เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

ผมเคยคุยกับรุ่นน้องที่โรงแรมเล่นๆ ว่า แขกที่มาพักโรงแรมทุกคนในโลกรู้จักกัน และแขกทุกคนนั้นชอบเห็นความชิบหายของพนักงานหน้าฟร้อนท์

โดยปกติแล้วหนึ่งรอบจะมีพนักงานต้อนรับในเคาน์เตอร์แบบเต็มรอบเลยเนี่ย ประมาณ 5 คนอันนี้ไม่รวมดิวตี้เมเนเจอร์อีกคน รวมทั้งหมดเป็น 6 คน แล้วการที่จะมีพนักงานเต็มรอบ 6 คนนั้น มันยากมาก เพราะส่วนใหญ่แล้วแต่ละวันจะมีพนักงานหยุดเสมอ
แต่ธรรมชาติ...หรือต้องเรียกอีกอย่างว่าอาถรรพ์ของงานโรงแรมก็คือ

แขกจะมาเวลาคนไม่มี...

เวลาคนเต็มเคาน์เตอร์ยืนกันแพ ยืนกันเป็นคอนโดหยั่งก๊ะนักร้องอาร์เอสล็อบบี้ก็จะโล่ง มีแต่เสียงเพลง เสียงลม ต่เวลาคนขาดๆ แล้วเนี่ย มักจะโดนแขกรุมเป็นโต๊ะจีนลิงลพบุรีเสมอ

และอาถรรพ์อีกอย่างคือ แขกทุกคนจะรู้จักกันและนัดกันมาบุฟเฟ่ต์ยำใหญ่ใส่สารพัดพร้อมๆ กันเสมอ หตุการณ์ที่เกิดขึ้นบ่อยๆ ก็คือ...พนักงานยืนกัน 6 คน

หนึ่งคนเกิดนึกขึ้นได้ต้องโทรไปแม่ เดินลับเคาน์เตอร์จากไป
แล้วมันก็จะเหมือนมีแขกหนึ่งคนมือขวาคีบซิการ์ควันฉุย มือซ้ายเกาคางแมวเปอร์เซียหน้าหักที่นอนบนตักอย่างสบายอารมณ์ หันหน้าเข้าแผงทีวีที่ฉายภาพจากกล้องวงจรปิดของโรงแรมเพื่อสั่งการแขกสมุนคนอื่นๆ ให้ทำตามแผนการอย่างเลือดเย็นนนน

แขกบัญชาการ: เอาละหน่วยหนึ่งเตรียมพร้อม เป้าหมายพร่องไปหนึ่ง...ลงมือได้
เอาเลยครับ...แขกหนึ่งคนโทรมาแจ้งว่า อินเตอร์เนทในห้องต่อไม่ได้
พนักงานหนึ่งคนขึ้นไปดูอินเตอร์เนทให้

ตอนนี้เหลืออยู่สี่

แขกบัญชาการ: เอาละ หน่วย สายเข้า ลงมือได้
ตรงนี้โอเปอเรเตอร์ก็จะโทรเข้ามาพร้อมบอกว่า "แขกจองห้องครับ"
เวลามีสายจองห้องเข้ามาเนี่ย...แน่ๆ เลยต้องไม่ต่ำกว่าห้านาทีสิบนาที
เสียไปอีกหนึ่งคน

เหลืออยู่สาม

แขกบัญชาการ: เอาละ หน่วยเซฟเสีย ตามแผนได้
ก็จะมีแขกเป็นอะไรสักอย่างในห้องแขก...ก็คันไปซิ แอร์รั่ว เซฟเสีย โคมไฟไม่ดี น้ำไม่ร้อน เตียงแยก อันนี้ส่วนใหญ่ดิวตี้เมเนเจอร์จะไป
เหลืออยู่สอง...

และอีที่คุยโทรศัพท์อยู่ก็ยังไม่วางหูนะ

แขกบัญชาการ: เอาละ...ทั้งหมดที่เหลือเช็คอินได้!
มันมากันหมดหน้าตักเลยครับ มากันเป็นสิบ
พนักงานเหลือกันสองคน เหมือนต้นชบารอรับสึนามิ
เก้ๆ กังๆ ผดขึ้นหู ไข่ขึ้นผื่น เหงื่อออกขา หัวนมบอด  ยังไงดีว้า อะไรก่อนดีว้า
บรรดาแขกๆ ทั้งหลายก็จะมายืนออกันตรงเคาน์เตอร์ชะโงกหน้าสะกดจิตมองเราส่งคลื่นสัญญาณ เร็วๆ เร็วๆ เร็วๆ กูคนต่อไป กูคนต่อไป กูคนต่อไป

นั่นคือเหตุการณ์จำลองไม่แต่งภาพ ไม่มีบรรยากาศจำลอง เจอเองเจ็บเอง

สองวันที่ผ่านมามีกรุ๊ปเช็คอินที่โรงแรม กรุ๊ปในทีนี้คือไม่กี่สิบห้องนะ
ซึ่งถือว่าไม่เยอะเลยถ้าคุยในโรงแรมใหญ่ๆ แต่โรงแรมขนาดเล็กอย่างที่ผมทำอยู่นั้น
กรุ๊ปเช็คอินขนาดนี้ก็ต้องมีการเตรียมคนเตรียมการนิดหน่อยล่ะ
เพราะการที่จะเช็คอินกรุ๊ปให้ดี ให้เร็วนั้น การเตรียมตัวสำคัญมาก บางโรงแรมจะมีส่วนที่รับผิดชอบการเช็คอินกรุ๊ปไปเลย พวกนั้นจะโปรมาก

การเตรียมตัวกรุ๊ปก็จะแล้วแต่รายละเอียดของแต่ละกรุ๊ป แต่ที่มักจะหัวหงอกเสียดตับสำหรับพวกผมก็คงจะเป็นของสัมนาคุณต่างๆ บางกรุ๊ปก็จะมีพวก แฟ้มงาน จดหมาย ครีมทาตา นาฬิกาปลุก เยอะอย่างกับแจกนักมวยไทยศึกอัศวินดำราชดำเนิน (อัศวินดำต่อยที่ราชดำเนินเปล่าววะ?)
ของเยอะๆ ที่ว่าบ้างก็ต้องแจกกันตอนเช็คอินเลย อันนี้ไม่เท่าไหร่ แต่บางงานต้องไว้ที่ห้องก่อน

บางคนอาจจะคิดว่า มันจะยากอะไร ก็แค่ไปไว้ในห้อง ก็เท่านั้น...
ครับ ไม่ได้ลำบากอะไรหรอกนะ ถ้ามันเป็นไปตามที่เรากำหนดไว้
แต่นี่มันมักจะมีอะไรอะไรซากอ้อยเพิ่มเสมอ

เช่นกรุ๊ปนี้ต้องมีกรอบรูป และผ้าพันคอใส่ในห้องแขกนะคะ ต้องใส่ไว้ก่อนแขกเช็คอินนะคะ
โอเค เดินขึ้นไปใส่ให้แขก ตามที่สั่ง
และที่คลาสสิคเจ็บตับของเจ็บตับคือ ของทุกอย่างทุกสิ่งมีชื่อแขกระบุรายตัวไว้ มึงจะมามั่วสักแต่ใส่ไม่ได้นะว้อย เดี๋ยวแขกเดินมาแดกหัวซะเปล่าๆ
โอเค ก็ใส่ไปซิ เสร็จละ สามชั่วโมงต่อมา...

โอ๊ะ โอ๊ะ โอ๊ะ อยู่ดีๆ บริษัทก็เพิ่งตื่นนึกขึ้นได้ว่าอยากจะเปลี่ยนผ้าพันคอให้เป็นถุงเท้าแทนน่ะ ผู้บริหารระดับสูงให้เป็นสีแดง ระดับกลางเป็นสีฟ้า และที่เหลือเป็นสีเขียว

ได้! จัดให้!

แล้วก็ตอนแขกเช็คอินจะต้องให้กรอบรูปที่เคาน์เตอร์ด้วยนะคะ ไม่ใช่เรื่องตลกเวอร์ๆ นะ เคยมาแล้ว

เช็คอินกูก็ยุ่งขี้หูทะเล็ดอยู่ละ กูต้องมามองหน้าแขก จำหน้าแขก แล้ววิ่งไปหารูปท่านผู้มีเกียรติอี๊ก! แล้วรูปนะ

ถ่ายเมื่อห้าปีที่แล้ว

ถ่ายด้วยการแต่งหน้าชั้นสูง

เทคนิดถ่ายรูปขั้นสูง

และการรีทัชขั้นสูงสุด!

หน้าเหมือนกันมากกกกกกก

นั่นคือการเตรียมตัวแบบคร่าวๆ สำหรับกรุ๊ป...ซึ่งถ้าเราเตรียมตัวดี อะไรๆ ตอนเช็คอินมันจะเร็วและง่าย เมื่อวานมีแขกกรุ๊ปเช็คอินไม่กี่ห้องเอ๊ง จิ๊บจ๊อย มีของเล็กๆ น้อยๆ ที่ต้องใส่ไว้ในห้อง เป็นจดหมาย และแน่นอนระบุชื่อแขกไว้แล้ว

พี่แพทมีไอเดียเด็ดคือ เราทำรูมมิ่งลิสให้แขกเลยดีกว่า
รูมมิ่งลิส (Rooming list) ก็คือรายชื่อว่าแขกคนไหนพักห้องอะไร
เราทำแจกแขกซะเลย แขกจะได้ไม่ต้องเมื่อยมาถามเรา และเราจะเมื่อยกว่าเพราะจะต้องหาชื่อในคอมและต่อโทรศัพท์ให้แขก

ทุกอย่างพร้อม! มาเลยมา จัดมาหนักๆ !!
วันนี้กูไม่กลัวเฟ้ย!!!

พนักงานห้าคนยืนรอแขกกรุ๊ป...ล็อบบี้โล่งเงียบ...ยืนกันห้าคน
เหมือนที่กำลังรอกองทัพเปอร์เซีย
รถตู้เลี้ยวเข้ามาในโรงแรมแล้ว...


โอ๊ทส์ส์ส์ส์ ประจัญบานนนนนน!!!

ใบลงทะเบียนทั้งหมดมา ที่รองเขียนมา เครื่องรูดบัตรเครดิตมา

มึงมาเลยมาาาาา!!!!~

กูจะจับเช็คอินไม่ให้เหลือเมิงงงง!!!!

ไอแอมมม...สปาาาาาตานนนนนนน

แขกลงรถ เพื่อนต้อนแขกไปนั่ง...คนที่เหลือเดินไปขอพาสปอร์ต
อีกคนสั่งชา วิชัยอยู่ในเคาร์เตอร์ รอรับพาสปอร์ต
พาสปอร์ตมาวิชัยจัดการกรอกรายละเีอียดอย่างรวดเร็วที่สุด

 

อยู่ดีๆ ก็ีมีผู้หญิงรัสเซียที่ไหนก็ไม่รู้ งอกขึ้นมาหน้าเคาน์เตอร์...ไม่ใช่แขกกรุ๊ปแน่ๆ เพราะกรุ๊ปเป็นญี่ปุ่น...

"ยูว์ ยูว์ ยูว์ชั้นอยากจะเหมารถรายชั่วโมงน่ะ"

โห...แช่แฟ้บซากอ้อย เอ็งมาอารมณ์ไหนเนี่ย!!!
เห็นมั้ยเนี่ยคนเค้ากำลังจะตะลุมบอนกันอยู่แล้วเนี่ย!!!
แล้วนี่ยืนแกว่งไข่ตากรักแร้มาทั้งวัน ไม่มีมาร้อก!!!
ยุ่งมาหน่อยมาละ จะใช้รถ!!!!~

"ครับ จะเหมาไปไหนครับ"
นู่นนี่นั่น จัดการให้เร็วที่สุด แล้วมาลงสมรภูมิต่อ...

จัดการลอกรายละเอียดจากพาสปอร์ตลงใบลงทะเบียนอย่างว่องไว และให้เร็วที่สุด จัดกุญแจห้อง ทุกอย่างอยู่ในจังหวะของมันแล้วครับ

 

 

"ยูว์ ยูว์ ยูว์... ชั้นอยากยืมซีดีเพลงหน่อย"


!!!!~

 

คือสภาพนักรบสปาตานมือถือทวน มือถือคาดโล่ห์กำลังจะไปลุยเลือดสาด แล้วจู่ๆ มยุรีก็เดินมา
"ตะเอง ตะเอง เค้าอยากกินผัดไทประตูผีอ่ะ ซื้อให้เค้ากินหน่อยนะ น้า น้า น้า"

หันมาทางขวา แขกตะลุมบอนเละเทะกันอยู่ หันมาข้างหน้า...

"ไอว์อยากฟังอาร์แอนด์บีซอฟๆ น่ะ คือนอนมิหลับ"
อยู่กันทั้งวันไม่มีใครมายืมนะ...ยุ่งขึ้นมาเมื่อไหร่...คันหูอยากหาเพลงมากวนหูทันที

วิ่งไปหยิบกองซีดีให้แขก...

ยูว์เลือกเองเลยนะ ได้แผ่นที่ชอบแล้วบอก เดี๋ยวจะกลับมาหา

กลับมาที่สมรภูมิเลือดต่อ กรอกรายละเอียดหมดละ

ลี่ถัง:พี่...แขกคนนี้จะเปลี่ยนห้องไปอยู่ห้องสูบบุหรี่ครับ
(อย่าตกใจไปครับ รุ่นน้องมันชื่อเล่นว่า "ลี่ถัง" จริงๆ)
วิชัย: ....
พี่แพท: เวร!!!

เวรในที่นี้คือ ต้องวิ่งไปย้ายของในห้องแขก และไหนจะต้องเสีย rooming list ที่ปริ๊นไว้แล้วหนึ่งกระบิ แล้วยังต้องมาปริ๊นใหม่อีกชุด
พี่แพทวิ่งขึ้นไปเปลี่ยนของห้องแขก วิ่งลงมาแก้ rooming list และปริ๊นออกมาใหม่อีกชุดทันที

ลี่ถังเอากุญแจห้องใหม่หายเข้าไปในฝูงแขก วิชัยทำงานต่อไป...
ส่วนแขกคนนั้นยังคง...หาเพลงอาร์แอนด์บีซอฟๆ ฟังต่อไป

ลี่ถัง: ช้างเย็ด!!!
วิชัย: อะไรอีกละ


ลี่ถัง: แขกจะกลับไปอยู่ห้องไม่สูบบุหรี่ครับ
วิชัย: ช้างล้วง!!!
ลี่ถัง: ครับพี่ แขกจะเอาห้องไม่สูบบุหรี่
วิชัย: ...
พี่แพท: ...

วิชัย: ...
พี่แพท: ...
ลี่ถัง:แขกจะกลับไปเอาห้องไม่สูบหรี่เหมือนเดิมครับ
พี่แพท: ไอ้ชิบหายยยย!!!

วิ่งขึ้นไปบนห้องอีกรอบ ย้ายของแขก กลับลงมา ดีนะที่คราวนี้ไม่ต้องแก้ rooming list เพราะใช้ของเก่า
สถานการณ์ยังไม่เป็นต่อแขก แต่ก็ไม่เป็นรอง วินวิน

วุ่นวายวุ่นวาย แต่แล้วทั้งหมดก็ผ่านด้วยดี แขกทั้งหมดขึ้นห้องไป...ไม่มีแขกคนไหนโทรลงมาอีก
รอบบ่ายกลับบ้านได้...

ขณะที่วิชัยและรอบบ่ายที่เหลือกำลังเคลียร์งานอยู่ข้างในออฟฟิศนั้น ก็มีน้องรอบดึกเดินมาเล่าว่า
เมื่อกี้ เป็นจังหวะที่อยู่คนเดียวในเคาน์เตอร์ ก็มีแขกมาเช็คอินพร้อมกันสามห้อง...
ในขณะที่กำลังวุ่นวายตั้งสติรับมือแขก สามห้องอยู่นั้น ก็มี...

 

"ยูว์ ยูว์ ยูว์...ชั้นจะจ่ายเงินค่ารถที่เหมาเมื่อกี้อ่ะ"

 

 

ก็บอกแล้วไงว่า แขกทั้งหมดมันชอบนัดกันมายำพนักงาน!