เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

เดือนมีนาคมที่ผ่านเป็นเดือนที่บล็อกวิชัยมียอดคอมเม้นและ pageview เยอะที่สุดเท่าที่เคยเขียนบล็อกมา
วันก่อนวิชัยเข้าบล็อกของคุณน้องชา แล้วรู้สึกว่าบล็อกนี้เค้ามาแรงดีจริงๆ เขียนอะไรขึ้นฮอต
แล้วอ่านเลยไปถึงบล็อกคุณน้อง Idoi ที่เดี๋ยวนี้ยิ่งเขียนชักมีแนวทางชัดขึ้น
นั่นยังไม่รวมถึงบล็อกใหม่อื่นๆ ที่เดี๋ยวนี้ ยิ่งเขียนยิ่งเข้าท่า

ตลกดีที่ในขณะเดียวกันผมไปอ่านเจอในเว็บบอร์ด ที่มีน้องมาบ่นตัดพ้อว่าไม่มีใครเข้าให้เม้นไว้เลย

ทำไมมันเป็นแบบนั้นนะ
วันนี้เรามาคุยเรื่องนี้กันสักที ดีมั้ย

ปัญหาไม่มีคนเข้าบล็อกกับไม่มีใครคอมเม้นนั้น ถือได้ว่าเป็นปัญหาโคตรจะอมตะสำหรับทุกคนที่เขียนบล็อกใหม่ๆ
เชื่อผมซิว่า ไม่ว่าคนนั้นจะทำปลอบใจตัวเองว่า เราเขียนเพราะอยากเขียนไม่สนตัวเลขก็ตาม...แต่ถ้าเข้าบล็อกตัวเองแล้วไม่เห็นร่องรอยคนเข้ามาเยี่ยม...เข้าไปดูใน stat ยิ่งค้นพบว่าเราไม่ได้คิดไปเอง...นี่มันบล็อกร้างขยะไซเบอร์ชัดๆ!!
นี่ก็บั่นทอนความสนุกในการเขียนบล็อกไปพอสมควรแล้ว

"บล็อกคือ marketing อย่างนึง" บองเต่าพูดกับผมคืนนี้ก่อนที่ผมจะเขียนเอนทรีนี้...
ผมเห็นด้วยที่ว่าบล็อกคือการตลาดอย่างนึง

ก่อนอื่นผมขอถือวิสาสะแบ่งบล็อกออกเป็นสองจำพวก
บล็อกที่ไม่มีid
บล็อกที่มี id
id ในที่นี้ผมหมายถึง identity ที่แปลว่าตัวของตัวเองนะครับ

บล็อกที่ไม่มีid ไม่ได้หมายความว่าบล็อกนั้นไม่มีหัวข้อชัดเจนในการเขียนนะครับ
id ในที่นี้ผมหมายถึงวิธีการเขียน ผมหมายถึงเรื่องที่หยิบมาเล่า ผมหมายถึงบรรยากาศ ผมหมายถึงแนวคิด
วิชัยเขียนเรื่องโรงแรม
บองเต่าเขียนเรื่องการตลาด
มันก็เรื่องของไอ้สองคนนั้นไป คุณไม่มีหัวข้อคอนเซ็ปชัดเจนของเรื่องที่เขียนมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่เท่าไหร่ เพราะบางครั้งเรื่องไม่เป็นเรื่องมันก็เป็นเรื่องเอกลักษณ์เหมือนกัน
ยกตัวอย่างบล็อกของคุณโก๋...ที่เขียนมันทุกเรื่องตั้งแต่ข่าวทั่วไป จนถึงเรื่องเมล็ดอะไรก็ไม่รู้ที่หล่นอยู่ในวัด
แต่เราสามารถรู้ได้เลยว่า ถ้าเข้าบล็อกคุณโก๋เมื่อไหร่ เราจะได้บรรยากาศแบบนี้...เราจะได้อ่านสำนวนแบบนี้

บล็อกไม่ใช่ไฮไฟว์ครับ
อันนี้เข้าใจครับว่า เด็กไทยส่วนใหญ่เล่นไฮไฟว์มากกว่าอ่านบล็อก...
แต่บล็อกกับไฮไฟว์มันไม่เหมือนกันครับพี่น้องงง
ไฮไฟว์น่ะเอาไว้ดูร่องนม แต่บล็อกเอาไว้อ่านครับ

ทำบล็อกไม่จำเป็นต้องทำให้วิตรพิสดารประหนึ่งกำแพงวัดพระแก้วก็ได้ครับพี่น้อง
อย่าเพิ่งคิดว่าธีมเราสวยแล้วจะมีคนเข้าบล็อกเราเยอะ เม้นเราเยอะเหมือนบล็อกภูภู่นะครับ มันคนละเรื่องกัน...
ผมว่าบล็อกของภู่น่ะมันมีดีทั้งเนื้อเรื่องแล้วรูปลักษณ์น่ะครับ...ซึ่งน้อยมากจะมีแบบนั้น
...ว่าแต่เห็นคนอื่นอีกมั้ยละที่มีธีมบ้าพลังแบบนั้น แล้วก็เปลี่ยนธีมบ่อยกว่าอัพบล็อก...
ในที่สุดแล้ว คนที่เข้าบล็อกก็เพื่อเข้ามาอ่านเรื่องของเราอยู่ดีครับ ไม่ใช่ดูธีมของเรา
ยกเว้นบล็อกภูภู่บล็อกเดียวที่ดูธีมไปด้วยอ่านบล็อกไปด้วย...

บล็อกไม่ใช่ fwd mail ครับ
อันนี้ก็เข้าใจอีกเช่นกันครับ ว่าเด็กไทยส่วนใหญ่ตอนนี้อ่าน fwd mail บ่อยกว่าหนังสือเรียน
บล็อกใหม่ๆ เดี๋ยวนี้ชอบเอา fwd mail มาแปะกัน ซึ่งถ้าว่ากันจริงๆ แล้ว
fwd mail ส่วนใหญ่แล้วก็เอามาจากบล็อกนั่นแหละครับ
ไม่เชื่อไปดูบล็อกของคุณหมอแมว...แล้วคุณจะเจอ fwd mail ในนั้นเพียบเลย
การที่มี fwd mail ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะสนใจกัน เพราะที่ทุกคนเข้าบล็อกกันก็เพราะอยากอ่านเรื่องอะไรก็ได้
ที่ไม่ต้องหล่อเหมือนหนังสือดังๆ ที่ไม่ต้องมีสาระเหมือนในหนังสือเรียน
คุณจะเขียนเรื่องอะไรก็ได้ ที่อยากเขียน อยากนำเสนอยังไงก็ได้ที่อยากทำ
คุณจะเขียนเรื่องตามชาวบ้านก็ได้ คุณจะเอาหัวข้อชาวบ้านมาเขียนในแบบของคุณก็ได้ แต่ทั้งหมดแล้วจะต้องเขียนขึ้นมาใหม่เอง

บล็อกมีไว้เขียน ไม่ใช่มีไว้ดัก
คุณจะให้คนเข้ามาบล็อกคุณ คุณก็ต้องเขียน เขียนเพิ่มอยู่เสมอ เพื่อให้มีคนเข้ามาอ่านเรื่องของคุณ
ส่วนจะเขียนยังไงให้มันน่าอ่าน อันนี้แล้วแต่พลังของแต่ละคนแล้วครับ
คุณจะมาหวังว่าคนทุกคนจะตามรูป avatar เข้าไปอ่านบล็อกน่ะ มันไม่ได้
ก็บอกแล้วไงว่า บล็อกไม่ใช่ไฮไฟว์ เราอ่านบล็อกครับ ไม่ได้เสพร่องนม

ที่นี่มีแต่คนไม่มีคุณธรรมครับ
ใน exteen มีแต่คนไร้คุณธรรมครับ...ไม่เหมือนในไฮไฟว์...ที่รักษาบุญคุณกันยิ่งรักชาติ
เห็นคำว่า "เม้นแล้ว เม้นกลับด้วย" เมื่อไหร่ ต้องรีบไปสะสางบุญคุณโดยทันที ไม่งั้นบ้านจะบึ้ม
ผมดีใจที่ใน exteen ไม่ต้องเสี่ยงบ้านบึ้มขนาดนั้น...

ที่นี่ไม่ต้องขอพระเจ้าเป็นเพื่อน
ใน exteen ไม่ต้องขอให้คุณพระเจ้ามาตัดสินว่าเราสมควรจะได้เพื่อนกับไอ้นั้นไอ้นี่หรือไม่ เราไม่ต้องไปอ้อนวอนชาวบ้านให้เป็นเพื่อนกันครับ...เราแค่ไปเม้นทิ้งไว้ได้เลย วิธีนี้จะทำให้เค้าเข้าอ่านบล็อกคุณ ก็ไม่ยากครับ คุณก็แค่ทำให้บล็อกของคุณเป็นที่เห็นต่อชาวบ้านทั่วไป เช่นไปอ่านบล็อกชาวบ้านให้บ่อยๆ ลงความเห็นที่น่าสนใจไว้บ้าง

ทำไมไม่เม้น
ผมรู้ว่าการที่มีคนเม้นเรานั้นมันน่าตื่นเต้นแค่ไหน จะว่าไปแล้วทุกวันนี้ก็ยังตื่นเต้นชิบเป๋งเวลาที่มีคนมาเม้นบล็อกที่เราเขียน จำได้ว่าตอนที่เขียนบล็อกใหม่ๆ นั้น ผมนั่งกดปุ่ม F5 ซะจนแทบนิ่มเพื่อลุ้นว่าจะมีใครเข้าคอมเม้นเรารึเปล่า บางเอนทรี (เมื่อก่อน) ก็แอบน้อยใจที่มีคนเม้นน้อยจังเลย จนวันนึงก็ค้นพบสัจธรรมว่า
เราจะหวังว่าทุกคนที่เข้ามาจะเม้นให้เรานั้น - มันไม่ได้
นี่ไม่ใช่สมุดแต่งงานนะ ที่ทุกคนต้องลงรายชื่อ
เค้าจะเม้นหรือไม่เม้นมันอยู่ที่เรื่องที่เราเขียน ถ้ามันน่าสนใจเค้าก็เม้นกัน
แต่ถ้าไม่เม้นแกก็ตายนี่หว่า!

เอาไว้มาสเตอร์แชมป์ทำระบบคอมเม้นแลกตังค์ได้เมื่อไหร่...เราค่อยมาจริงจังเรื่องแบบนี้กันอีกทีดีกว่า

ตอนนี้เขียนอะไรสนุกๆ อ่านกันดีกว่า

ป.ล. รู้สึกว่าเอนทรีเขียนได้ไม่ครบถ้วน ขอโทษทีครับ...อ่านแล้วยังขาดๆ หายๆ อะไรสักอย่าง
เอาเป็นว่าไปคิดต่อเองละกันเนอะ