ท้าวมยุรีเคี้ยวหมากแหลก...
posted on 02 Nov 2008 03:38 by doggiestyle in iloveit, MyStoryอาจมีคนสงสัยว่า คนทำงานบริการ ไปใช้บริการที่อื่นจะเป็นอย่างไร?
คำตอบคือ โคตรจะเรื่องมากครับ!
ผมมีเพื่อนอยู่คนนึงทำงานโรงแรมเหมือนกันเวลาไปเที่ยวไปพักโรงแรมอะไรจะจุกจิกมาก รุงรังมาก เวลาที่อะไรไม่เข้าทางหรือไม่ถูกใจ
ผมกับมยุรีจะโอเคกับเรื่องแบบนี้นะครับ เพราะถือว่ามันเป็นเรื่องปกติของคนบริการ วันนี้ดีพรุ่งนี้ไม่ดี ของแบบนี้เกิดกันได้
แต่ก็ไม่ได้แปลว่าวิชัยกับมยุรีจะโอเคซะทุกเรื่องนะ
ครั้งหนึ่ง...
ผมกับมยุรีเคยไปกินอาหารญี่ปุ่นที่ Zen ที่สยามดิสกัน...วันนั้นผมสั่งอะไรจำไม่ได้แล้ว แต่มยุรีสั่งรวมมิตรปลาดิบ ไม่นานอาหารของผมมาก่อน...ผมก็กินก่อนโดยมีมยุรีแจมๆ ไปด้วย อีกพักใหญ่ๆ ประมาณสองเบื่อควายล้ม... ปลาดิบรวมมิตรก็มา...
แต่ปรากฎว่าไอ้รวมมิตรปลาดิบที่ควรจะเป็นเนื้อสีๆ มา กลับเป็นเนื้อสีขาวๆ มาห้าหกก้อน ซึ่งมองยังไงมันก็ไม่เหมือนในรูปที่เห็นในเมนู...
อันนี้วิชัยงงๆ แต่มยุรีไม่พอใจ ทำหน้าเหมือนนักมวยหิวเอ็มร้อย...
"น้องคะ" เป็นเสียงที่ฉาบด้วยรังสีการฆ่าฟัน แปลเป็นไทยได้ว่า "มึงเอาซากอ้อยอะไรให้กูแดกวะ"
น้องผู้เคราะห์ร้ายทำหน้าง่วงๆ แล้วเดินมาบอกว่ารวมมิตรปลาดิบคะ
...เหมือนหญิงเปลือยในซอยเปลี่ยวยั่วหนุ่มหื่น
"นี่...ไม่ใช่ปลาดิบรวมมิตร" รังสีอำมหิตพวยพุ่ง
"ตัวเองดูดิ...นี่มันเหี้ยอะไรเนี่ย" อย่าว่าไอ้น้องเด็กเสริฟเลยครับ วิชัยก็เสียวหลังหูวูบ...
"ใช่คะ นี่คือ...ปลาดิบรวมมิตรคะ" อีน้องยังกล้าตายยืนยันคำตอบท้าทายอำนาจมืด
"น้อง ไปเรียกผู้จัดการมาดีกว่าครับ" ผมเห็นท่าไม่ดี
ผู้จัดการเดินมาหาพร้อมพยายามอธิบายมยุรีว่านี่คือปลาดิบรวมมิตรจริงๆ
ลองนึกภาพเป็นฉากโบราณๆ มยุรีนุ่งกระโจมอกนั่งชันเข่าข้างเดียวอยู่บนบัลลังค์ ตาเหี้ยม ปากเคี้ยวหมาก... มีนางสนมสองหน่อสะบัดพัดอยู่ข้างหลัง และต้องไม่ลืมวิชัยนั่งตัวลีบๆ อยู่ข้างๆ ถือกระโถนรองน้ำหมาก (ทุเรศที่สุด)
ตรงข้างล่างบรรลังค์มีผู้จัดการร้านคุกเข่าก้มหน้าอธิบายถึงลักษณะสังเกตของปลาดิบรวมมิตร
ผู้จัดการก็อธิบายไป
มยุรีก็นั่งเฉยๆ ในใจนี่เคี้ยวหมากอยู่
ผู้จัดการอธิบายไป
มยุรีเคี้ยวหมากในใจ
ส่วนวิชัยตักอาหารเข้าปากอย่างรวดเร็วเพราะมั่นใจว่า...
มื้อนี้กินฟรีชัวร์!!!!!!
ผู้จัดการอธิบายไป
มยุรี: หยุด!
บ้วนหมากลงกระโถน...เลอะมือวิชัยสองหย่อม...
มยุรี: นี่ไม่ใช่ปลาดิบรวมมิตรเพราะ...ในรูปเมนูประกอบด้วย..ปลา...ปลา...ปลา...เพราะเนื้อสีแดงและลายเนื้อแบบนี้คือปลา...แต่ที่คุณนำมามันมีแต่ปลา...เพราะสีนี้คือปลานี้ และปลานี้ก็ไม่สุกเลยทำให้...แล้ววาซาบิของคุณยัง....
ถ้าเหตุผลมีน้ำหนักอย่างที่ใครๆ เค้าพูดกัน...ผู้จัดการคนนั้นคงจะโดนเหตุผลหนักประมาณสองร้อยกิโลกรัมทับตัวขาดไปแล้ว เพราะมยุรีผู้เคยทำงานในร้านอาหารญี่ปุ่นมาก่อนรู้ดีเรื่องปลาดีเหมือนเคยฝึกวิชาดูหลำมาเมื่ออาทิตย์ก่อน
"เอ่อ..." ผู้จัดการจุกไตเพราะเถียงไม่ออก
"ทางเราจะเปลี่ยนให้ใหม่นะคะ"
วิชัยก็จัดการปิดท้ายด้วยท่าไม้ตาย..."ไม่เป็นไรครับ เราไม่กินแล้ว"
เดินจากมาอย่างองอาจ...
ทิ้งผู้จัดการผู้เคราะห์ร้ายจมเหตุผลหนักสองร้อยกิโลกรัม และคำถามที่ว่า...
ไอ้เชี้ยแว่น...แล้วที่มึงแดกไป ไม่จ่ายตังค์กูรึไง...
ป.ล. ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ก็ไม่เคยไปเหยียบ Zen อีกเลย...
...กลัวเค้าคิดเงินย้อนหลัง!!!
ป.ล. เอนทรีหน้ามาอ่านเวอร์ชั่นวิชัยบ้างครับ


โหดโครต
เซ็งเป็ดเลย

ทวงเด็กเสริฟไม่รู้ตั้งกี่รอบ จนเพื่อนอีก 5 คนมันกินเสร็จแล้วอาหารถึงจะมา...แล้วสภาพปลานี่แห้งกรังยิ่งกว่าปลาตากแห้งมหาชัย (ไม่เหมือนในเมนูอย่างแรง) สรุปคือไม่ประทับใจสุดๆๆๆ
ยังดีนะคะ ที่พี่วิชัยยังเข้าข้างคุณมยุรี ดีมาก เปาะแปะๆ แฟนเก่าเรา เจอแบบนี้เข้า (ขนาดเราไม่ได้ด่าพนักงงานนะ เราอ้อนๆขอความเห็นใจ) หันมาด่าเราต่อหน้าพนักงานร้านอาหาร สะสมครบหลายครั้ง + แจ๊คพอตแตก เราก็เลยเลิกกะเค้าซะเลย
เป็นผู้ชายต้องเข้าใจเวลาผู้หญิงหิวนะคะ ^^
#1 By Rinna ♥ on 2008-11-02 04:28