เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

เอนทรีนี้ขออู้นิดหนึ่งครับ รูปเยอะหน่อยนะ... 

เมื่อวันที่ 23/11 ที่ผ่านมาเป็นวันเกิดของมยุรีครับ

วิชัยก็เลยจัดการเป้นธุระหาอะไรเซอร์ไพร์สเธอสักหน่อย 

มันก็เลยมาจบลงที่ ไปเที่ยวต่างจังหวัดกัน ซึ่งคิดกันจริงๆ แล้ว เราทั้งคู่ยังไม่เคยไปพักโรงแรมดีๆ กันสักทีเลยตั้งแต่คบกันมา

พอดีกับน้องทอม น้องคนที่เคยทำงานด้วยกัน ตอนนี้อยู่ที่โรงแรม alila cha-am ก็เลยโทรไปจองห้องกับทอมซะ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าได้ราคาพิเศษรึเปล่า รู้แต่ว่าโรงแรมนี้ เคยมีผู้ใหญ่ชวนให้ไปทำ เป็นรุ่นเปิดโรงแรมเช่นกัน แต่ตอนนั้นผมเอียนมากกับการเปิดโรงแรม เพราะเปิดมาสามโรงแรมติดละ เหนื่อยชิบหาย ก็เลยปฎิเสธไป

คราวนี้ก็เลยไปพักเป็นแขกแทนละกัน...

มยุรีพยายามเลียบๆ เคียงๆ ถามตั้งแต่ก่อนถึงวันเกิดสองสามวันว่า ปีนี้จะทำอะไรให้ ซึ่งผมก็บอกไปว่า ปีนี้จะพาไปห้างกินข้าวดูหนัง แล้วกลับห้องนอน...เธอก็ได้แต่ทำหน้าเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ

จนหนึ่งวันล่วงหน้า มยุรีถึงรู้ว่าจะได้ไปชะอำ ส่วนจะไปไหนนั้น...ไม่รู้

สารภาพตรงๆ ว่าครั้งแรกที่เห็นชื่อ alila ผมไม่ได้อ่านว่า อารีลาว่ะ แต่ผมเสือกอ่านว่า อะไรล่า..แล้วก็แอบนึกในใจว่า โรงแรมบ้าอะไรวะ ชื่อ อะไรล่า...ซึ่งเมื่อได้ยินโรงแรม อะไรล่า..ผมคิดทันทีว่าต้องเป็นโรงแรมโบราณๆ มีรูปปั้นพญานาคพันเอวครุฑ มีคนเล่นขิม มีนางรำ ตกแต่งแบบโบราณๆ ประมาณ 460 ปีก่อนสมัยสุโขทัย

มันก็คงจะเหมือนกับที่ผมอ่านยี่ห้อเสื้อ "เอสปรี" ว่า "อีสปรีริต" มาค่อนชีวิต

นั่นแหละครับ ความเสล่อไม่เคยปราณีใคร 

ออกเดินทางตั้งแต่สิบโมงเช้า ถึงชะอำตอนเที่ยงตรง วิชัยลงรถตู้แบบหล่อมาก พันผ้าพันคออีกตังหาก กะว่าแม่งอากาศต้องเหมือนอยู่ปาย แต่จริงๆ แล้วแดดร้อนเหมือนเดินอยู่บนกะทะเกาลัค วินมอเตอร์ไซค์โฉบมาหาเพราะมั่นใจว่า ได้หมูไปฟันแน่ๆ...ก็แหงละ แต่งตัวเสล่อซะขนาดนี้

อย่างหนึ่งที่ผมจะถามเสมอเวลาไปไหนคือ ราคาวินมอเตอร์ไซค์กี่บ้าน ซึ่งคำถามนี้ผมก็ถามทอมไว้เหมือนกัน เพราะผมไม่ชอบไปต่อล้อต่อเถียงกับวินมอเตอร์ไซค์ คือวิธีคิดต่างกันมากครับ

อย่างเช่น...จากปากซอยไปท้ายซอยราคาสิบบาท ไปกันสองคนคิดยี่สิบ แต่มอเตอร์ไซค์ออกคันเดียวแต่ให้ซ้อนสามไป...ทำไมต้องยี่สิบ ในเมื่อเอ็งออกมอเตอร์ไซค์แค่คันเดียว...

ผมบอกราคาอย่างที่ทอมแนะนำมา...60 บาท พี่วินขับมอเตอร์ไซค์มาเทียบ หนึ่งคันถ้วน...

นั่นไง...ก็บอกแล้ว แนวคิดต่างกันมาก

วิชัยขอสองคัน ซึ่งพี่แกก็ตอบแทนด้วยอาการไม่เข้าใจ แต่ก็จำยอม

มอเตอร์ไซค์วิ่งไกลมากครับ...ผมว่า 60 บาทคุ้มว่ะ เหมือนกับว่าชะอำอยู่ห่างจะพระอาทิตย์แค่หนึ่งช่วงตด เพราะแดดร้อนโคตรๆ พอนั่งมอเตอร์ไซค์มาได้ซักระยะผมก็รู้สึกว่า ตัวเองพลาดไปที่ไม่ได้แวะเซเว่น เพราะห้านาทีที่ผ่านมา...เห็นบ้านคนประมาณ 5 หลัง...สามในห้าหลังนั้น...เป็นบ้านร้าง...

ในที่สุดก็ถึงโรงแรม...

(หมายเหตุ...คลิ๊กที่รูปเพื่อฟังเพลงครับ จะมีอีกหน้าต่างออกมา แต่ไม่ต้องสนใจนะครับ อ่านต่อได้ แต่ถ้าอยากอ่านเงียบๆ ก็ไม่เป็นไรครับ)

.

อ่านว่า อาลีลา นะครับ...ไม่ใช่ อาไรล่า...(ความเสล่อเป็นความสามารถส่วนตัวครับ ไม่ควรเลียนแบบ)

จะบอกว่าโรงแรมนี้เป็นโรงแรมที่ล็อบบี้หน้ากว้างที่สุดในประเทศไทยแล้วครับ

เทียบสัดส่วนเอาละกัน...ที่ยืนอยู่คือมยุรี คืออารมณ์ล็อบบี้นี้สามารถรับแขกที่เดินเรียงหน้ากระดานได้ 100 คนพร้อมกัน!! แม่เอ้ย! มึงจะกว้างไปขออิสรภาพให้อองซานในพม่ารึไง แต่ผมชอบนะอลังการดี...แต่พนักงานคงจะทำงานทุกๆ เหมือนอยู่ในห้องเซาน่ากลางแจ้ง

มันจะกว้างไปไหนครับ นี่มันโรงแรมหรือตำหนักเทพีอาธีน่าในกรีกโบราณครับ

นี่มองจากล็อบบี้หน้ากว้าง...

 กำลังจะไปห้องพักละ...

ทางเดินไปห้องพัก

ภายในตัวอาคารห้องพัก...เปิดเข้ามาทีแรก นึกว่าตัวเองอยู่ในพิพิธภัทณ์อะไรสักอย่าง เพราะมันดูโล่งๆ โปร่งๆ

ในห้องพักแล้ว...ห้องใหญ่เวอร์ สวยดี เพราะมันแต่งแบบน้อยๆ ผนังเปลือยๆ โล่งๆ เพดานสูงๆ

เพลงที่ฟังอยู่เป็นเพลงที่ได้ยินทันทีที่ถึงในห้องครับ...

ที่เห็นคือฝักบัวแบบ rain shower น้ำมันก็ร่วงลงมาเหมือนเล่นน้ำฝนนั่นแหละ

สิ่งที่ชอบอีกอย่างในห้องคือ ไอ้กล่องๆ สีเงินที่มีเครื่องหมายแอ็ปเปิ้ลหรือ MacTV ครับ

มีหนังให้เลือกดู และก็มีเพลงให้เลือกฟัง เพลินดี...

คุณมยุรีและ...ผู้ชายที่เธออ๊อฟมา

ซึ่งก็คือคนนี้นั่นเอง

แดดแรกวันครบรอบวันเกิดของมยุรี...

สระว่ายน้ำใกล้ชายหาด

ส่วนนี่สระว่ายน้ำในซอกหิน...

อาหารเช้า...

แปลกนะที่โรงแรมมันดูแห้งๆ เพราะมีไอ้กำแพงซอกหินตั้งๆ อยู่ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันจะเหือดอะไรขนาดนั้น... ไม่รู้เพราะสีเขียวของต้นไม้ หรือเรารู้สึกผ่อนคลายเอง โรงแรมออกแบบได้เท่ดี เพราะในซอกหินยังมีอะไรอีกหลายซ่อนอยู่...ทั้งห้องสมุด ทั้งสปา และสระว่ายน้ำอีกแห่ง

เสียดายที่มีเวลาอยู่ได้แค่คืนเดียว เพราะมยุรีชอบมาก นอนแปะอยู่กับเตียงไม่ยอมลุกไปไหน

นับเป็นวันเกิดที่แตกต่างจากทุกปี เพราะส่วนใหญ่จะไปเสม็ดกัน แต่ก็โอเคมากทีเดียวถึงแม้จะได้นอนแค่คืนเดียวแล้วก็รีบๆ กลับ

ปีนี้ไม่ได้ซื้อเค้กให้มยุรีครับ เพราะไม่รู้ไปซื้อที่ไหน...ขอโทษทีครับ

ไม่รู้ว่ามยุรีรู้สึกยังไง แต่ปีนี้ยังมีความสุขเหมือนเดิม เพราะปีนี้ก็ยังมีกันและกัน

ดีใจที่รักกันนะ

ผมมาคิดๆ ดูตอนที่ดูทีวีอยู่...ทุกๆปีที่เรามีอายุมากขึ้น ไม่ได้หมายความว่าเราแก่ลงเลยเนอะ

แต่ผมคิดว่า ทุกๆ ปีที่เราแก่ลง...มันกลับทำให้เรารู้สึกว่า เราอ่อนต่อโลกมากขึ้นทุกปี เท่านั้นเอง

ป.ล.

เวบไซต์ของโรงแรมครับ >>>> alila 

อยากดูรูปอื่นๆ โดยวิชัยทางนี้ครับ >>> http://ilovedgst.hi5.com