชายอยู่สองคน คือผมกับเพื่อนอีกคน คนที่กร้านโลกที่สุดก็คือผม (แก่สุด...อยู่บนโลกมานานพอละ...ว่างั้น)

คืนนั้นหวยก็เลยออกที่วิชัยและแรมคนขับเรือ
โดยปกติเวลาไปรับแขกทุกครั้งจะต้องมีผ้าเย็นอยู่ในถาดและน้ำดื่ม แต่กลางคืนมีอย่างอื่นเพิ่มเข้ามาด้วยคือเทียนเยอะๆ กับตะเกียงเจ้าพายุสองอัน เทียนก็จะเอาไปจุดตามขั้นบันได ตามท่าเรือ ตะเกียงก็ใช้เวลาเรือแล่น วิชัยก็จะวุ่นวายหอบสิ่งของต่างๆ ประหนึ่งเจ็กจีนแดงหนีไฟสงครามเข้าประเทศทางด่านเจดีย์สามองค์

เราก็รีบครับ รีบมากเอาข้าวของโยนลงเรือ เอาตัวไปนั่งคาดเสื้อชูชีพ ยามอีกคนโดนลงมานั่งประจำที่ เจ้าแรมก็แก้เชือกเรืออย่างคล่องแคล่วกระโดดลงเรือ แล้วมายืนจังก้ามองหน้าผม

ไอ้แรมเป็นอะไร...เส้นประสาทตกร่องหรือผีศาลเจ้าเข้าสิงรึไง
แรมมันก็ยืนนิ่งๆ เหมือนทบทวนอะไรอยู่ เรือก็ไหลตามน้ำออกจากท่าอย่างช้าๆ (ท่าเดียวกับในตอนหางยาวนั่นแหละครับ)

แรม: ...พี่แว่นครับ...แล้ว...กุญแจเรือล่ะครับ
วิชัย: เอ๊าาาา!!! ไอ้แรมมม มึงเป็นคนขับเรือแล้วลืมกุญแจเรือ...มึงจะบ้าเรอะ
แรม: นึกว่าพี่จะหยิบมา
วิชัย: ไอ้บ้า! กุญแจมึงเก็บไหนกูยังไม่รู้เรื่องเล้ย

แรมหันกลับไปมองท่าเรือที่ตอนนี้ค่อยๆ ตีตัวออกห่างด้วยความเร็วห้าก้าวต่อหนึ่งวินาที หันกลับมามองหน้าผมเป็นคำถามว่า...แล้วไงต่อดีครับพี่ ถึงตอนนี้ไม่เปียกก็กลับไม่ถึงท่าแล้วครับพี่น้อง

วิชัย: มึงกระโดดลงไปเลยเร็วๆ อยากลืมกุญแจเอง
คือจะโดดเอง ก็ไม่ใช่เพราะเราต้องเจอแขก ไม่อยากให้แขกเข้าใจผิดคิดว่าเราว่ายน้ำวิบากมารับด้วยซิ ไอ้แรมจำต้องกล้ำกลืนคว้าเชือกผูกเรือแล้วกระโดดลงน้ำแล้วปีนท่าเรืออย่างทุลักทุเล ก่อนที่เรือมันจะลอยไปออกปากแม่น้ำโขง
แรมกลับมาใหม่ด้วยกุญแจและตัวที่เปียกโชกตั้งแต่หัวซึมเข้ากางกางใน ขึ้นเรือด้วยเสียงหัวเราะให้กับความหลงลืมของตัวเอง

ผมพึ่งรู้ว่าการขับเรือตอนกลางมีสามอย่างที่ไม่เหมือนกับตอนกลางวัน
อย่างแรกคือ ท้องฟ้าสวยมาก สารภาพตรงๆ คือผมไม่เคยเห็นดาวเยอะ และใกล้ขนาดนี้มาก่อน
มันใกล้ซะจนเราเผลอคิดไปว่าเราสามารถคว้ามันลงมาได้ แต่ก็กลัวว่ามันจะตกลงใส่หัว ดาวเรียงตัวอย่างไม่เป็นระเบียบ แต่สวยงามมากซะจนมีพลังสะกดให้ลืมตัวคอตั้งบ่าปากค้างมองดาวอย่างคนไม่เคยเห็นดาวมาก่อน

อย่างที่สองคือ แม่น้ำจะสวยกว่าตอนกลางวันเยอะมาก แสงจันทร์เวลากระทบกับผิวน้ำมันวิบวับๆ ลึกลับแต่ชวนมอง คงเหมือนกับหญิงสาวในเธคละมั้ง คงจะคล้ายๆ ถึงแม้ผมจะไม่เคยเที่ยวเธคก็ตาม

อย่างที่สามคือ ขับเรือตอนกลางคืนระทึกใจกว่าตอนกลางวันสามถึงสี่เท่า ระทึกใจคือมันมองไม่เห็น เพราะตอนนั้นเป็นหน้าหนาวและมีหมอกบวกกับไอร้อนจากผิวน้ำทำให้มองทางไม่เห็นกันไปใหญ่

หันหน้าไปทางแรมคนขับ...หน้าตาระทึกว่าผมประมาณสิบห้าเท่าได้...

วิชัย: แรม ขับเร็วๆ หน่อยไม่ได้รึไง
ผมเร่งเพราะอยากให้ถึงที่เร็วๆ จะได้เอาเทียนไปจุดตามขั้นบันไดให้แขกเดินสะดวกๆ

วิชัย: อะไรนะ
แรม: เดี๋ยวโดนทหารพม่าส่องเอาพี่
วิชัย: พูดไปเรื่อย
แรม: จริงครับพี่ บางทีคนในหมู่บ้านผมยังโดนจับไปเลย

ขนหูตั้งเลยครับ ค่อยๆ มองไปรอบๆ ในความมืดมันรู้สึกเหมือนมีทหารพม่าประมาณสิบห้าคนยืนจับกลุ่มซดมาม่าจับตาดูความเคลื่อนไหวเราอยู่ แล้วมีทหารอีกห้าคนว่ายน้ำตามเรือ โดยที่อีกสองคนเกาะท้องเรือไว้เรียบร้อยแล้ว

วิชัย:.....งั้น...เดี๋ยวกูไปดับตะเกียงข้างหน้าเรือด้วยดีปะ เราขับไปช้าๆ อย่างงี้ก็ดีอยู่แล้วนี่เนอะ ไม่เห็นต้องรีบเลยเนอะ

เหมือนวิชัยกับแรมค่อยๆ คลานต่ำไปขโมยมะม่วงลุงปืนโตข้างบ้าน

เราไปกันอย่างช้าๆ แรมขับเรือแบบช้าๆ ให้เครื่องยนต์เบาที่สุด แต่กระนั้นเราก็รู้สึกว่าไอ้เรือลำนี้มันโวยวายหาเรื่องเหมือนคนเมายาดองในร้านคาราโอเกะใต้ทางด่วนชอบกล

วิชัย: แรมครับ พี่ว่า...เรามาดับเครื่องแล้วพายเรือกันเลยดีมั้ย
แรม: ....
วิชัย: ....

แรม: พี่!! นั่นไฟอะไร
วิชัย: เอ่อ คนก่อกองไฟไงมึง
แรม: รู้แล้ว มันคนไทยหรือพม่าละ
วิชัย: กูว่ากูโทรกลับไปโรงแรมดีกว่ามั้ย แบบเรากลับกันเถอะ
ว่าแล้ว...สิ่งที่อยากทำที่สุดในโลก ก็ได้ทำคือยกมือถือโทรกลับโรงแรมเพื่อจะบอกว่า กูไม่ไหวแล้วนะ กูกลัวหัวขี้ปลิ้นแล้ว กูไม่ลงไม่รับแล้ว

"หมายเลขที่ท่านเอิ้น บ่สามารถเฮ็ดเวียกได้จั๊กบึ๊ดนึงเจ้า"
อีกาสองตัวบินผ่านหัวไป...ขี้ลงมาสองกองบนหัววิชัย

แช่แฟ้บบบบบ!!!! ศาสตร์!!!!

นี่เราตกอยู่ในวงล้อมของทหารพม่าและลาวแล้ว!!!!

วิชัยตั้งสติ ตั้งสติ มันไม่ได้แย่ขนาดนั้น สายแค่พันกับวันทูลาวเท่านั้น
ไม่เป็นไรวิชัย ใจชุ่มๆ พี่ริกวัชิรปิลันธ์บอกไว้ว่าความกลัวเป็นสิ่งที่เราสร้างขึ้นเอง...อย่ากลัว

 โทรอีกครั้ง มีผู้หญิงรับสายทันที...

"ขออภัยคะ ขณะนี้ยอดเงินไม่เพียงพอต่อการโทรออก กรุณาเติมเงินด้วยคะ"

"ขออภัยคะ ขณะนี้ยอดเงินไม่เพียงพอต่อการโทรออก กรุณาเติมเงินด้วยคะ"

อ๊ากกกกกกกกกก ไอ้ห่วยป่วยแตกกาละแมร์ง่ามตูด!!

อยากเอามือถือปาให้ไกลถึงอังกฤษ!!!

คือจะกลับตอนนี้ก็สายเสียแล้ว จุดหมายที่เราต้องไปรับแขก ก็อยู่แค่ตรงนั้นเอง
เอ่อ...ก็ตรงที่เดียวกับ...ที่มีกองไฟนั่นแหละ

แรม: ยังไงดีพี่แว่น
โยนภาระให้กูอีก ยังไงล่ะ ให้กลับก็ไม่ดี ไปต่อก็ไม่ชัวร์
ดีเนอะ เหมือนเหลืออะไรให้เลือกเยอะเลย
เราก็ไปกันครับ

ปรากฎว่าไอ้กองไฟที่ว่ามันอยู่ฝั่งพม่าครับ เอาน่า เรามาทำมาหากินทหารพม่าเค้าเข้าใจ เค้าคงไม่ทำอะไรหรอก ขับเข้าไปใกล้แล้วครับ ดูจากเงาหนึ่งในสี่คนนั้นลุกขึ้นมาแล้วครับ

เอาแล้ว...บอกพี่เค้าก่อนเลยมั้ย ว่าอย่าเอาปืนยิงนะ เดี๋ยวศพไม่หล่อ
ไม่ต้องลักพาตัวด้วย...กินจุ เปลืองข้าวเปลืองแกลบเปล่า บอกดีๆ ก็ได้ เดี๋ยวกลั่นใจตายให้เอง ไม่ต้องลำบากพี่หรอก

วันนี้ได้ใช้ทักษะภาษาพม่าที่ร่ำเรียนมาจากคนงานที่บ้านแล้วครับ
ไม่ต้องให้อะไรต่อแล้วครับ วิชัยตะโกนออกไปด้วยเสียงที่เหี้ยมห้าวที่สุดก่อนเลยครับ
"แบหลูแหล่" เป็นภาษาพม่าแปลเป็นไทยว่า "นั่นใคร" เงานั่นชะงักไปพัก

"บาหม่าหลู่ลา" เป็นภาษาพม่าแปลเป็นไทยว่า "พม่าใช่มั้ย"

"อะไร! ฟังไม่ออก!" หนึ่งในเงานั้นตอบกลับมาเป็นภาษาไทย

โห...ไอ้แช่แฟ้บ!นี่ถ้ามีระเบิดมือนี่ รับรองปาหัวแตกเรียงตัวไปแล้ว ปล่อยให้กูกลัวอยู่ได้
"แล้วไปนั่งตรงนั้นทำไมลุง" ไอ้แรมสงสัยไม่พอใจด้วย
"มาย่างปลา...กินด้วยกันมั้ย"

คือผมกูกลัวจนขมิบรูตูดไปสี่สิบแปดรอบแล้วครับคุณลุง แล้วหนีออกจากบ้านรึไง บ้านช่องไม่กลับ แล้วนี่กินปลาที่ฝั่งประเทศไทยแล้วก้างจะติดคอรึไง ทำไมต้องถ่อไปกินไกลถึงเมืองนอกด้วย

แรมก็บ่นงึมงำๆ แล้วเอาเรือเข้าเทียบท่า เราเสียเวลาไปมากพอสมควรระหว่างทางเพราะใช้ความเร็วมากไม่ได้ ผมก็เลยรีบจัดแจงไปจุดเทียน จุดคบเพลิงต่างๆ ให้ทันเวลาที่แขกเข้ามา

พอจุดครบหมดทุกอย่าง แขกก็มาถึงพอดีเลยครับ
เหตุการณ์ระทึกรอบสองก็เริ่มจากตรงนั้น...รอบสองขากลับโรงแรมจะมากรี๊ดไล่บันไดเสียงไม่ได้ด้วยเพราะมีแขกอยู่ มันต้องมีมาดแล้วครับรอบนี้

แขกมาถึง...โอ้ว เกรท วันเดอร์ฟูล เพอร์เฟกค์ หยิบกล้องตัวควายออกมา แสงแฟลชแทบจะไปแทงตาไอ้ทหารพม่าที่เต้นระบำกองไฟย่างมาสเมโลว์ตรงริมป่าอีกฟากแล้วครับ
เอ่อ..พวกพี่รีบๆ ขึ้นเรือได้มั้ยครับ ผมกลัวครับ

ระหว่างทางกลับ แรมขับเรือ วิชัยถือตะเกียงอยู่ด้านหน้าเรือ ขับด้วยเสียง....ที่เบาที่สุดในโลก...
แขกสองนั้นไม่ต้องพูดถึง กรี๊ดสลบไปสี่ห้ารอบเพราะความสวยของบรรยากาศ ถ่ายรูปกันสนุกสนาน ...มึงจะถ่ายอะไรนักหนา นี่ไม่ใช่สันเขื่อนภูมิพล

เวลานั่งเรือกลับโรงแรมจะตีโค้งสองครั้ง คือโค้งเลี้ยวซ้ายหนึ่งครั้ง และโค้งเลี้ยวขวาอีกครั้ง จากนั้นจะเข้าทางตรงก่อนถึงโรงแรม

เรือเลี้ยวโค้งซ้ายแล้วหนึ่งครั้ง แต่จู่ๆ แรมก็ดับเครื่อง

วิชัย: เป็นไรแรม
แรม: พี่วิชัยครับ มานี่หน่อยครับ
วิชัยก็เดินไปหาแรม กระซิบกระซาบกันเหมือนจะวางแผนตบทองกล้องและเงินดอลจากไอ้ฝรั่งคู่นี้
ส่วนฝรั่งคู่นี้ที่ว่า...ยังคงโอ้วก๊อด วันเดอร์ฟูลอยู่นั่นแหละ

แรม: พี่วิชัย...ผมจำไม่ได้ว่าอีกโค้งมันอยู่ตรงไหน
วิชัย: ....

ตอนนั้นมันมองไม่เห็นทางข้างหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว หมอกลงหนาแน่นมาก
ผมก็เลยต้องใช้ไฟฉายส่องเข้าตลิ่งทุกๆ หนึ่งนาทีให้แรมมองหาโค้งเอง (คนขับเรือจะจำได้น่ะครับ ว่าตรงไหนถึงโค้งรึยัง)
ขับมาได้ไม่นาน เรือก็เริ่มค่อยๆ เลี้ยวขวา ซึ่งพอพ้นโค้งนี้แล้ว ก็เข้าทางตรงที่ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้ว

เรือเลี้ยวขวาปุ๊บ วิชัยส่องไฟอีกครั้งปั๊บ

ไอ้เจ้ดดดดดดดดดด

นี่มันตลิ่งนี่!!!!

เหมือนจรวดติดมอเตอร์เสียงดังระดับโรงสีข้าว

แรมมมมมมมม!!! เสียงวิชัยก็ดังเหมือนโรงสีข้าวเช่นกัน

ปุ!

เรือแน่นิ่ง เหมือนหัวใจวิชัยที่หยุดเต้นไปชั่วขณะ ผมหันไปมองหน้าแรม...
"แล้วไงต่อดีละ"
"พี่วิชัยครับ พี่ช่วยไปเอาเรือออกทีครับ"

เอาเรือออก...นี่มันพูดง่ายเหมือนมีเศษขนนกติดตรงปอยผมเลยเนอะ
แขกคืนนั้นก็เห็นสภาพพนักงานที่โคตรจะมีมาดในตอนต้น ยืนเก้ๆ กังๆ ปีนไปหัวเรือแล้วค่อยๆ ถีบตลิ่งออกมาอย่าง...โคตรจะอ่อนและไม่เป็นมืออาชีพเอาซะเลย

เรือออกมาจากตลิ่ง อย่างไม่เท่ที่สุดในภาคเหนือตอนบน เรือก็เข้าสู่ทางตรงแล้ว ถึงตรงนี้ก็ไม่มีอะไรเป็นห่วงแล้วครับ เพราะเห็นแสงไฟจากโรงแรม
หากจะโดนพม่าส่องจากตรงนี้จริงๆ ก็มีคนดักศพกูทัน ก่อนที่มันจะลอยออกแม่น้ำโขงเป็นอาหารปลาบึกละวะ

แขกถึงท่าอย่างโคตรรจะแฮ้ปปี้...โอ้ว วันเดอร์ฟูลเป็นครั้งที่สองล้านในรอบสิบนาที มีนายฝรั่งผมยืนเป็นพระเอกในชุดขาวต้อนรับอย่างอบอุ่นพร้อมกล่าวทักทายอย่างมีชั้นเชิงว่า
"ผมรู้ว่าคุณชอบ...อยากลองอีกสักรอบมั้ย"

แขกหัวเราะร่วนกับมุกอันแสนแพรวพราวของเจ้าบ้าน
วิชัยเดินตามแขกขึ้นไปอย่างตัวแข็งๆ สบตากับนายฝรั่งหนึ่งที และส่งเป็นสัญญาณบลูทูทว่า "พ่อมึงซิ..."

ตื่นเต้นซะจนอดีนนาลีนจะล้นทะลักมาทางท่อปัสสาวะ...

วันต่อมาเหมือนรอบเอาคืนเพราะแรมลั่นวาจาว่า หากมีเหตุการณ์แบบนี้อีกขากุดตูดฉีกแค่ไหนก็ไม่มีทางไปเด็ดขาด ส่วนวิชัยนั่นเหรอ...ไว้เชิงครับ ไว้เชิง

"รอบต่อไปนะ...พวกมึงไปกันเอง...ไม่งั้นกูลาออกกกกกกกก!!"

มีการประชุมกันเกิดขึ้น พร้อมกับข้อสรุปว่า ต่อไปหากมีแขกมาเช็คอินตอนกลางคืน จะไม่รับทางเรือเด็ดขาด แต่จะรับทางรถแทน โดยรถลีมูซีนไปส่งที่เชิงเขาหลังโรงแรม จากนั้นเจ้าหน้าที่โรงแรมก็จะเอารถจิ๊ปไปรับแขกเข้าโรงแรม ฟังแล้วสบายใจปลอดภัยเหมือนหลับตาถอดกางเกงในเป็นที่สุด

โรงแรมจะมีรถจิ๊ปโคตรโบราณอยู่สองคัน เอาไว้ใช้ขนของต่างๆ ในโรงแรม โดยรถจิ๊ปที่ว่านี่นะ มันโคตรจะเก่า เชื่อได้หากใครเห็นครั้งแรก ต้องคิดเหมือนผม"ไอ้วัตถุติดล้อนี่ มันวิ่งได้จริงๆ เหรอ"

ไม่นาน ก็มีแขกหลงมาเช็คอินรอบกลางคืนอีกจนได้...ทีแรก นายฝรั่งยึกยักทำเป็นความจำเสื่อมอยากไปรับทางเรือ ซึ่งก็ไม่มีใครขัดขืนครับ แต่เอ็งไปคนเดียวนะ ขับเรือเองด้วย
นายฝรั่งจึงต้องยอมไปรับทางรถแทน...

ครั้งนั้นก็มีนายฝรั่ง ชื่อเจสัน (อเมริกัน) อีกคนเบอร์สองชื่อกินโด้ (อินโด) มียามหนึ่งคน และที่ขาดไม่ได้เลยคือ วิชัย...(อะไรก็กู)

กินโด้เป็นคนขับ เจสันนั่งข้างคนขับ วิชัยและพี่ยามนั่งหลัง

คือทางที่ไปรับแขกทางรถ อยู่บนเขาหลังโรงแรม (ตัวโรงแรมอยู่ตืนเขา) เราจะต้องขับรถขึ้นเขา ไม่มีถนนด้วยครับ มีแต่ที่ว่างทีพอเรียกว่าถนนเท่านั้น บรรยากาศโดยรอบจะเป็นป่า
ซ้ายป่า ขวาป่า โคตรป่า

กินโด้เร่งเครื่องอีกครั้ง เสียงดังสนั่นป่า แต่รถยังอยู่ที่เดิม

ครืดๆๆๆๆๆ

กินโด้อุทานสั้นๆ โอ้ว์ ชิท! เพราะรู้สึกว่าเมื่อกี้พวกเราเหมือนได้ยินอะไรสักอย่างมันหลุดออกจากรถ

รถทั้งคันมันวิ่งถอยหลังตามแรงโน้มถ่วงของโลกคร้าบบบบบ

ชีบบบบหายยยยยย!!!!

HIT THE BREAKKK!!! (เบรคซิวะ เบรค!! )

นายฝรั่งร้องเสียงสาวหลง

I HIT IT!!!  (กูเหยียบแหล่ววววว)

กินโด้ตอบด้วยเสียงที่สาวพอกัน...

ไวเท่าความคิด เจสัน ท่านนายฝรั่งกระโดดไปแล้วครับ ยืนตัวงอหัวเราะอยู่นอกรถแล้วครับ
แล้วเราผู้น้อยจะอยู่ทำไย

ตัดเป็นภาพสโลว์โมชั่น....วิชัยกระโดดหนีตายเอาชีวิตรอดกับพี่ยามอีกคน
ตัดเป็นภาพสโลว์จากอีกมุมสูง จอกแหนแตกตัวออกจากกันอย่างไม่สนชีวิตจากทุกทิศทุกทาง

เหลืออีกคน...

OH SSSSSHIIITTTTTTT!!!!

โชคดีที่กินโด้หักรถเข้ามาทางฝั่งสันเขา ไม่เลี้ยวไปอีกทาง ไม่อย่างงั้นคืนนั้นก่อนจะรับแขก คงได้เรียกทีมกู้ภัยมากู้ซากรถ แล้วออกตามงมศพกินโด้ตรงก้นเขา

รายงานความเสียหายเบื้องต้น รถไอ้แก่สภาพเป็นลมดับสนิท เจสันฮาซิกแพคไปเรียบร้อย ส่วนวิชัยใจระทึกแต่ก็อดหัวเราะกับเสียงสาวหลงของกินโด้ไม่ได้

ส่วนกินโด้เหมือนโดนหินกาบธรณีเข้าสิง เพราะตัวแข็งกำพวงมาลัย รำพึงเป็นคำสั้นๆ ว่า

โอ้ว ชิท....โอ้ว ชิท

คืนนั้นเจสันมีเรื่องเมาท์บนโต๊ะอาหาร กินโด้หน้าซีดเยี่ยวเป็นเลือดผสมอดีนนาลีนในระดับเข้มข้น

ส่วนวิชัยหลายปีต่อมา ก็มานั่งระลึกความหลังเล่าเรื่องตื่นเต้นปนความทุลักทุเลแต่เจือน่ารักอย่างมีความสุข...