เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

อันที่จริงเอนทรีนี้ควรจะเป็นการประกาศผลผู้โชคดี
แต่ว่าเมื่อคืนมีเรื่องอยู่หนึ่งเรื่องที่ทำให้ คัดไตอย่างแรง หากไม่เขียนเกรงว่าจะทำให้เกิดอาการนอนกัดฟันได้

เมื่อคืนมีแขกชาวสเปนคู่นึงมาเล่าให้ฟังว่า เธอเรียกแท็กซี่จากสีลมเพื่อมาที่สาทรใต้
สำหรับคนที่ไม่รู้พื้นที่...สีลมมาสาทรใต้ก็มีระยะทางประมาณครึ่งกิโลเมตรได้ เดินเท้าก็ประมาณครึ่งเหนื่อย ไม่เกินสิบนาที แขกเล่าว่าระหว่างที่เธอกำลังทำท่าจะเรียกแท็กซี่อยู่นั้น ก็มีคนขับแท็กซี่หนึ่งกลุ่มมาคะยั้นคะยอให้เธอขึ้นแท็กซี่ แล้วเรียกราคาสองพันบาท

ห่าหมา!~

กะขับแท็กซี่ส่งเมียเรียนแฟชั่นที่ฝรั่งเศสใช่มั้ยวะ

ท้ายที่สุดแขกให้ไปหนึ่งพันบาท
โดยที่แขกหันมาถามว่า หนึ่งพันบาทถือว่าโอเคใช่มั้ย
ฟังแล้วก็ได้แต่คิดว่า...พวกมึงทำเหี้ยอะไรวะ ทำไมต้องทำตัวเลวๆ งี้ด้วยวะ
ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำกันแบบนี้ หรือว่าพวกเค้าถือว่าแขกมีเงินเยอะกว่า ยังไงค่าโดยสารสองพันจ่ายไหวอยู่แล้ว

นี่ถ้าผมเดินไปโวยวายกับแท็กซี่ตอนมาส่งแขกเรื่องนี้
ผมก็น่าจะได้รับคำพูดทำนองว่า "ใช่ซิ พวกมึงเงินเดือนเยอะนี่ จะไปรู้อะไร"
หรืออะไรสักอย่างที่บรรยายทำนองว่า "พวกกูลำบากนะ ขับรถแท็กซี่ส่งกะ ลำบากมาก"

เคยมีนายท่านนึงพูดกับผมว่า this is what you gain, not you ask for
แปลเป็นไทยว่า "มันเป็นสิ่งที่เราต้องทำให้ได้มา ไม่ใช่ไปขอคนอื่น"

คุณจะขอความสงสารหรือเห็นใจคุณต้องทำให้เต็มที่เพื่อให้คนอื่นเห็น
ไม่ใช่ไม่ทำแล้ว เที่ยวขอให้คนอื่นมาดู
มันน่าสมเพชครับ

มันจะมีคนหนึ่งประเภทที่ผมรู้สึกว่าอึดอัดเวลาที่ต้องอยู่ด้วย
คนประเภทถ่อมตัวอย่างไม่ถูกที่ถูกเวลาน่ะครับ

ครั้งหนึ่งไปสัมนาอะไรสักอย่าง แล้วเค้าให้เล่นเกมส์ภาษาอังกฤษ
มีพี่คนนึงในจากอีกทีม อยู่ดีๆ ก็พูดออกมาว่า ไม่เก่งภาษาอังกฤษนะ แล้วพี่เค้าก็เล่ามหากาพย์ความไม่ลงตัวในโชคชะตาของแก นู่นนี่นั่น...
ฟังดูเหมือนถ่อมตัวนะ
แต่มองในอีกมุม พี่แกกำลังโอ้อวดอยู่-โอ้อวดความบัดซบตัวเองอยู่

ฟังแล้วก็ได้แต่คิดว่า มาให้ฟังทำเลเซอร์อะไรครับ
คุณคิดว่าทำแบบนี้แล้วคนอื่นจะสงสารหรือครับ
ถ้าคุณลงแข่งรถ แล้วไปบอกคู่แข่งว่า รถเราวิ่งไม่เร็วนะ ไม่มีเงินแต่งรถ เมียที่บ้านติดเหล้า ลูกติดเอเอฟ
แล้วชาวบ้านชาวช่อง จะอ่อนข้อให้มึงมั้ย
เค้าก็คงจะคิดว่า อะไรแม่งวะ แล้วอีกสามนาทีต่อมาก็จะลืมเรื่องนี้ไปโดยสมบูรณ์

ระยะหลังๆ จะมีหลายๆ คนเอาบล็อกมาให้ผมอ่าน โดยมีคำบรรยายทำนองว่า
"บล็อกไม่ค่อยดีนะค่ะพี่ เพิ่งหัดเขียน"
ผมเดาว่าที่พูดว่า "บล็อกไม่ค่อยดี" แบบนั้น คงเป็นการออกตัวก่อนเพราะกลัวคำติมากกว่าคำชม
แต่น้องๆ คงไม่รู้ทีว่า บล็อกดีไม่เท่ากับคนอ่านเยอะ บล็อกดีคือบล็อกที่เราเขียนเพื่อให้คนอ่านบันเทิงได้ประโยชน์มากที่สุด บล็อกดีคือบล็อกที่เราเขียนโดยที่เรารู้ว่าเรากำลังเขียนอะไรอยู่
อย่าบอกว่าบล็อกเราไม่ดี เพราะมันไม่ได้เลวขนาดนั้น
แต่อย่าบอกว่ามันดีมาก เพราะมันอาจจะไม่ดีขนาดนั้นก็ได้

ผมมีเพื่อนคนนึงสมัยเรียนโรงแรมชื่อไอ้โอม
ไอ้โอมเป็นคนบ้ากิจกรรมชนิดที่ว่า ทุกกิจกรรมจะต้องมีไอ้โอมอยู่เบื้องหลัง เวลาทำอะไรไอ้โอมจะบ้าพลังมาก ใส่ไม่ยั้ง จัดหนักๆ ไม่กลัวของหมด โอมไม่มีเงินแดกข้าวก็ไม่เป็นไรครับ ขอให้กิจกรรมมันเสร็จ แต่โอมไม่ได้มีเงินเป็นถังครับ โอมก็เลยทำงานพิเศษอะไรก็ได้ที่สามารถผุดเงินขึ้นมาได้

และโอมนี่แหละครับที่พาผมไปทำงานพิเศษครั้งแรกในชีวิต
และไอ้โอมนี่แหละครับที่เวลาทำอะไรที มีคนช่วยเพียบ!

ตอนนี้ไม่รู้ว่าไอ้โอมอยู่ไหนแล้ว
แต่มันสอนผมด้วยเสื้อผ้าเก่าๆ ของมัน
และมันสอนผมด้วยรองเท้าโทรมๆ ของมันว่า

อย่าขอความสงสาร เพราะคุณจะได้ความสมเพช
เวลาที่คุณไม่ต้องการความสงสาร คนอื่นจะเข้าใจ