เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

กดเพลงก่อนอ่านนะ...จ๋าขอ...

ยังจำกันได้มั้ยครับว่า ประโยคต่างประเทศประโยคแรกที่เรียนรู้คืออะไร...

ผมจำได้ครับ...

ประโยคภาษาอังกฤษประโยคแรกที่ผมเรียนรู้คือ "i don't know"
คนที่สอนก็คือนางบุณเรือนแม่ผมเองครับ

ครั้งหนึ่งตอนเด็กๆ มีฝรั่งมาสอนภาษาอังกฤษแถวบ้าน ซึ่งแม่ๆ ละแวกนั้นก็รวบรวมลูกๆ ตัวเองแล้วหุ้นเงินกันเหมามาเรียน จำได้แม่นว่าวันแรกที่จะออกไปเรียนนั้น แม่มาจัดกระเป๋าให้ แล้วพูดขึ้นมาว่า "จำไว้นะ ถ้าฝรั่งพูดหรือถามอะไรที่ไม่รู้เรื่องให้ตอบว่า ไอโด้นโนว์"

แม่ไม่บอกว่าไอ้ ไอโด้นโนว์ จริงๆ มันแปลว่าอะไร แต่ผมเข้าใจว่า หากเราพูดคาถาวิเศษบทที่ว่าฝรั่งจะเกิดอาการมึนหัวขี้หูตันแล้วเลิกยุ่งกับเรา...แย่หน่อยที่จำไม่ได้แน่ชัดว่า วันนั้นผมพูดว่า ไอโด้นโนว์ ไปกี่ครั้งแต่จำแม่นว่าครูฝรั่งคนดังกล่าวมาสอนอยู่แค่สามสี่วันก็ไม่มาสอนอีกเลย...สงสัยมึนหัวขี้หูตันหนีไปอยู่จังหวัดอื่นแล้ว

ไม่รู้ว่าคนเราเวลาเรียนรู้ภาษาอื่นจะเริ่มเรียนรู้จากคำว่าอะไรก่อน...
ในขณะที่ฝรั่งส่วนใหญ่ มักจะเริ่มต้นภาษาไทยด้วยคำทักทายง่ายๆ เช่น "สวัสดี ลาก่อน เท่าไหร่"
หรือถ้าเป็นดารานักร้องเกาหลีมาเมืองไทยก็ต้องพูดประโยคเสี่ยวแดกฝนตกขี้หมูไหลว่า "คนไทน่ารักมั่กมั่ก" หรือ "โผมรักคุน"

นายทองมองไกลกว่านั้นเยอะครับ นายทองเริ่มต้นเรียนภาษาไทยโดยประโยคที่ว่า
"ห้องน้ำอยู่ไหน" ซึ่งจะว่าไปมันก็น่าจะจำเป็นกว่าคำทักทายเป็นไหนๆ ปวดอึหัวขี้เล็ดแล้วเสือกหาป้ายบ่าวสาว(ป้ายสุขา)ไม่เจอขึ้นมา นรกชัดๆ

ตอนที่ผมอยู่พม่า ผมมีเพื่อนสนิทมากเป็นคนเกาหลีคนหนึ่งชื่อชิน ชินเป็นคนเกาหลีที่เกลียดชนชาติตัวเองเหมือนกับที่ผมเกลียดชนชาติมัน...ฟังดูงงๆ เอาเป็นว่าชินกับวิชัยเกลียดเกาหลีละกัน

วันหนึ่งชินต้องเดินทางมาทำธุระที่เมืองไทย...มันก็เลยให้ผมสอนภาษาไทยให้หน่อย
ทายซิครับ ชินเริ่มต้นภาษาไทยด้วยคำว่าอะไร...

ชินเริ่มต้นบทเรียนภาษาไทยแบบเร่งรัดโดย
"Teach me bad words"
วิชัยก็เลยสนองพระเดชพระคุณด้วยคำว่า "พ่อมึงตาย"
"พอมุงตาย พอมุงตาย พอมุงตาย"
ชินออกเสียงทบทวนคำไทยคำแรกก่อนที่จดลงในสมุดโน้ตอย่างตั้งใจ
"there is a bad word with only one syllable"
"อืม...คำหยาบที่มีแค่พยางค์เดียวเหรอ"
"อ๋อ...เหี้ย"
ชินทำหน้างงๆ
"เหีย เหีย"
แล้วชินก็จดเพิ่มลงไปสมุดอีกคำ
วันนั้นชินได้คำหยาบภาษาไทยมากพอที่จะทำให้ตัวเองโดนกระทืบเละขี้ควายได้ในทุกที่ทุกเวลาในประเทศไทย

ชินให้เหตุผลว่า การที่เราเรียนรู้ภาษาต่างชาติ เราต้องไม่ลืมเรียนรู้คำหยาบด้วย เพราะคำหยาบเป็นสิ่งที่หาเรียนไม่ได้ในหนังสือ หรือพจนานุกรมเล่มไหนๆ เลย แล้วอีกอย่างหากใครมาพูดคำหยาบนินทาเขาจะได้รู้ว่าไม่ควรอยู่ใกล้คนคนนั้น...

เมื่อครั้งที่อยู่ที่พม่า ในกลุ่มเพื่อนๆ ส่วนใหญ่จะสื่อสารด้วยภาษาจีนพม่า และอังกฤษ แต่จะมีผมกับเพื่อนอีกคนเท่านั้นที่เป็นไทย
คงด้วยที่คนไทยมีน้อยหรืออย่างไรไม่รู้ ผู้คนมักจะตื่นเต้นเวลาเจอคนไทยหรือ "โยดายา" อยู่เสมอ
โยดายา เป็นคำเรียกคนไทยน่ะครับ น่าจะแปลงมาจากคำว่า อยุธยาน่ะครับ

อย่างเวลารู้ว่าผมเป็นคนไทย ก็มักจะตื่นเต้นประมาณเจอเก้งป่าเดินสองอย่างงั้นแหละ ผมจะรำคาญมากเวลาเจอแบบนี้ คงเหมือนที่โน้สอุดมเคยบ่นให้ฟังน่ะครับ เวลาที่เจอคนเข้ามาบอกว่า "ทำตลกให้ดูหน่อย"
วิชัยเจอคล้ายๆ กัน แต่เป็น

คนพม่า: โยดายาเหรอ...จริงอะ
วิชัย: ...(ไม่จริงมั้ง...ความจริงกูเป็นคนเปรูแหละ)
คนพม่า: พูดไทยให้ฟังหน่อย
วิชัย: ...(ไม่ใช่ตู้เพลงนะ) แล้วจะให้พูดว่าอะไร
คนพม่า: ...อืม...อะไรก็ได้ พูดมาเถอะ
วิชัย: ...(เจ้ดตู้!) ตกลงจะให้พูดว่าอะไรละ
คนพม่า: คิดไม่ออก อะไรก็ได้ พูดมาเถอะ
วิชัย: อะไรก็ได้
คนพม่า: ห๊ะ อะไรนะ เมื่อกี้พูดว่าอะไร
วิชัย: ก็มึงบอกให้กูพูดว่า อะไรก็ได้ กูก็พูดแล้วไงว่า อะไรก็ได้
คนพม่า: ...

ขวบปีแรกที่อยู่พม่าจะมีความรู้สึกตัวเองเป็นนกขุนทองหน้าเหี้ยตัวนึง ที่เวลามีใครมาหาก็ต้องมาเล่นกับเราแล้วบอกให้เราพูดไทยให้ฟังหน่อย...ก็ไล่มาเลยครับ ตั้งแต่ กินข้าวแล้ว สบายดีมั้ย ขี้เยี่ยวรึยัง สวัสดี ลาก่อน บ้านมึงเหรอ ไอ้เปรต ไอ้ขี้บังหน้า

แต่คำที่ฮิตติดชาร์ทที่วิชัยต้องพูดทุกครั้งก็คือคำว่า ผมรักคุณ
แต่คนพม่าจะพูดคำนี้ไม่ชัดนะครับ ผมรักคุณ ง่ายๆ แต่จะเพี้ยนเป็น โผมรั้งคุง อะไรก็ไม่รู้
ผมก็ช่างมันครับ มึงจะเพี้ยนก็เพี้ยนไป กูไม่อยู่ละ กูเมื่อย

เวลาอยู่พม่าผมชอบไปเล่นบาสที่โรงเรียนนานาชาติ (แต่ไม่ได้เรียนนะครับ) ซึ่งที่นั่นขึ้นชื่อว่าสาวงามมาก โดยเฉพาะสาวเกาหลี ผมมีโอกาสประจักษ์ความงามแม่โฉมตรูเกาหลีเนื้อนวลหนึ่งครั้ง...ของเค้าดีจริงๆ ค่าคู๊ณ!
เชื่อมั้ยครับ ผู้ชายสิบคนที่ถอดเสื้อวิ่งไล่บอลในสนามบาสถึงกับหยุดเล่นแล้วหันไปมองแม่เกาหลีคนนั้นจะลับตึกไปก่อนแล้วถึงเล่นกันต่อ
มีสาวงามอีกชาติที่ขึ้นชื่อในความงามคือสาวไทย ถึงแม้ไม่ได้เจอเองแต่ใครๆ ก็บอกว่าน่ารักกัน...
ก็คงจะน่ารักจริงๆ เพราะพอรู้ว่าผมเป็นคนไทยก็มาหาเพื่อให้สอนคำไทยกันเป็นแถว
และแน่นอนที่สุด คำไทยคำนั้นต้องไม่ใช่ "ห้องน้ำไปทางไหน"แน่ๆ แต่เป็นคำว่า "ผมรักคุณ" นั่นเอง (ใจคอพวกแม่งจะเผด็จศึกกันท่าเดียวเลยวุ้ย)

ก็มีเพื่อนสนิทพม่าคนหนึ่งบอกว่าหลงรักสาวไทยคนหนึ่งอยู่อยากให้สอนคำโรแมนติกให้หน่อย...
วิชัย:อะ...คำโรแมนติก...มึงอยากได้คำไหน
เพื่อน: i love you
วิชัย: นี่มันโรแมนติกบ้านพี่ป้าน้าอามึงตรงไหนวะ
วิชัย: แล้วมึงเคยคุยกับเค้ายัง
เพื่อน: ยัง
วิชัย: แต่มึงจะบอกว่า i love you เลยนี่นะ
เพื่อน: เอาน่ะ สอนกูเร็วๆ
วิชัย: ผมรักคุณ
เพื่อน: โผมรังคุน
กลัวมันพูดไม่ช้ด เลยพูดช้าๆ ชัดๆ ว่า ผม รัก คุน
เพื่อน: โอเคๆ กูจีบติด เดี๋ยวกูเลี้ยงข้าว

สามสี่วันต่อมา
เพื่อนคนเดิม: เฮ้ย! ไอ้คำนั้นพูดว่าไงวะ
วิชัย: ผมรักคุณไง ผมรักคุณ

สองวันต่อมา
เพื่อนคนเดิม: คือ...วันก่อนกูจะบอกเค้าแล้ว แต่กูลืม สอนกูอีกที
วิชัย: เอ่อ...ผมรักคุณ

จำได้ว่าผมบอกรักไอ้เพื่อนเวรตัวนี้ไปหลายรอบซะจนหากมีคนไทยแถวนั้นต้องเข้าใจผิด คิดว่าผมนัดกินถั่วกับไอ้หมอนั้นแน่ๆ

วันสุดท้าย
เพื่อนคนเดิม: ...เฮ้ยมันพูดว่าไงวะไอ้คำนั้นน่ะ
วิชัย: ...พ่อมึงตาย
เพื่อนคนเดิม: พ่อมึงตาย...รู้สึกว่าครั้งที่แล้วไม่ใช่แบบนี้นี่หว่า
แล้วมันพูดทวน "พ่อมึงตาย พ่อมึงตาย" แล้วเดินหายไป

หลายวันต่อมา
อานนท์เพื่อนคนไทยหน้าตาตื่นมาเล่าให้ฟัง
อานนท์: วันก่อนมึงไปสอนอะไรให้ไอ้นั้นมัน
วิชัย: อ๋อ..คำว่าผมรักคุณไง
อานนท์: เอ่อ แล้วอะไรต่อ
ผมนึกอยู่นาน จนนึกออก
วิชัย: อ๋อ พ่อมึงตาย
อานนท์หัวเราะงอหายแล้วเล่าว่า ไอ้เพื่อนคนนั้นซื้อดอกกุหลาบไปเซอร์ไพร์สสาวไทยคนนั้นแล้วก็สารภาพรักว่า "พ่อมึงตาย"

ไอ้เจ้ดตู้! ชิบหายแล้วมึง!

ไม่ต้องให้เดาตอนจบไอ้เพื่อนคนนั้นโดนตบหนึ่งฉาดเข้าที่หน้า ส่วนวิชัยก็หนีหน้าไม่กล้าแวะไปที่โรงเรียนนั้นอีกพักใหญ่ จนวันหนึ่งเพื่อนคนที่ว่าก็จุงมือสาวหน้าตาน่ารักมาหาผม แล้วแนะนำผมให้รู้จักกับแฟนของมัน แฟนสาวคนนั้นทักเป็นภาษาไทยที่ชัดถ้อยชัดคำว่า..."สวัสดีคะ คุณพี่"

ผมก็ได้แต่อึ้งแดกไป...

หมายเหตุ...

คำว่าพ่อมึงตายไม่ได้หมายความอย่างที่พูดนะครับ เป็นคำหยาบโลนตามประสาวัยรุ่นปากเสียทั่วไปครับ...ผมรักพ่อผมครับ ตอนนี้ผมเลิกสบถคำนี้ไปแล้วครับ

หากใครที่อ่านแล้วจะเม้นคำนี้ ขอให้เม้นว่า ผมรักคุณแทนนะครับ ขอบคุณมากครับ