เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

เอนทรีนี้ส่อครับ อาจมีคำกำกวม ทำให้ผู้อ่านงงได้

เด็กควรให้คำแนะนำกับผู้ใหญ่ ชื่อที่ใช้เป็นเพียงชื่อสมมุติหากพ้องกับท่านใด วิชัยขออภัยมาในโอกาสนี้ และขอแสดงยินดีด้วยเพราะท่านคือผู้ที่ถูกเลือกแล้ว แนะนำอ่านจบแล้วให้ไปซื้อหวยซะ

เป็นธรรมดาของงานโรงแรมที่จะต้องติดต่อกับคนแปลกหน้า และมันก็บ่อยๆ ที่ต้องเข้าไปจัดการเรื่องบางเรื่องที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเราเท่าไหร่
และบ่อยครั้งเราก็ต้องไปอยู่ในที่ๆ ไม่ค่อยถูกที่ ถูกเวลาเท่าไหร่

อย่างเช่นเมื่อเร็วๆ นี้ที่ผ่านมา 

ที่โรงแรมจะมีแขกประจำ เป็นชาวญี่ปุ่นเลยวันกลางคนเล็กน้อยท่านหนึ่ง ซึ่งถ้าใครมาเห็น ในวูบแรกก็ต้องคิดคล้ายๆ กับที่ผมคิดครั้งแรก คือไอ้หมอนี่มีเงินจริงๆ เหรอวะ เพราะดูแล้วออกแนวยากุซ่าคุมร้านปาจิงโกะมากกว่านักธุรกิจ แต่เค้าเป็นคนที่แต่งตัวได้แนวมาก
คือชอบใส่เสื้อกล้ามสีสดๆ แล้วใส่เสื้อสูททับ กับกางเกงขาทรงเดปขาสั้น คู่กับรองเท้าสีแสบๆ
ประกอบรูปร่างที่ผอมเกร็น ทำให้ลุคแกออกแนว ยากูซ่ากวนตีนคุมร้านปาจิงโกะ หรือไม่ก็คุมคิวรถสองแถว แต่ความจริงแล้ว แกเป็นคนที่น่ารักมากครับ ชอบไหว้พนักงานก่อนทุกครั้ง

และทุกครั้งที่แกมาพักก็เป็นธรรมเนียมของแกที่จะมี "การแลกเปลี่ยนวัตนธรรม" ระหว่างไทย-ญี่ปุ่นเสมอ...อันนี้ดินแดงไม่น่าเกี่ยวเพราะแกชอบธนิยะมากกว่า

ภาพที่แกควงสาวๆ มาจึงไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเราเท่าไหร่นัก

คืนก่อนนี้เอง น้องที่ทำงานด้วยกันได้รับโทรศัพท์จากห้องแขกท่านนี้ แต่เสียงในสายเป็นผู้หญิงไทยบอกว่าต้องการความช่วยเหลือให้ขึ้นมาที่ห้องนี้ด่วน

เรียกกลางดึกแบบนี้คงจะไม่พ้นข้อพิพาทจีโบ๊ะบนน่านน้ำสากลแน่ๆ หรือไม่ก็ตกลงสัญญาค้าของสดไม่ลงตัว แต่แขกท่านนี้ไม่เคยมีปัญหากับน้องๆ มาก่อน เรื่องข้อสันนิษฐานทั้งสองเรื่องก็เลยตกไป...ไม่ต้องคิดแล้วครับ เพราะตอนนี้วิชัยยืนอยู่หน้าห้องแล้ว

พอถึงห้องแค่นั่นแหละน้องก็ระล่ำระลักเข้ามาหาผมเหมือนคนหนีผีมาเจอพระ แต่ไม่ได้เข้ามาสวมกอดขึ้นกระเตงเอวขี่คอผมนะ
แต่วิ่งเข้ามาสวมริสแบนด์ "เรารักในหลวง" ให้...
"พี่ค่ะ พี่มาช่วยหนูใช่มั้ย"

อ้าว...นี่กลายเป็นว่าไอ้วิชัยบุกเข้ามาทลายซ่องโจรช่วยน้องเค้าหรือนี่
แล้วริสแบนด์นี่คืออะไร

"พี่คะช่วยหนูด้วย"
นั่นคือทั้งหมดสิ่งที่ฟังแล้วเข้าใจ

แล้วน้องแกก็ก้มลงกราบผม ทำเอาผมนั่งกับพื้นแทบไม่ทัน
เหมือนบุกมาช่วยชาวอินโดในค่ายกักกันของเกาหลีเหนือ คืออีน้องพูดอะไรก็ไม่รู้ฟังไม่รู้เรื่องสักอย่าง

ส่วนแขกนั่งไขว้ห่างอยู่กับเตียงจุดบุหรี่สูบมวนต่อมวน เหมือนลูกที่บ้านเพิ่งหนีออกจากบ้านไป
"พี่คะ ช่วยหนูด้วย"
โอเค กลับมาที่ท่อนฮุค ประโยคนี้พอเข้าใจ

ส่วนจะให้ถามแขกนั้น อาจจะใช้เวลาพอๆ กับการสร้างเมือง เพราะแขกเองก็พูดอังกฤษไม่ได้เลย

หันไปทางน้อง...ที่สติยังแตกนั่งกับพื้นอยู่
"น้องครับมีอะไรเหรอครับ"
"คะ แขกคะ ถุงยาง มัน..."
"ทำไมเหรอครับ ถุงยางไม่มีใช้เหรอครับ"

ผมได้บอกรึยังครับว่า งานโรงแรมจะได้พบปะกับคนหลากหลายอาชีพ...
บางทีก็ได้คุยเรื่องถุงยางกับคนแปลกหน้าด้วยนะเอ้อ

"มีคะ มีแต่...แต่...แต่..หนู..คิดว่ามัน...."
หันไปทางแขก...ยังคงนั่งไขว้หางอยู่...ควันจากบุหรี่ตัวที่สองพ่นออกมาพร้อมกับเสียงคราง
"ซี๊ดดดดซ์ เอ..โต....ซี๊ดซ์ซ์ซ์ซ์...เอโต..."

"หนูคิดว่ามัน..."
เมื่อกี้ก็พูดอย่างกับจรวด ทีงี้ก็เข้าโค้งซะติดร่อง คืนนี้จะได้รู้มั้ยว่าถุงยางมันเป็นอะไร
"ถุงยางมันเป็นอะไรครับ"

"..มันเรืองแสงคะพี่! มันเรืองแสง"

อืม..ถุงยางเรืองแสง...
นี่คงเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่สัปดนที่สุดหนึ่งอย่างที่คนสามารถคิดขึ้นมาแล้วล่ะครับ

หันไปทางแขก...ยังคงนั่งไขว้หางอยู่...ควันจากบุหรี่ตัวที่สามพ่นออกมาพร้อมกับเสียงคราง
"ซี๊ดดดดซ์ เอ..โต....ซี๊ดซ์ซ์ซ์ซ์...เอโต..."

ลุงนี่แอบร้ายไฮเทคนะนี่...รู้นะว่าแอบฟังอยู่ เขินอะดิ...

เชื่อมั้ยครับว่าความสงสัยจะมีกลิ่นเฉพาะตัวของมัน เวลาเราสงสัยสมองจะหลั่งฮอร์โมนออกมาทางหลังหู ทำให้คนที่สนทนาด้วยรู้สึก และน้องก็ได้กลิ่นความสงสัยของผม

"นี่ไงพี่"

โตงเตงมาเล้ย...เป็นแบบออฟโร้ด (ไม่เรียบ)

แล้วคุณน้องจะเอาถุงมาให้กูดูทำไม!!!

ดูที่กล่อง แม่งก็ผิวไม่เรียบธรรมดานี่หว่า ยี่ห้อก็ที่เห็นๆ ตามเซเว่น

"น้องครับ...ไม่เห็นจะมีเขียนเลยว่า มันเรืองแสง"
ถามไปถามมา น้องบอกว่าเห็นแวบๆ ตอนแกะ ออกมาจากกล่อง ก็คิดว่าเรืองแสง เลยรู้สึกไม่ดี
แล้วแขกยื่นถุงให้น้องเค้าเป็นคน...เอ่อ..สวมใส่สบายหนุ่มให้ น้องก็รู้สึกไปเองอีกว่ามันแตก...

"ถุงยางที่นี่ต้องไม่ได้ขนาดมาตรฐานแน่ๆ"
อ้าว...น้อง เมื่อกี้ยังคุยกันดีๆ ทำไมจู่ๆ ก็มาเลี้ยวหักศอกกันงี้ละ

แบบนี้ต้องแก้ต่าง การที่โรงแรมใช้ของไม่ได้มาตรฐานเป็นสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้น

"...เอ่อ...ผมก็ไม่เคยได้ยินแขกคอมเพลนซักทีนะว่า...ถุงยางมันคับไป"

เอาซิ มึนมา กูมึนกว่า

น้อง: นั่นแหละคะ หนูคิดว่ามันไม่ปลอดภัยคะ เลยขอไม่ทำ แต่แขกไม่ยอมคะ"
วิชัย: ....
น้อง: หนูก็เลยใส่ไปสามชั้นเลย
วิชัย: ....

เข้าใจครับว่าระแวงอะไร อะไรก็น่าสงสัยไปหมด ผมว่าถ้าใส่ทั้งกล่องกระดาษได้คงทำไปแล้วครับ
อีกอย่างคือ...ไม่เคยคิดว่าจู่ๆ จะได้มานั่งจับเข่าคุยเสวนาหัวข้อ "ประเพณีคลุมถุงชนของคนชั้นล่าง" กับคนแปลกหน้ามาก่อน

น้อง: แล้วหนูก็เจ็บคะ ของแขกใหญ่ไปอะค่ะ

...แหงซิแก...ลองแกเอาใส่ถุงมือไหมพรมสามชั้นแล้วแคะจมูกดู มึงไม่เจ็บนี่ก็จมูกอูฐแล้ว!

แต่จะทำยังไงได้ละครับ ทำงานแบบน้องๆ บางทีก็ลำบากเหมือนกันเนอะ...ของงี้ รู้หน้าไม่รู้ใจว่ะ
...อืม..รู้หน้าไม่รู้ใจ...
มันช่างเป็นคำที่เหมาะที่สุดแล้วมั้ง

ส่วนหนึ่งของบุหรี่ตัวที่สามของแขกแปลงสภาพเป็นมะเร็งเข้าไปในปอดของแขกเรียบร้อยแล้ว ส่วนที่ไม่ได้ใช้ตอนนี้ถูกบดบี้เข้ากับที่เขี่ย และอีกส่วนลอยล่องเป็นควันอยู่ในอากาศ
เบา...เหมือนความคิดวิชัยในตอนนั้น
แล้วนี่กูจะขี้นมาทำไมวะ

อีกครั้งที่ผมเชื่อว่าความสงสัยมีกลิ่นเฉพาะของมันที่คู่สนทนาเท่านั้นที่จะดมได้

น้อง:นี่ไงคะ พี่ นี่ไงคะ
คือน้องคงอยากพิสูจน์ว่าแกไม่ได้คิดไปเอง เพราะแกพยายามแบะถุงยางออกเพื่อให้ผมเห็นรอยแยก อย่าให้บรรยายถึงรายละเอียดเชิงลึกเลยนะครับว่าพื้นผิวเป็นอย่างไร เราเก็บไว้เป็นความลับของจักรวาลต่อไปดีกว่า

ผมว่าถ้าผมยังทำหน้าไม่เชื่อต่อไป น้องเค้าคงจะเป่าลมเข้าถุงยางแล้วไปกดกับน้ำเพื่อหาฟองอากาศพิสูจน์ความจริงแน่ๆ

หูผมเริ่มได้ยินแขกหยิบบุหรี่มวนที่สี่ขึ้นมาจุดแล้วครับ

วิชัย: เอางี้! น้องจะให้พี่ทำอะไร
น้อง: คือนี่มันศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงนะคะ ทำอย่างงี้มันไม่ถูกคะ
วิชัย: ..แล้วยังไงครับ
น้อง: หนู..คือหนู...
วิชัย: เอางี้น้อง น้องจะทำต่อหรือไม่อยากทำแล้ว
น้องส่ายหัว

ป้าดดด!! ก็เท่านั้นแหละ!

จัดแจงขออนุญาติแขกเพื่อขอตัวน้องออกมา ซึ่งแขกก็ยอมแต่โดยดี (แต่แอบงง)
วิชัยรีบพาน้องออกจากห้องก่อนที่แขกจะเปลี่ยนใจ กับก่อนที่น้องจะสาธิตวิธีหารอยแตกโดยฟองอากาศ

ระหว่างที่เดินมาที่ลิฟท์ น้องเริ่มสะอื้นร้องไห้ ผมก็ได้แต่อยู่เงียบๆ น้องเค้าเริ่มงงๆ บ่นๆ สิทธิสตรีอะไรสักอย่าง จนมันปะทุแตกเอาที่ล็อบบี้...สถานการณ์เริ่มแตกปลายรังแคเริ่มมา เพลี้ยเริ่มบุกเพราะน้องเริ่มร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง

เหตุการณ์ทุกอย่างเริ่มกลับไปที่บทที่หนึ่ง ย่อหน้าที่หนึ่ง...ถุงยางเรืองแสง..มาจบลงที่ประโยคสุดท้าย "หนูกลัวติดเชื้อโรคค่าพี่!!!!"

ทุกครั้งที่มีน้องน้องมาที่โรงแรม พวกผมจะขอบัตรประชาชนเก็บไว้กับซิคิวริตี้ก่อน เวลาน้องกลับบ้านก็จะคืนให้ วิชัยก็เลยเสนอตัวไปตามซิคิวริตี้เพื่อเอาบัตรน้องมาคืน แต่น้องบอกว่าไม่มีคนขอเลยตอนเข้ามาในโรงแรม ซึ่งผมเข้าใจว่า น้องคงจะเดินมาพร้อมกับแขก ทางเราก็เลยไม่ได้หยุดขอบัตรประชาชน เพราะเกรงใจ

ผมก็เลยขอบัตรซะตอนนั้น เพื่อทำนำไปถ่ายเอกสารเก็บไว้เป็นหลักฐาน
น้องก็ยื่นบัตรประชาชนให้ทั้งๆ ที่ยังสะอื้นอยู่...
วิชัยเรียกรถแท็กซี่ แล้ววิ่งเข้าไปถ่ายเอกสารบัตรประชาชน

ชิบหาย...ทำไมชื่อนายณรงค์เดชว่ะ

แล้วริสแบนต์ที่สวมให้...คือ...อะไร

แล้วที่ศักดิ์ศรีผ่านมาทั้งหมด...คือ...อะไร

นาย...ณรงค์เดช...

แช่แฟ้บ!!!!