เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

มีคำพูดคำนึงเป็น copy โฆษณาสมัยก่อนว่า

"เพื่อนกัน ไม่ต่อก็ติด"

ผมว่าเท่มากนะ ประมาณว่าเพื่อนกันแค่มองตากันก็เข้าใจกัน...ประมาณนั้นมั้ง
แต่ไอ้อาการมองตากันก็เข้าใจ...มันไม่ได้มีกับเพื่อนอย่างเดียวอะดิ กับคนแปลกหน้าก็มี

วันนี้มีเรื่องบังเอิญสองเรื่องในที่ทำงาน...

ในขณะีที่กำลังทำงานกันอย่างยืดยาดเพราะไม่ยุ่งอยู่นั้น ก็มีโทรศัพท์มาว่า ห้อง 201 แอร์เย็นเกินไปหน่อย
ปกติแล้วเวลามีอะไรในห้องเสีย ช่างจะเป็นคนดูแลขึ้นไปซ่อมแต่ก็จะมีดิวตี้เมเนเจอร์ไปที่ห้องด้วย เผื่อว่าแขกถามอะไร พี่ช่างตอบไม่ได้ ดิวตี้จะได้ตอบแทน หรืออาจต้องสื่อสารอะไรมากขึ้น ดิวตี้จะมีหน้าที่ใช้ภาษาอังกฤษสื่อสารกับแขก

แต่ช่างชอบขึ้นห้องแขกช้าครับ ด้วยเพราะต้องเตรียมอุปกรณ์อะไรต่่างซากอ้อยเยอะแยะ กว่าจะขึ้นมาถึงห้อง างทีเราอาจจะยืนกุมจู๋คุยกับแขกจนจุกไข่ไปหมดแล้วก็ยังไม่มีช่างขึ้นมา

วันนี้วิชัยก็เลยบอกช่างว่า ถึงห้องแขกเมื่อไหร่ ให้โทรมาเรียกด้วย...เพราะยังไงผมใช้เวลาเต็มที่แค่รอลิฟท์
ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วอายุเป็ด ช่างก็โทรมา...

วิชัยขึ้นลิฟท์ไปอย่างว่องไว
ถึงหน้าห้องแขก ช่างสองคนมารออยู่แล้ว
วิชัยกดออดห้อง

มองลอดสวนเข้าไปในช่องตาแมว...เห็นแขกวิ่งไปมาในห้อง แอบได้ยินเสียงขลุกขลัก
จนผมกำลังจะกดออดครั้งที่สอง
แขกก็เปิดประตูออก...โดยนุ่งผ้าขนหนูแค่ผืนเดียว...
หางตาวิชัยเห็นคุณผู้หญิงในระยะสองเบลอว่าอยู่ในชุดอาบน้ำ...

แขก:....
วิชัย:....
แขก:....
วิชัย:....

ต่อไปนี้เป็นบทสนทนา...โดยสายตาลูกผู้ชาย...
แขก:....ยูไม่รู้ใช่มั้ยว่าเมื่อกี้ชั้นทำอะไรอยู่...
วิชัย:....กูรู้นะว่าเมื่อกี้พวกเอ็งทำอะไรอยู่...
แขก:....
วิชัย:....

แล้วก็เหมือนมีคนมากดปุ่ม pause ไว้...

วิชัย: เอ่อ...ยู...บอกว่าแอร์เย็นใช่มั้ย
ดูเหมือนมีคนกดปุ่ม play แล้ว
แขก: ช ช ใช่! แอร์เย็นมากเลย

ถึงตรงนี้อะไรๆ ก็ห้ามกันไม่ได้แ้ล้วครับ เพราะวิชัยเผลอแหล่ไปมองคุณผู้หญิงเต็มกำลังสี่ตา...

บทสนทนาระหว่างสายตาลูกผู้ชายก็เริ่มอีกครั้ง

แขก: เอ็งรู้ใช่มั้ยว่าเมื่อกี้กูทำอะไรอยู่
วิชัย: เออ!~

แขกมองตาวิชัย วิชัยมองตาพี่ช่างที่ตอนนี้เตรียมตัวซ่อมทุกสิ่งที่อย่า่งที่ขวางหน้า

หันไปมองหน้าแขกอีกครั้ง....

วิชัย: ไอเดาว่าพวกยูกำลังมีแพลนจะออกไปข้างนอกกันใช่มั้ย
แขก: ใช่ๆๆๆ เรา เอ่อ กำลังจะออกไปข้างนอกกัน...
วิชัย: เอางี้ ตอนที่ยูออกไปข้างนอกกันแล้วค่อยโทรมาบอกละกันนะ
แขก: ได้ๆ ขอบใจนะ บาย...

อืม...มันเป็นแบบนี้นี่เอง

ลงมาข้างล่าง...กำลังลงบันทึกเรื่องแอร์ไม่เย็นอยู่นั้น ก็มีโทรศัพท์มาว่า มีอีกห้องที่โทรมาบอกว่า น้ำไม่ร้อน
เอาเข้าไป เดี๋ยวเย็นเกิน เดี๋ยวไม่ร้อน...
วิชัยเดินออกไปข้างนอกเพื่อไปดูชื่อแขกก่อนขึ้น แต่ดันมีแขกอีกคนเข้ามาคุยด้วย ก็เลยเสียเวลาไปพักนึง...

เสร็จธุระแล้วก็รีบขึ้นไปบนห้องแขก...

เดินไปอย่างเร่งรีบ แล้วก็ยื่นมือเพื่อกดออด...

ในขณะที่นิ้วชี้ห่างจากปุ่มออดแค่เพียงหนึ่งจิ๋มแมวนั้น...ก็มีคลื่นเสียงอิสตรีความถี่สูงแทรกตัวผ่านโมเลกุลประตูไม้เข้ามาในหูขึ้นทางด่วนเข้าก้านสมอง...

"โอ้วววววซ์ซ์ซ์ มายยยย ก๊อดดดดดดซ์ซ์"

  เจ้ดดโด้!!

เสียงนี้...พี่เค้าต้องกำลังงมเข็มในหมู่เกาะกาลาปากอสชัวร์!
แล้วพี่เค้าต้องงมจนเจอเข็มแน่ๆ!

แต่ว่าอะไรๆ มันก็สายเกินกว่าที่จะห้ามแล้วครับ

ติ๊งต่อง~

นิ้วชี้ตอนนี้กดออดมิดปุ่มเลยครับ

มีเสียงขลุกขลัก สักพักแขกเปิดประตูออกมาโดยที่โผล่มาเฉพาะหัว...

วิชัย: เอ่อ...ทุกอย่างโอเคใช่มั้ยครับ
แขก: ใช่ ทุกอย่างโอเค

แขกมองตา...

แขก: เอ็งรู้ใช่มั้ยว่าข้าทำอะไรอยู่
วิชัย: เอ่อ...ค ครับ...

ลงมาข้างล่าง

พี่แพท: แขกเป็นไงบ้างวะ
วิชัย: น่าจะโอเคที่สุดเลยนะ
พี่แพท: แล้วแขกเค้าว่ายังไงล่ะ
วิชัย: แขกเค้าคุยกันเองว่า "โอ้วววซ์ซ์ มายยย ก๊อดดซ์ซ์"
พี่แพท: กูว่าแขกเค้าคง...โอเคจริงๆ ว่ะ