เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

แต่งนิทานเล่นๆ ครับ...อ่านขำๆ อย่าซีเรียสนะ ไม่รู้อ่านแล้วจะรู้สึกแปลกๆ บ้างรึเปล่า

ครั้งหนึ่งไม่ค่อยนานเท่าไหร่ ณ หมู่บ้านห่างไกลอินเตอร์เนตไวไฟ มีผู้ชายคนนึง ผมยุ่งๆ หนวดเป็นหย่อมๆ เร่ขายแตงโม อากาศร้อนตับทะลุแบบนี้แหละ คนท่าจะชอบกินแตงโมเพราะคลายร้อนดี ขายได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่ก็มีความสุข ชาวบ้านแถวละแวกนั้นรู้จักชายขายแตงโมคนนี้กันทั่ว จะเพราะความที่อัธยาศัยดี หรือเพราะความกวนตีนก็ไม่รู้ บางวันขายแตงโมไม่ดีก็แถมๆ แจกๆ ให้เป็นบางเวลา ชาวบ้านเรียกเขาว่า โต...ย่อมาจาก แตงโม
แต่ถึงจะเป็นที่รู้จัก แต่แตงโมก็ยังขายได้ไม่ค่อยดี ไม่ใช่คนทนร้อนได้นะ แต่เศรษฐกิจห่วยกล้วยแบบนี้ ใครต่อใครก็หนีเข้าเมืองหมด
“ไอ้โต ทำไมไม่เข้ากรุงเทพ...แค่เอ็งไปสมัครเข้ากรุงเทพ เอ็งก็ได้แล้ว วันละแปดร้อยเก้าร้อย ไม่ต้องทำอะไรด้วย แค่นั่งเฉยๆ ตากแดดทั้งวัน” ชาวบ้านคนนึงถามชายขายแตงโม
“ไม่ละ เราขายแตงโมอย่างนี้ก็ดีอยู่แล้ว พอกินพอใช้” โตตอบ
“งั้นข้าไปก่อนนะ เดี๋ยวรถบัสจะออกละ” ชายเสื้อแดงตอบก่อนที่จะแบกเป้ขึ้นบ่า
“เดี๋ยวๆ อ่ะ ข้าให้ เอาไว้กินระหว่างทาง” โตยื่นแตงโมสีแดงช่ำให้หนึ่งถุงพร้อมกับยิ้มกว้างที่ประดับด้วยหนวดหล่อมแหล่ม – ไม่ได้หล่อ แต่ดูไม่ได้

วันหนึ่งภายใต้ความร้อนที่ระอุผิวและแสงแดดที่ข่มไม่ให้เปลือกตาเปิดออกได้เต็มที่ โตนั่งอยู่ใต้ต้นไม้มือซ้ายถือพัดลมมือถือขนาดเล็ก มือขวาคีบบุหรี่ ควันสีขาวสีจางๆ ค่อยๆ ออกจากปาก
“วันนี้ยังขายไม่ได้เลยว่ะ” โตรำพึงกับตัวเองในขณะที่มองไปที่น้ำแข็งในรถเข็นแตงโม
ควันสีขาวอีกหนึ่งฟอดพ่นออกจากปาก ในขณะที่โตกำลังจะเอนหลังลงที่ใต้ต้นไม้ เขาก็ได้ยินเสียงแปลกประหลาดอะไรสักอย่างดังเบาอยู่ใกล้ๆ หู มันเป็นเสียงที่แผ่วเบา โตเอนหลังหลับตา แต่ไอ้เสียงก็ยังแอบตามกวนโสตประสาทอย่างไม่ลดละ
“มันเสียงอะไรนะ” โตลุกขึ้นมองซ้ายมองขวา แต่ก็หาที่มาของเสียงไม่เจอ
โตนิ่งเงียบเพื่อตั้งใจฟังที่มาของเสียงอย่างตั้งใจ...ไอ้เสียงที่ว่ามันจะต้องมาจากรถเข็นแตงโมแน่ๆ
แดดร้อนๆ ตัวเหนียวๆ ขุดคุ้ยรถเข็นอย่างหงุดหงิด ได้ยินแต่เสียง แต่หาที่มาไม่เจอ แม่งอะไรวะ
แดดร้อนๆ ตัวเหนียวๆ หาไม่เจอ ยิ่งหงุดหงิด แตงโมขายไม่ได้ หาเสียงประหลาดไม่เจอ แม่งว้อย แดกแตงโมดีกว่า แต่ในตอนนั้นเองขณะที่แขนยื่นไปหยิบแตงโมลูกนึงนั้น พลันเจ้าเสียงก็ดังกว่าเดิม
...
...
เสียงมันมาจากในแตงโม
เจ้าโตหยิบแตงโมขึ้นมาอุ้ม ค่อยๆ เคาะอย่างระวัง “ตุบๆ ตุบๆ”
“แง่วๆ แง่วๆ” แตงโมร้องตอบ
“ตุบๆ ตุบๆ”
“แง่วๆ แง่วๆ” แตงโมร้องตอบ
เจ้าโตระวังค่อยๆ เอาแตงโมวางกับพื้นแล้วบรรจง เดินไปหยิบมีดมาแล้วค่อยผ่าแตงโมออก
“ไอ้เจ้ดเข้” เจ้าโตร้องเสียงหลง
“แง่วๆ แง่วๆ” ผู้มาเยือนจากครรภ์แตงโมทักทายตอบ
“แมวแม่งอยู่ในแตงโมได้ไงวะ” โตนั่นสิ้นสภาพพับเพียบกับพื้นด้วยความตกใจ
ด้วยตาที่ยังเปิดไม่สนิท เจ้าเหมียวกลิ้งไปมาในเปลือกแตงโม น้ำสีแดงเลอะเทอะเปรอะทั้งหน้าตาของเจ้าเหมียวอย่างดูไม่ได้
“นี่เจ้าเป็นแมวหรือว่ากุ้งแห้งเยอรมันน่ะ ผอมแห้งเชียว” เจ้าโตค่อยๆ เอามือช้อนแมวขึ้นมาอย่างเบาที่สุดเพราะกลัวว่ากำลังเพียงนิดเดียวอาจทำให้กระดูกมันหักได้...
“เจ้ามาจากแตงโม ข้าขายแตงโม...งั้นข้าจะเลี้ยงเจ้าเองนะ”

...ประหลาดแท้โลกนี้...แตงโมออกผลเป็นแมว ชายขายแตงโมเลี้ยงแมวจากแตงโม...

หลายเดือนผ่านไป แมวแตงโมบักโกรก สีขาวดำผอมเซียวเป็นไม้แคะเขี้ยวกลับกลายเป็นแมวหน้าโฉดตาขวางหน้าเหี้ยตัวกลมประหนึ่งอมยางสิบล้อได้ซะนี่ หน้าตาไม่ดีก็ว่าแย่แล้ว...นิสัยก็โฉดติดลบไม่แพ้หน้าตา วันๆ นั่งอืดอยู่ที่รถ เดินไปเกะกะระรานหมาแมวละแวกนั้น ตั้งตัวเป็นเจ้าพ่อ ทำตัวเหมือนมีเจ้าโตเป็นมนุษย์เลี้ยง
“เฮ้ย! อย่ากัดล้อ ไอ้เหมียวอย่ากัดล้อ ชิบหายแล้ว ชิบหายแล้ว” เจ้าโตร้องเสียงหลงในขณะที่เจ้าเหมียวบ้วนเศษยางออกจากปาก แล้วนั่งลงตัวกลมตาขวางไม่ลุกไปไหน...
“นี่เจ้ากินมากไปแล้ว ระวังจะอ้วนนะ”
“อืม...แต่เจ้าก็อ้วนอยู่แล้วนี่หว่า”
“เอ่า...นี่เป็นส่วนของข้าวันนี้แล้วนะ ถ้าหิวอีกคงต้องเอาเปลือกแตงโมให้กินแล้วทีนี้”
เจ้าเหมียวนั่งตัวป๋องดมอาหารอย่างเสียไม่ได้
“นั่นน่ะ อาหารคน เป็นแมวอย่าเรื่องมากได้มั้ย”
เจ้าเหมียวจัดการเขมือบอาหารอย่างรวดเร็ว
เจ้าโตนั่งพิงต้นไม้มองรถเข็นแตงโม เฝ้ามองน้ำแข็งในตู้ที่ค่อยๆ ละลายอย่างช้าๆ แตงโมก็ขายได้น้อยเหมือนเดิม เจ้าเหมียวเดินมานอนหงายท้องข้างๆ เจ้าโตอย่างสบายอารมณ์
มองดูเจ้าเหมียว มองดูรถเข็นแตงโม
เจ้าโตเดินไปหั่นแตงโมแล้วใส่เข้าปาก อย่างน้อยมันก็ประทังหิวไปหน่อยนึงแหละ
ขายก็ไม่ได้ ยังต้องมากินของตัวเองอีก...เฮ้อ..
“ขายไม่ได้ก็ไม่ยอมบอก...เดี๋ยวพี่จัดให้”

...ประหลาดแท้โลกนี้ แตงโมออกผลเป็นแมว แมวหน้าเหี้ยตาขวางที่พูดภาษาคนได้...

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา แตงโมของเจ้าโตก็ขายได้ขายดี มีคนซื้อติดเหมือนอัพยาอี จากรถเข็นก็กลายเป็นห้องเช่าขายแตงโม เวทมนต์เจ้าเหมียวยืนกวักอยู่หน้าร้าน คนซื้อเต็มร้านเหมือนแจกฟรี...

“ขอโทษครับพี่แตงโม หมดแล้วครับพี่” เจ้าโตบอกคนใส่เสื้อกล้ามสีขาวหน้ารถเข็นด้วยยิ้มแห้งๆ
เจ้าโตยืนขอโทษลูกค้า ในขณะที่ข้างๆ มีไอ้แมวสีขาวดำตัวอ้วนใหญ่นอนไขว้ห้างอยู่ข้างๆ
“เอ้ย! ขายของหมดแล้วก็หาอะไรให้ข้ากินหน่อย ข้าหิว”
เจ้าโตเทอาหารเม็ดลงในถ้วยสีเขียวเก่าๆ เจ้าเหมียวก้มลงกินอยู่เสียงดัง
เจ้าโตนั่งลงที่ใต้ต้นไม้ต้นเดินนับเงินด้วยหน้าเปื้อนยิ้ม กำลังคิดว่าเย็นนี้จะซื้ออะไรมาเลี้ยงเจ้าเหมียวดี
“ข้าอยากแดกปลาแซลม่อน” เจ้าเหมียวเงยหน้าขึ้นมาบอกเหมือนรู้ใจก่อนที่ก้มลงไปกินอาหารข้างหน้า
ตั้งแต่วันนั้นที่เจ้าเหมียวออกปากช่วย แตงโมของเขาก็ขายดีอย่างไม่น่าเชื่อ เป็นเวลาสองอาทิตย์แล้วที่เจ้าโตไม่ต้องออกแรงเข็นรถแตงโมกลับบ้านเพราะขายแตงโมหมดตั้งแต่หัววัน

เอาละจะจบกันแบบนี้ก็ออกแนววอลท์ดิสนีย์ คิดตี้ หมีพูร์ ไปหน่อย...เรามารู้จักตัวละครที่ทำให้พระเอกเป็นคนดีมากขึ้นดีกว่า หรือเรียกอีกอย่างว่า...ตัวโกง

วิชัยตั้งสติได้ จึงวิ่งหนีไม่คิดชีวิตหายไปในป่า...ไอ้เวรเอ๊ย ไม่รับผิดชอบเลยมึง
เจ้าโตกระโดดลงน้ำทันที...

ช่วยด้วย ช่วยด้วย
ช่วยด้วย!!! ช่วยด้วย!!!

ใครก็ได้ช่วยที ว่ายน้ำไม่เป็น!!!

เจ้าโตพยายามสุดชีวิตพาตัวเองกลับเข้าฝั่ง โชคดีนะโดดไม่ไกล ไม่งั้นได้เป็นสาหร่ายประจำบึงแน่ๆ
เจ้าโตตัวเปียกชุ่มคุกเข่าร้องไห้อย่างเสียหมา และเสียแมน
“ฮือๆๆ เจ้าหมียว เจ้าไปแล้ว แล้วข้าอยู่กับใคร ฮือๆๆ”

นั่นก็เหมือนเรื่องตลกเก็บตกกาลแมร์ เพราะทันใดนั้นเอง...ก็มีเทวดาโผล่มาจากฟ้า
“เจ้ามีเรื่องอันใดอยากให้ข้าช่วยรึ” เทวดาบอก
“ฮือ ฮือ แมวข้า จมน้ำ”
“แมวจมน้ำ...น่าสนใจดีนี่...งั้นข้าจะให้ฮอตโพสเจ้าละกัน” เทวดายื่นบอลสีแดงให้นายโต

“เฮ้ย! เทวดาแชมป์!!! ไม่ใช่แล้ว!!! ฮอตโพส ยังไม่เอา จะเอาแมว แมวจมน้ำ”

“อ๋อ ได้ซี่ เดี๋ยวข้าจะงมให้เจ้าเอง...เดี๋ยวขอข้าวอร์มร่างกายก่อนนะ คราวก่อนเป็นตะคริวมาแล้ว ไม่ได้วอร์ม”

“ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ”  นายโตคุกเข่าอยู่ในที่ริมบึงง

ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ.....

.....................................................................................................

แดดส่องเข้ามาทางหน้าต่างคอนโด ชายหนุ่มผมยุ่งใส่แว่นนอนอืดพุงเล็ดเรี่ยราดอยู่กับพื้นปาเก้....
แดดส่องเข้าหน้าชายหนุ่มเหมือนกำลังจะเตือนอะไรสักอย่าง

“ฮือ ฮือ ฮือ กู กู กู” ชายหนุ่มใส่แว่นครางอย่างทรมาน จนรู้สึกตัว

“โห!!~ ไอ้อ้วน!!! มึงลงจากอกกูเดี๋ยวนี้เลย มิน่ากูฝันร้ายเลย”

“แพนด้า กินข้าววว” อีกหนึ่งเสียงร้องเรียกจากริมห้อง
แมวอ้วนเดินไปทางต้นเสียงด้วยหางที่ชี้ชัน

“นี่ตัวเอง...เมื้อกี้เค้าฝันโคตรประหลาดเลยว่ะ...เค้าฝันว่าอีแพนด้าพูดได้ แล้วเค้าขายแตงโมว่ะ”

ขอให้เรื่องทั้งหมดมันผ่านไปได้ด้วยดี
หายเร็วๆ นะ ไอ้อ้วน...ทุกคนเป็นห่วง

ปล. ถ้าเรื่องนี้อ่านแล้วคิดว่าทะลึ่งเกินไป และล้อเล่นไม่ถูก วิชัยขอโทษด้วยนะครับ

ปล. อยากให้มีภาพด้วย แต่ไม่มีปัญญาวาดเอง อยากชวนคนวาด แต่คิดว่าน่าจะยุ่งกันหมด ก็เลยออกมาเป็นแค่ตัวหนังสือ...

ปล. จะอุกอาจไปไหมถ้าผมจะชวนใครก็ได้ที่วาดรูปได้ มาวาดรูปเจ้าแพนด้ากันเถอะ
วาดแพนด้าแล้วลง tag ว่า แพนด้า...เป็นกำลังใจให้แมวชื่อแพนด้า

ปล. ขอเยอะไปเปล่าวะ