พ่อมึงตาย = ผมรักคุณ

posted on 10 Nov 2008 03:37 by doggiestyle in burmaStory

กดเพลงก่อนอ่านนะ...จ๋าขอ...

 

ยังจำกันได้มั้ยครับว่า ประโยคต่างประเทศประโยคแรกที่เรียนรู้คืออะไร...

ผมจำได้ครับ...

ประโยคภาษาอังกฤษประโยคแรกที่ผมเรียนรู้คือ "i don't know"
คนที่สอนก็คือนางบุณเรือนแม่ผมเองครับ

ครั้งหนึ่งตอนเด็กๆ มีฝรั่งมาสอนภาษาอังกฤษแถวบ้าน ซึ่งแม่ๆ ละแวกนั้นก็รวบรวมลูกๆ ตัวเองแล้วหุ้นเงินกันเหมามาเรียน จำได้แม่นว่าวันแรกที่จะออกไปเรียนนั้น แม่มาจัดกระเป๋าให้ แล้วพูดขึ้นมาว่า "จำไว้นะ ถ้าฝรั่งพูดหรือถามอะไรที่ไม่รู้เรื่องให้ตอบว่า ไอโด้นโนว์"


แม่ไม่บอกว่าไอ้ ไอโด้นโนว์ จริงๆ มันแปลว่าอะไร แต่ผมเข้าใจว่า หากเราพูดคาถาวิเศษบทที่ว่าฝรั่งจะเกิดอาการมึนหัวขี้หูตันแล้วเลิกยุ่งกับเรา...แย่หน่อยที่จำไม่ได้แน่ชัดว่า วันนั้นผมพูดว่า ไอโด้นโนว์ ไปกี่ครั้งแต่จำแม่นว่าครูฝรั่งคนดังกล่าวมาสอนอยู่แค่สามสี่วันก็ไม่มาสอนอีกเลย...สงสัยมึนหัวขี้หูตันหนีไปอยู่จังหวัดอื่นแล้ว

ไม่รู้ว่าคนเราเวลาเรียนรู้ภาษาอื่นจะเริ่มเรียนรู้จากคำว่าอะไรก่อน...
ในขณะที่ฝรั่งส่วนใหญ่ มักจะเริ่มต้นภาษาไทยด้วยคำทักทายง่ายๆ เช่น "สวัสดี ลาก่อน เท่าไหร่"
หรือถ้าเป็นดารานักร้องเกาหลีมาเมืองไทยก็ต้องพูดประโยคเสี่ยวแดกฝนตกขี้หมูไหลว่า "คนไทน่ารักมั่กมั่ก" หรือ "โผมรักคุน"


นายทองมองไกลกว่านั้นเยอะครับ นายทองเริ่มต้นเรียนภาษาไทยโดยประโยคที่ว่า
"ห้องน้ำอยู่ไหน" ซึ่งจะว่าไปมันก็น่าจะจำเป็นกว่าคำทักทายเป็นไหนๆ ปวดอึหัวขี้เล็ดแล้วเสือกหาป้ายบ่าวสาว(ป