อันที่จริงเอนทรีนี้ควรจะเป็นการประกาศผลผู้โชคดี
แต่ว่าเมื่อคืนมีเรื่องอยู่หนึ่งเรื่องที่ทำให้ คัดไตอย่างแรง หากไม่เขียนเกรงว่าจะทำให้เกิดอาการนอนกัดฟันได้

เมื่อคืนมีแขกชาวสเปนคู่นึงมาเล่าให้ฟังว่า เธอเรียกแท็กซี่จากสีลมเพื่อมาที่สาทรใต้
สำหรับคนที่ไม่รู้พื้นที่...สีลมมาสาทรใต้ก็มีระยะทางประมาณครึ่งกิโลเมตรได้ เดินเท้าก็ประมาณครึ่งเหนื่อย ไม่เกินสิบนาที แขกเล่าว่าระหว่างที่เธอกำลังทำท่าจะเรียกแท็กซี่อยู่นั้น ก็มีคนขับแท็กซี่หนึ่งกลุ่มมาคะยั้นคะยอให้เธอขึ้นแท็กซี่ แล้วเรียกราคาสองพันบาท

ห่าหมา!~

กะขับแท็กซี่ส่งเมียเรียนแฟชั่นที่ฝรั่งเศสใช่มั้ยวะ

ท้ายที่สุดแขกให้ไปหนึ่งพันบาท
โดยที่แขกหันมาถามว่า หนึ่งพันบาทถือว่าโอเคใช่มั้ย
ฟังแล้วก็ได้แต่คิดว่า...พวกมึงทำเหี้ยอะไรวะ ทำไมต้องทำตัวเลวๆ งี้ด้วยวะ
ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำกันแบบนี้ หรือว่าพวกเค้าถือว่าแขกมีเงินเยอะกว่า ยังไงค่าโดยสารสองพันจ่ายไหวอยู่แล้ว

นี่ถ้าผมเดินไปโวยวายกับแท็กซี่ตอนมาส่งแขกเรื่องนี้
ผมก็น่าจะได้รับคำพูดทำนองว่า "ใช่ซิ พวกมึงเงินเดือนเยอะนี่ จะไปรู้อะไร"
หรืออะไรสักอย่างที่บรรยายทำนองว่า "พวกกูลำบากนะ ขับรถแท็กซี่ส่งกะ ลำบากมาก"



เคยมีนายท่านนึงพูดกับผมว่า this is what you gain, not you ask for
แปลเป็นไทยว่า "มันเป็นสิ่งที่เราต้องทำให้ได้มา ไม่ใช่ไปขอคนอื่น"

คุณจะขอความสงสารหรือเห็นใจคุณต้องทำให้เต็มที่เพื่อให้คนอื่นเห็น
ไม่ใช่ไม่ทำแล้ว เที่ยวขอให้คนอื่นมาดู
มันน่าสมเพชครับ

มันจะมีคนหนึ่งประเภทที่ผมรู้สึกว่าอึดอัดเวลาที่ต้องอยู่ด้วย
คนประเภทถ่อมตัวอย่างไม่ถูกที่ถูกเวลาน่ะครับ

ครั้งหนึ่งไปสัมนาอะไรสักอย่าง แล้วเค้าให้เล่นเกมส์ภาษาอังกฤษ
มีพ