เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

ผมมีเงินอยู่แสนนึง!!!!!!

ผมไม่เคยคิดว่าการมีเงินแสนจะก่อความเครียดได้ขนาดนี้เลยว่ะ
ก่อนมาพม่าผมได้ปรึกษาท่านแม่แล้วว่าผมควรจะพกเงินอะไรยังไงเท่าไหร่มาใช้ดี
เพราะเคยได้ยินมาว่านักท่องเที่ยวจะต้องแลกเงินดอลล่าร์ก่อนเข้าประเทศ ซึ่งแม่ก็บอกว่าเดี๋ยวนี้ไม่ต้องแลกเงินอะไรแล้ว เข้าประเทศได้เลย และท่านแม่ก็ให้ข้อเสนอที่เลิศกว่านั้นอีก
นางบุญเรือน: เอ็งไม่ต้องแลกเงินอะไรไปเลย ไปถึงก็ไปเบิกกับอา จะใช้เท่าไหร่ก็เบิกเอา แล้วใช้ไปเท่าไหร่ แกค่อยโอนมาคืนชั้น...
ฟังดูไม่เลวทีเดียว เพราะผมไม่ค่อยสบายตัวเท่าไหร่กับการที่มีเงินเยอะๆ ติดตัวเหมือนกัน
วิชัย: แล้วแม่ว่าผมต้องเบิกเงินกับอาทีละเท่าไหร่ดีละ
แม่: โอ้ย..อย่าคิดมาก เมื่อยเปล่าๆ เบิกไปเลยทีละแสน
วิชัย: ทีละแสน!! จะบ้าเรอะ!! แล้วมันเท่ากับกี่เงินบาทไทยละ
แม่: ก็ประมาณ 3,000 บาทไทย
โอเค...ก็แค่สามพันบาทไทย ไม่เยอะ ไม่เยอะ
ตอนนี้ผมได้เบิกเงินสามพันบาทไทยจากอาเรียบร้อยแล้วครับ

ตอนนี้ผมมีเงินอยู่แสนนึง!!!
ถึงมันจะเป็นสกุลเงินจ๊าดของพม่าที่แปลงแล้วจะได้ไม่กี่พันในเงินไทยก็ตาม แต่ไอ้การมีเงินแสนติดตัว ยังไงมันก็ไม่สบายตัวอยู่ดี

เงินคือพระเจ้า
พระเจ้าเงินจ๊าดคงจะอาบน้ำขัดขี้ไคล้ซอกตัวน้อยที่สุดในดาวดึงส์ และคงจะซกมกติดอันดับหนึ่งในห้าในพระเจ้าสามภาพแน่ๆ

วันนึงก่อนไปพม่า
มยุรี: นี่ตัวเอง เราต้องเตรียมอะไรไปบ้างอะ
วิชัย: ที่คิดออกตอนนี้เหรอ ทิชชูเปียกเยอะๆ แล้วก็เจลล้างมือ
มยุรี: เจลล้างมือ? เอาไปทำไมอะ
วิชัย: เอาไปล้างมือหลังนับตังค์
มยุรี: เวอร์!!!

วันแรกในพม่า ที่ร้านอาหารแห่งนึง
มยุรี: นี่มันอะไรกันนี่!!!!!~
วิชัย: อ๋อ นี่มันห้าสิบจ๊าดไง
มยุรี: ...!!! ตัวเองเอาเจลล้างมือไว้ไหนอะ
ใจจริงผมอยากจะลงเรียนมหาลัยเอกวรรณกรรมซะหน่อยจะได้เขียนพรรณโวหารให้ได้เห็นภาพและได้กลิ่นและความเปื่อยให้สาสมกับความซกมกของแบงค์ใบนั้น
ที่ร้านอาหารแห่งนั้น...เราไม่ได้เก็บแบงค์ห้าสิบสุดเน่าสองใบนั้นกลับมา เรายื่นให้พนักงานเป็นทิปสำหรับอาหารมื้อแรกที่ทาน...

พนักงานแอบอมยิ้มและรับเงินแบงค์ห้าสิบสองใบและเดินจากไป

เงินนั้นสกปรก

แต่พระเจ้าก็คือพระเจ้า