เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

ถ้าจะให้ผมบรรยายทริปเชียงใหม่ในจบด้วยคำเพียงคำเดียว
มันคงจะเป็นคำว่า "เล็ดราด!!!" คือสุดยอดจนไม่สามารถอดกลั้นไว้ได้

มันเป็นอะไรๆ ที่มีภาพจำหลายๆ อย่างมารวมกัน
ร้านขายหนังสือเล็กๆ ใต้ต้นไม้ใหญ่ คอนเสิร์ตเล็กๆ เพลงเพราะๆ พูดคุย หัวเราะ พูดคุยและถ่ายรูปกับคนแปลกหน้าที่คุ้นเคย

อันหลังสุดนี่ อ่านแล้วคงจะงงๆ "คนแปลกหน้าที่คุ้นเคย" แต่ผมหมายความอย่างนั้นจริงๆ
คงมีไม่บ่อยที่จะมีใครก็ไม่รู้ที่รู้จักเมตตาเอ็นดูชื่นชมเรา และมาคุยกับเรา ขอถ่ายรูปกับเรา โดยที่เราไม่รู้สึกเคอะเขิน มันมีไม่บ่อยจริงๆ และถ้าสิ่งเหล่านั้นทั้งหมดจะเกิดขึ้นพร้อมกันในที่ไหนสักที่
ที่แห่งนั้นต้องเป็นเชียงใหม่เท่านั้น...

บอกตรงๆ ว่าผมตื่นเต้นกับการมาเชียงใหม่มาก เพราะนานมากแล้วที่ไม่ได้เที่ยว ครั้งนี้ยิ่งพิเศษตรงที่ได้มาขายหนังสือกับอะบุ๊ค พี่บิ๊กและคณะล่วงหน้าไปเชียงใหม่ก่อนแล้วโดยรถตู้ ส่วนผม ใบพัดและอัพโชคดีนิดหน่อยที่ได้นั่งเครื่องกันสามคนหลังจากเหตุการณ์ "คุณก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"คลี่คลายลง

(รูปทั้งหมดที่ถ่าย ไม่ค่อยชัดนะครับ เพราะถ่ายจากมือถืออะครับ...วิชัยลืมหยิบกล้องไป...)

ที่อุทยานแห่งชาติสุวรรณภูมิ ได้เจอกับอัพ และใบพัดโดยที่มีแสตมป์และวง the begins ตามมาสมทบ ผมค่อนข้างแปลกใจมากที่แสตมป์เป็นกันเองมาก ทั้งๆ ที่เพิ่งพบกันครั้งแรก
เครื่องออกตามเวลาที่กำหนดไว้เพราะเป็นการบินไทย เพราะหากเป็นแอร์เอเชีย พวกเราคงจะเมือกอยู่ในสนามบินอีกอย่างน้อยครึ่งชั่วโมงเพราะเครื่องคงจะดีเลย์อย่างไม่มีสาเหตุเหมือนกับสโลแกนที่ว่า "แอร์เอเชีย...ดีกว่าเดิน"

คำพูดคำแรกที่ผมพูดกับอัพตอนเหยียบเชียงใหม่คือ "หนาวแล้ว หนาวแล้ว" หากความหนาวมีกลิ่น กลิ่นนั้นคงเป็นกลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ของเด็กแก้มยุ้ย แขนจ่ำม่ำ ที่หันมายิ้มให้เรา และชวนให้เราเล่นหูเล่นตาด้วย

ไม่นานเท่าไหร่ก่อนที่กลิ่นหอมจะจาง อัพเดินมาบอกว่า "ข้างนอกร้อนกว่าข้างในอีก!"
สรุปหนาวเพราะแอร์ และคิดไปเอง

เปรียบไปแล้วเชียงใหม่ก็คงเหมือนอั๊มพัชราภาที่ต้องเอ๊กซ์ เห็นร่องนมทุกครั้งที่ออกสื่อ
เชียงใหม่จะกดดันบ้างมั้ยเน้อ ที่ทุกๆ ปีต้องแบ่งความคาดหวังของคนทั้งประเทศว่า เชียงใหม่ปีนี้ต้องหนาว เชียงใหม่จะเครียดมั้ยเน้อ

แต่ที่แน่ๆ อย่างน้อยที่สุดคนสามคนผิดหวังกับเชียงใหม่ครับ ผิดหวังกับความหนาวแรก
แต่แอบตั้งความหวังว่า เชียงใหม่จะต้องแก้ตัวอีกครั้งในตอนกลางคืนเป็นแน่แท้

อาหารมื้อแรกของเชียงใหม่เป็นพิซซ่าในสนามบินเพราะไม่รู้ว่าจะได้กินข้าวอีกครั้งเมื่อไหร่
ส่วนพ่อหนุ่มอัพสุดฮอตต้องกลับกรุงเทพในคืนนั้นเลย เพราะติดภาระกิจในเช้าวันต่อมา
ทีนี้เชื่อรึยังครับว่าเชียงใหม่มันน่าหลงไหลแค่ไหน ได้มาสูดอากาศสักนิดก็ยังดี

กอล์ฟมารับเราไปที่งานตอนบ่ายๆ (อ่านบลอกของกอล์ฟได้ที่นี่ครับ กอล์ฟ)เพราะมีเสวนาตอนประมาณบ่ายสาม

บูธ a book อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ บนสนามหญ้า คนขายดูสนุกมากจนผมไม่รู้สึกว่านี่คือการขายหนังสือ แต่เป็นการมาพบปะพูดคุยกันมากกว่า

น้องๆ ที่เชียงใหม่เดินเข้ามาทักทายพวกเราอย่างไม่ขาดสาย มีคนมาขอถ่ายรูปเป็นระยะๆ 
ทำไมคนเชียงใหม่แม่ง nice วะ? เป็นคำถามที่ผมกับใบพัดนั่งคิดกันสองคน
เพราะบรรยากาศ เพราะอากาศดี เพราะเป็นเชียงใหม่ เพราะสาวเชียงใหม่น่ารัก หรือเพราะทุกอย่างรวมกัน แต่ชั่วโมงนั้น ผมเข้าใจเลยว่าทำไม เวลากรุงเทพมีงานอะไรใหญ่ๆ ไม่ว่าจะเป็นงานแฟต เดี่ยวอุดม หรืออะไรก็ตาม จะต้องมีเชียงใหม่พ่วงด้วยเสมอ
มันเป็นเพราะทุกอย่างรวมกันอย่างลงตัวจริงๆ ครับ ถึงได้สนุก...

(แด่บองเต่าผู้กลั่นความแค้นเป็นหนึ่งเอนทรีได้...ขอยืนยันอีกครั้งว่าสนุกมาก อิอิ)

ตอนที่ถ่ายคนไม่ค่อยเยอะ เพราะส่วนใหญ่ยังเรียนกันอยู่... (พวกในรูป...โดดเรียนคร้าบบบ!!~)

คนกำลังทยอยเข้าไปฟังเสวนาของอะบุ๊คครับ โดยมีไฮไลท์อยู่ที่พี่โหน่งมีขึ้นพูดด้วยเช่นกัน

วิชัยมีคิวพูดพร้อมกับมาสเตอร์แชมป์เพราะเป็นคนที่เริ่มขีดๆ เขียนๆ มาจากบล็อก โดยที่มีพี่บิ๊กเป็นพิธีกร...สนุกมาครับ ส่วนตัวคิดว่าวิชัยพูดได้มึนๆ งงๆ พอสมควร...แหะ แหะ มือใหม่ครับ

รูปนี้แอบถ่ายตอนที่แชมป์กำลังพูดอยู่... อยากถือไมค์ด้วยตัวเองมากกว่า มีที่ตั้งไมค์แล้ว เหมือนรัฐมนตรีกำลังแถลงการณ์อะไรสักอย่าง...

คนฟังเยอะขึ้นอีกเท่าตัวตอนที่พี่โหน่ง พี่ก้องและอัพขึ้นพูด...
ในช่วงถามตอบคำถาม จู่ๆ ก็มีน้องคนนึง (ซึ่งผมเข้าใจว่าต้องเป็นน้องหนุ่มเมืองขอนแน่ๆ)ถามคำถามผมกับแชมป์ซึ่งนั่งฟังอยู่ขึ้นมาซะงั้น นำพาความประหลาดใจและความไม่ทันตั้งตัวมาให้อย่างสองคลื่นใหญ่

บอกตรงๆ ว่าตอนนั้นไม่ได้ตั้งใจฟังคำถามเพราะ มั่นใจเต็มที่ว่าคนที่ตอบต้องเป็นพี่โหน่งไม่ก็พี่ก้องแน่ๆ แต่พอพี่บิ๊กหันมาบอกให้ตอบ ก็ได้แต่อุทานเบาๆ กับแชมป์ว่า "ชิบหายแล้วกู"

คำถามที่ว่าถ้าผมยังจำได้ไม่ผิดคงเป็นอารมณ์ที่ว่า "สังคมในโลกไซเบอร์ถือว่าฉาบฉวยหรือไม่"
จำไม่ค่อยได้แล้วว่าตอบไปว่าอย่างไร แต่เท่าที่อ่านในบลอกหนุ่มเมืองขอน ผมคิดว่าไม่ใช่คำตอบที่ดีเท่าไหร่...แต่เอาเป็นว่า ไม่ว่าอะไรในโลกก็ตาม...

"ใช่หรือไม่ใช่ เป็นหรือไม่เป็น...คนอื่นจะเป็นคนบอก
จริงหรือไม่จริง...เราต้องเป็นคนตัดสินครับ..."

พอออกจากห้องประชุมก็ได้นั่งกับพื้นหญ้าเซ็นหนังสือให้น้องๆ นั่งคุยได้ยิงมุกกัน ได้ถ่ายรูปกัน
มีคนเดินมานั่งพื้นหญ้ากับเรา แล้วก็ถามเราว่ามยุรีไม่มาเหรอ จะกลับเมื่อไหร่ เป็นไงบ้าง
 

นี่แหละมั้ง...คนแปลกหน้าที่คุ้นเคย
เหมือนเราขายหนังสือแบบเหมาจ่าย 160 บาทแล้วโดนอ๊อฟไปนั่งดริ๊กด้วย...555

จบวันด้วยกลิ่นละมุนของความหนาวที่เชียงใหม่พยายามแก้ตัวอย่างสุดตัว

ตกกลางคืนพี่บิ๊กพามาที่สถานที่สำคัญของเชียงใหม่ยุคใหม่...ร้าน iberry

เอนทรีที่แล้วก็แอบใช้คอมพี่บิ๊กอัพมาแหละครับ เลยเขียนได้แค่สั้นๆ
พี่บิ๊กถามว่ามาเชียงใหม่อยากทำอะไร...นอกจากแหล่สาวเชียงใหม่แล้ว...เสือกมีอีกอย่างที่ผมนึกถึงก่อนดอยสุเทพซะอีก...ผมอยากดูแพนด้า...

คืนนั้นได้แชร์ห้องกับใบพัด แต่ไม่ทันจะเมาท์อะไรกัน วิชัยรู้ตัวอีกที ตีห้าครึ่งซะแล้ว...
ตื่นมาอย่างงงๆ เมื่อวานยังอยู่กรุงเทพอยู่เลย วันนี้อยู่เชียงใหม่แล้ว...
แล้ววันนี้เราต้องกลับแล้วนี่หว่า...ไม่นะ ม่ายยยย

วันนี้เรา (พี่บิ๊ก มาสเตอร์แชมป์และวิชัย) จะไปดูแพนด้ากันครับ
ตอนเกือบๆ เที่ยงคณะก็ถึงสวนสัตว์เชียงใหม่ ตื่นเต้นมากที่ได้มาดูสวนน้ำแห่งเมืองเหนือ

โจเดอะซีเคร๊ทนี่!!! สงสัยใส่คอนเทคบิ๊กอายแน่ๆ...แบ๊วเชียว

ผมไม่เคยเที่ยวอควอเลี่ยมที่ไหนมาก่อน ผมก็ไม่รู้ว่าที่เชียงใหม่มันถือว่าดีรึเปล่า แต่ที่สังเกตได้คือ...ที่นี่ค่อนข้างจะคำนึงถึงคนพิการเลยทีเดียว เพราะไม่มีขั้นบันได แต่วิชัยไม่แนะนำให้คนพิการนั่งรถเข็นมาคนเดียวครับ อาจตะคริวกินแขนได้ เพราะเนินชันมาก! มึงจะชันไปไหนครับ
คงต้องล่ำแขนเท่าเอวระดับอาร์โนร์ลมาเข็นเอง ถึงจะรอด

อควอเลี่ยมที่นี่ก็ทำได้แบบเชียงใหม่ๆ คือไม่รู้จะพูดยังไงดี...คือเหมือนจะดี แต่ไม่ค่อยดี
แต่ในความไม่ค่อยดีนั้น เราก็ทำใจได้ ไม่คิดมาก และพร้อมที่จะให้อภัย
อย่างเช่นในตู้ปลายักษ์นั้น ดันมีปากท่อพีวีซีให้เราเห็นชัดๆ..จะหาอะไรมาตกแต่งนิดนึงก็ได้ ทำมาได้ตั้งเยอะแล้ว หรือไม่ก็เวลาอยู่ในอุโมงค์พอแหงนหน้ามองก็ดันเห็นพวกเพดาน ท่อแอร์ พัดลมต่างๆ ...แบบว่า อืมนะ...นิดนึงนะนิดนึง...ไม่เจ็บ ไม่เจ็บ

สิ่งที่อู้วหู้วเล็ดราดที่สุดก็คงเป็นเจ้าหมีแพนด้า...ที่พวกเราแอบคิดว่ามันจะนอนเป็นหมอนรึเปล่าเน้อตอนเราเข้าไปดู ปรากฎว่ามันไม่นอนครับ!

เย้ เย้ เย้ (ขอบคุณท่านแชมป์ครับ...โคตรเท่ครับ...)

มันกำลังกินไผ่ครับ...โอ้วพระเจ้า อยากจะตะโกนให้สุดกระบังลม...แพนด้าตัวเป็นๆว้อย

สิ่งที่เห็นคือ...แพนด้าหนึ่งตัวนั่งหันหลังให้คนดู อีกตัวนั่งหันหน้าเข้าหาคนดู (ในรูป)
แล้วตะบันยัดโฮกไผ่กันแบบตาต่อตา ไผ่ต่อไผ่
เหมือนแม่งวันนี้พวกจะดวลนัดตัดสินว่าใครแดกห่าไผ่ได้ล้างผลาญกว่ากัน
ตามองตา...

ช่วงช่วง: เอาซี่...อีนังชะนี ดูซิหนังหน้าอย่างหล่อนจะมากินเก่งชั้นได้ยังไง กร้วมๆ
หลินฮุ้ย: หือ...อีเก้บแพนด้าหน้าเบ้า อย่ามานั่งไข้ห้อยต่อหน้าชั้นนะ กร้วมๆ

ช่วงช่วง: แสรด นี่มันไผ่หรือหญ้าคาวะ แม่ง....

สิบห้านาทีต่อมา...หลินฮุ้ยลุกจากตำแหน่งเดิมลุกขึ้นเดินเรียกเสียงฮือฮาได้จากคนดู เสียงกล้องดังระงม แต่อีช่วงช่วงหน้าเบ้า...

มันยังคงต้องป้อมอย่างไม่แคร์สื่อ ไม่สนกล้องและไม่สนขี้ปากมนุษย์!

ผมว่าไม่เฉพาะแค่พวกผมที่เบื่อสิ่งที่เห็น (แดก แดก แดก แดก และไข่ดำๆ ของช่วงช่วง) ไม่นานเท่าไหร่ มันก็ลงขึ้นปีนบันได
"ฮือออออฮา" เสียงคนดูตื่นเต้น แล้วสิ่งที่อีแพนด้ามันตอบแทนคนดูคือ
ปีนบันไดจนสุดแล้วกึ่งตูดเบ่งขี้...ขี้เป็นต่อนๆ ขี้พุ่ง พอมันขี้เสร็จมันก็นอนเลย นอนทั้งท่ากึ่งตูดนั่นแหละครับ ไอ้เชี้ยเอ้ยยยย!!! รู้สึกว่าแชมป์จะถ่ายเหตุการณ์อุจาระทึกไว้ได้ด้วยครับ...

ใครจะรู้ว่าการที่ได้เห็นแพนด้ากึ่งตูดขี้ อาจเป็นบุญอย่างหนึ่งของชีวิตก็เป็นได้...
โดยรวมๆ แล้วสวนสัตว์เชียงใหม่ก็สนุกดี ไม่น่าเบื่ออย่างที่แอบคิดไว้ล่วงหน้า

ตอนประมาณบ่ายสี่ เราสามคนก็กลับถึงบูธ ซึ่งเชียงใหม่คงกลัวว่าทริปนี้จะไม่ประทับใจพอ เลยมีโคตรเซอร์ไพร์สให้แปลกใจอีก เมื่อใบพัดมาบอกว่า พี่ป๊อดมา!!!

คนเยอะมาก เพลงเพราะ บรรยากาศดี ไม่ได้เซ็นหนังสือ แต่ถ่ายรูปเยอะมาก กล้องคนนู้นที คนนี้ที ทั้งกล้องถ่ายรูปทั้งมือถือ ถ่ายเสร็จก็ส่งบูลทูธให้วิชัย เดินคุยไปทั่วงาน
วง the begins ที่กำลังจะออกเทปเดือนมกราคมกับ love is เล่นเป็นวงสุดท้ายของวัน ซึ่งบอกได้คำเดียวว่า ดีโคตร มันส์โคตร...พี่ต๋องนักร้องนำ หน้าโจรโคตร แต่เสียงดีโคตร...
เป็นหนึ่งวงที่ตั้งใจแล้วว่าต้องหาซื้อมาไว้ในครอบครองให้ได้

ผมมีเที่ยวบินตอนสามทุ่มกลับเชียงใหม่ โดยที่ผมได้กลับพร้อมกับแสตมป์และ the begins แต่ตอนนั้นผมอยากให้ the begins เล่นติดลมซัก 85 เพลงจนลืมกลับจะได้อยู่ต่ออีกคืน...
คืนนั้นดนตรีเล่นยิ่งมันส์ คนฟังก็ถ่ายรูปกันยิ่งสนุก...

รู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ในรถตู้ออกเดินทางไปสนามบินเชียงใหม่ซะแล้ว...
ผมไม่ค่อยมีโอกาสพูดคุยกับวงดนตรีเท่าไหร่ จึงได้แต่นั่งตัวลีบๆ อยู่ข้างหน้าคนเดียว
ส่วน the begins และแสตมป์กำลังยิงมุกทายคำถามจังหวัดกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

เช่น จังหวัดอะไรเจอทันที?

ผมมีโอกาสก็เลยเสี่ยงๆ โพล่งถามไปบ้างว่า จังหวัดอะไรพูดเพราะ (มุกนี้ยืมมาจากกุ๊ก น้องที่โรงแรม)

เรียกเสียงฮาและอึ้งได้จากเจ้าของวงสนทนา จนพักหลังวิชัยจะโดนกระหน่ำโรลแบ็กด้วยคำถามเป็นชุดๆ จากท่านแสตมป์ จนผมต้องสารภาพว่า ตอนที่แสตมป์เล่นเพลงอยู่นั้น...แสตมป์เล่นตลกปล่อยมุกได้สนุกกว่าร้องเพลงซะอีก...ตลกมึงชมหรือด่าวะวิชัย...

ขากลับได้นั่งข้างใหม่วง the begins เมาท์กันแหลกเรื่องตั้งแต่หนังไทย เกมส์การ์ตูน และการเมือง
ผมแยกย้ายกับนักดนตรีที่สายพานกระเป๋า เพราะมีมยุรีรอรับอยู่ข้างนอก โดยมีพี่ต๋องเดินมาทำหน้าแสดงความเสียใจกับอิสระบางส่วนที่ต้องวางทิ้งไว้ตรงทางออกประตู A 555+
ซึ่งผมได้แต่บอกลาว่า สนุกมากครับ สนุกมากครับ แล้วก็รีบวิ่งไปหามยุรีที่รออยู่สักที่ในสนามบิน...

รู้สึกดีเนอะ เวลามีคนมารอรับ...
รู้สึกดีเนอะเวลาที่มีเรื่องเยอะแยะมาเล่าให้ฟัง เพื่อถมเต็มเวลาที่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน
รู้สึกดีจริงๆ

ขอบคุณพี่บิ๊ก พี่โหน่ง พี่กุ้ง a book มาสเตอร์แชมป์ที่ทำให้วิชัยได้เข้ามาอยู่ใต้ต้นไม้ต้นนี้ครับ
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาคุยด้วย ขอถ่ายรูปด้วย ขอบคุณครับ

ผมไม่รู้ว่าต้นไม้ต้นนี้มันคือต้นอะไร แต่ถ้ามันจะชื่อต้นอะไรสักอย่าง

ผมขอตั้งชื่อว่า...ต้นรื่นรมย์...

เพราะใต้ต้นไม้มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ...