เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

ครั้งเมื่อนานมาแล้ว แม่ผมเคยบอกว่า "คนที่รู้ภาษามากกว่า ได้เปรียบ"
ตอนนั้นไม่ค่อยจะเข้าใจเท่าไหร่ ว่ามันจะได้เปรียบยังไง แต่พอโตมาทำงานโรงแรมก็เริ่มจะคิดว่า เราได้เปรียบคนอื่นอยู่บ้างในบางเวลา
บ่อยๆ ครั้งที่ทำให้ผมเข้าใจแขกเวลาที่เค้ากำลังซุบซิบนินทาพวกเราอยู่อย่างช่วยไม่ได้ และบ่อยครั้งที่ผมจะได้ยินคำพูดจากเพื่อนทำนองที่ว่า
"แว่น...เมื้อกี้แขกนินทากูใช่มั้ย"
"แขกพูดอะไรวะ แขกพูดอะไรวะ"
แต่บางครั้งก็ทำเอาวิชัยเจ็บตับเหมือนกัน

ที่โรงแรมมีโปรโมชั่นอยู่อันนึงที่กำลังเป็นที่นิยมในแขกที่เข้าพัก โปรที่ว่าคือพักสองคืนอยู่ฟรีอีกหนึ่งคืน แต่โปรนี้มีเงื่อนไขหนึ่งอย่างคือ แขกจะต้องพักทั้งหมดสามคืนในรวดเดียว ไม่สามารถแบ่งว่า จะพักก่อนสองคืนแล้วเช็คเอาท์ไป กลับมานอนอีกคืนในอีกสองอาทิตย์ต่อมา ทำไม่ได้ครับ เพราะฉนั้นมันก็เลยเป็นหน้าที่ของพนักงานที่ต้องแจ้งราคา แล้วก็แจ้งเงื่อนไขของโปรโมชั่นให้เคลียร์ตั้งแต่ตอนแรก มีแขกจีนแผ่นดินใหญ่อยู่สามห้อง ที่ทีแรกจองไว้แค่คืนเดียว แต่อยากจะอยู่ต่อ ก็เลยอยากจะได้โปรโมชั่นสองคืนแถมหนึ่งคืนที่ว่า
"ไอ้แว่นทำไมมันคุยกับแขกนานจังวะ" เพื่อนข้างๆ ชักจะบ่น
ครับ...นานจริงๆ ครับ พี่แกพูดอังกฤษไม่ค่อยถนัดครับ เป็นการสนทนาภาษาอังกฤษที่โมโตครอสออฟโร้ดเอนดรูโร่อย่างมาก กว่าจะพูดจบแต่ละประโยค ผมลุ้นไส้นิ่มไปหลายที
อันที่จริง มันก็ไม่น่ามีอะไรหรอกครับถ้า
(สีน้ำเงินในเอนทรีนี้เป็นภาษาต่างประเทศนะ)
แขกเบอร์หนึ่ง: นี่เค้าให้พักสามคืนติดกันนะ
แขกเบอร์สอง: เหรอ
แขกเบอร์หนึ่ง: ก็เราจะไปพัทยากันไม่ใช่เหรอ
แขกเบอร์สอง: เอาน่า...จองๆ ไปก่อน
นั่นแหละทีทำเอาผมต้องมาลุ้นไส้นิ่มอยู่ตอนนี้ บทสนทนาแทนที่จะจบลงตรงที่ทำหรือไม่ทำ แขกบอกว่า เดี๋ยวลงมาคุยใหม่
...ดีเลยทีเดียว

มีอยู่ครั้งนึง วิชัยเช็คอินแขกสองคนชาวจีน หนึ่งคนเช็คอินก่อนแล้ว อีกคนตามมาตอนกลางคืน ผมคิดว่าคนที่ตามมาสมทบคงจะอารมณ์เสียมาจากที่อื่น เพราะบ่นอะไรไม่รู้

(ภาษาจีนคือสีน้ำเงิน ส่วนภาษาอังกฤษคือสีดำนะ)
แขกเบอร์หนึ่ง: โรงแรมแม่งอยู่ไกลชิบเป๋ง หาก็ยาก
แขกเบอร์สอง: ใช่ๆ ตอนชั้นมาก็ยาก
วิชัย: อ๋อ ในนี้มีโรงแรมรวมกันห้าโรงแรมครับ ทำให้บางทีแขกหายาก
แขกเบอร์หนึ่ง: ทำไมมันร้อนแบบนี้วะ
วิชัย: ภูเก็ตช่วงนี้ก็แบบนี้แหละครับ ร้อน พรุ่งนี้ฝนคงจะตกแน่ๆ ครับ
แขกเบอร์หนึ่ง: ...
แขกเบอร์หนึ่ง: เธอ อาหารเช้าเริ่มกี่โมง
วิชัย: อาหารเช้าเริ่มตอนหกโมงเช้า ถึงตอนประมาณสิบโมงครึ่งครับ
แขกเบอร์สอง: ...
แขกเบอร์สอง: แก แก แกว่ามั้ยว่าไอ้แว่นนี่ มันหน้าตาจีนๆ ยังไงก็ไม่รู้เนอะ
วิชัย: ครับ พ่อแม่ผมเป็นจีนครับ ผมเกิดที่เมืองไทยครับ
แขกเบอร์หนึ่ง: ...
แขกเบอร์สอง: ...
วิชัย: ...
แขกเบอร์หนึ่ง: อืม...แกว่า ไอ้แว่นนี่มันพูดจีนได้มั้ยวะ
วิชัย: ...ได้ครับ
แขกเบอร์สอง: นั่นไง!! กูว่าแล้วว่ามันแปลกๆ!!
แขกเบอร์หนึ่ง: งั้นยูก็เข้าใจที่ไอบ่นมาตลอดทางเลยดิ
วิชัย: ...
แขกเบอร์สอง: นั่นไง!! มิน่าแม่งตอบคำถามกูได้จังเลย
อันนี้วิชัยก็ขอโทษขอโพยแขกไปตามระเบียบ เพราะที่ทำเมื่อกี้ ออกแนวเสือกเล็กน้อย...

ไม่รู้ว่า คนอื่นจะรู้รึเปล่าว่า โรงแรมทั่วไปจะไม่อนุญาติให้นำทุเรียนเข้ามาในโรงแรม คือว่าไม่ได้มีอะไรต่อต้านหนามแหลมๆ นะ แต่กลิ่นมันนี่ซิครับ เอกลักษณ์อินฟินิตี้มาก หนึ่งลูกอาจมีอำนาจทะลุทลวงกำแพงหนา เข้าช่องแอร์ลอดประตู ซึมลงพรมได้อีก ลงลิฟท์ไม่ต้องกดชั้นได้ด้วย ผมไม่ชอบกลิ่นทุเรียน แขกหลายๆ ชาติก็ไม่ชอบ แต่ชาติจีนฮ่องกงชอบทุเรียนมากครับ มาเมืองไทยต้องไปวัดพระแก้ว ดูมวยไทย จับนมกระเทยหลังโชว์ทิฟฟานี แล้วก็แดกทุเรียน...
มันก็เลยเป็นหน้าที่ของพนักงานโรงแรมที่ต้องคอยสูดกลิ่นต่างๆ รอบๆ ตัวให้แน่ใจว่า ไม่ทุเรียนจริง ถ้าพบทุเรียนในห้องเมื่อไหร่ วิชัยจัดการเลยครับ ห่อพลาสติกแล้วย้ายมาไว้ที่ตู้เย็นในครัวเลย แขกอยากกินเมื่อไหร่ก็บอก จะเอาไปให้ที่ห้อง ในวงเล็บ รีบๆ จัดการให้เรียบร้อยด้วย
คืนนึง...แขกจีนสองคนถือของพะรุงพะรังเดินเข้าโรงแรม วิชัยไปกดลิฟท์ให้ ถือของไปส่งที่ห้อง
ในลิฟท์

(ภาษาจีนคือสีน้ำเงิน ส่วนภาษาอังกฤษคือสีดำนะ)
แขกคนที่หนึ่ง: แก...แกว่า เค้าจะได้กลิ่นรึเปล่าอะ
อันที่จริงผมเป็นคนจมูกอนาล็อกมานะครับ คือไม่ค่อยจะจับกลิ่นอะไร แต่พอได้ยินแขกพูดกันเองแบบนี้เข้า ก็เลยได้กลิ่นอะไรสักอย่างอ่อนๆ ที่คุ้นจมูกมาก แต่คิดไม่ออกว่ามันเป็นกลิ่นอะไร
แขกคนที่สอง: ก็อยู่เฉยเถอะน่า
แขกคนที่หนึ่ง: แต่เค้าไม่ให้เอาเข้ามานี่นา
ไม่ต้องให้พูดต่อแล้วครับ ทุเรียนแน่ๆ
ผมก็เลยตัดบทด้วยการชวนคุยสัพเพเหระเรื่อยเปื่อยแก้เขิน แต่แขกคนที่หนึ่งก็ยังน่ารักและทำหน้าที่เป็นแขกผู้มีเกียรติที่ดี
แขกคนที่หนึ่ง: ชั้นว่าเค้ารู้ว่ะ
แขกคนที่สอง: อยู่เฉยๆ เหอะน่า
ลิฟท์เปิดออก กลิ่นเริ่มโชยอย่างแรง
แขกคนที่สองเริ่มชวนคุย: ยูเป็นคนญี่ปุ่นเหรอ
วิชัย: ไม่ใช่ครับ ผมเป็นคนจีนครับ
แขกคนที่หนึ่ง: ...แล้วยูพูดจีนได้รึเปล่าล่ะ
วิชัย: ...อืม...ถ้ายูมีไม่กี่ลูกน่ะ ไอก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ รีบๆ กินให้หมดละกัน
แขกคนที่หนึ่ง: นั่นไงเล่า กูว่าแล้ว เค้ารู้!!!

หลายคนคงรู้แล้วว่าผมพูดพม่าได้ และหากจะว่ากันตรงๆ แบบไม่อายแล้ว ผมคงจะพูดพม่าได้คล่องพอๆ กับภาษาอังกฤษด้วยซ้ำ และคนพม่าแกล้งสนุกมากครับ  ที่โรงเรียนการโรงแรมจะมีแขกมาขายโรตี ซึ่งผมไม่ค่อยกินโรตีก็เลยไม่ค่อยไปยุ่งกับรถเข็นโรตีเท่าไหร่ แต่วันนึงก็ค้นพบว่า จริงๆ แล้วหน้าตาแขกบังซะอย่างงั้น แต่เป็นพม่าวุ้ย

(สีน้ำเงินเป็นภาษาพม่านะ ส่วนสีดำคือภาษาไทยนะ)
วิชัย: น้องเป็นคนพม่าเหรอ
โรตีบอย: เปล่าคับ โผเป็นคนบังกลาเทก
อืม...บังกลาเทกนะ
วิชัย: แล้วพม่าเข้าเมืองไทยมาได้ยังไง
โรตีบอย: โผเปนคนบังกลาเทก ทำวีซ่า นั่งเครื่องบิกมา
อืม...ทำวีซ่านั่งเครื่องมาขายโรตี...อืม...อิมพอร์ตว่างั้น
วิชัย ยังหน้ามึน: เนี่ยพี่เคยไปอยู่ที่ย่างกุ้งมาก่อนนะ
โรตีบอย: โผเป็นบังกลาเทก