เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

กาลครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว บนยอดเขาแห่งหนึ่งมีกระต่ายตัวหนึ่งนั่งอยู่ในความมืด
ความมืดที่ตัดกับขนสีขาวและตาสีฟ้าของมัน...กระต่ายน้อยผู้แอบรักดาวตก

คืนแล้วคืนเล่ากระต่ายน้อยจะมารออยู่ที่หน้าผา เพียงเพื่อจะได้เห็นแสงประกายวาวเป็นทางของดาวตกืนแล้วคืนเล่ากระต่ายน้อย เฝ้ารอมองดาวตกเพียงเพื่อให้ดาวตกเพียงหันมามองสักครั้งก่อนที่จะถึงแสงอรุณ

จนกระทั่งคืนนึง...ขณะที่ดาวตกกำลังก้าวผ่านเส้นขอบฟ้า...

"ท่านกระต่าย...ท่านมารออะไรตรงนี้" ดาวตกเอยถามด้วยความสงสัย
กระต่ายได้แต่เพียงหลบหน้าแล้วตอบอย่างเนียมอายว่า "ข้า ข้ามารอดูว่าคืนนี้ขอบฟ้าจะส่องแสงรึเปล่า"
"แล้วคืนนี้ขอบฟ้าส่องแสงรึเปล่าหละ" ดาวตกถาม กระต่ายได้แต่พยักหน้าช้าๆ เหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น ในสิ่งที่ได้ยิน
"งั้นข้าต้องเดินทางต่อแล้วนะ" ดาวตกเอ่ย
"เดี๋ยว เดี๋ยว ข้าจะมาพบเจ้าอีกได้รึเปล่า"
"ได้ซิ" ดาวตกเอ่ยสั้นๆ แล้วหายลับไปในหมู่ดาว


คืนแล้วคืนเล่ากระต่ายน้อยเฝ้านั่งรอดาวตก เพียงเพื่อจะได้เห็นแสงประกายวาวและรอยยิ้มของดาวตก
จนกระทั่งคืนนึง...

"ท่านกระต่าย...ข้าเกรงว่าตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไปข้าคงจะมาพบท่านอีกไม่ได้แล้ว"
"ทำไมละ ทำไมข้าจะมาพบท่านอีกไม่ได้"
"ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ ท่านพระเจ้าให้ข้าเปลี่ยนเส้นทาง และข้าจะไม่ผ่านที่นี่อีก"
"แล้วทำไมท่านถึงต้องเดินทางละ แล้วทำไมดาวดวงอื่นๆ ถึงอยู่กับที่ละ"
"ข้าไม่รู้ มีแต่ท่านพระเจ้าเท่านั้นที่จะอนุญาติให้เกิดดวงดาวใหม่"
"งั้นข้าจะไปขอกับเท่าพระเจ้าเอง" กระต่ายน้อยตอบด้วยดวงตาอันมุ่งมั่น

กระต่ายน้อยใช้เวลาถึงห้าปีเพื่อเดินทางไปยังที่พักของพระเจ้า - เขาโอบดาว
กระต่ายน้อยใช้เวลาอีกห้าปีเพื่อเข้าคิวรอพบกับพระเจ้า

"เจ้ากระต่ายน้อย...เจ้ามีธุระอะไรกับข้ารึ" พระเจ้าถาม
"คือว่าข้าน้อยมีเรื่องจะขอร้องท่านครับ" กระต่ายน้อยก้มหน้าตอบอย่างระวัง
"ให้ช่วยอะไรละ...นี่เจ้าเป็นกระต่ายหรือจิงโจ้เนี่ย...ผอมซีด ขนเกรียน หูตกซะขนาดนี้ เจ้าเป็นโรครึ?"
"ไม่ใช่ครับ เรื่องที่ข้าน้อยจะให้ช่วยน่ะ ไม่ใช่เกี่ยวกับข้าน้อยครับ" กระต่ายตอบ
"งั้นมันเรื่องอะไร"
"ข้าน้อยอย่างขอร้องให้.......ดาวตกให้ไม่ต้องวิ่งรอบขอบฟ้าอีกน่ะครับ" กระต่ายตอบอย่างระวังคำพูด
"ถ้าดาวตกไม่ตก แล้วเจ้าจะให้ดาวตกเป็นดาวอะไร"
"คือข้าน้อยอยากให้ดาวตก เป็นดวงดาวน่ะครับ" กระต่ายตอบเสียงมุ่งมั่น
"หึหึหึ ข้าคงจะทำให้อย่างนั้นไม่ได้หรอก"
"ทำไมละ ก็ท่านเป็นพระเจ้าไม่ใช่รึ พระเจ้าต้องทำได้ซิ"
"ข้าทำไม่ได้จริงๆ มันมีกฎเกณฑ์ต่างๆ ที่เจ้าไม่เข้าใจ"
"...ข้าจะได้ไปบอกคนอื่น...ว่าพระเจ้าแท้จริงแล้ว ทำให้ดาวตกเป็นดวงดาวไม่ได้"
"นี่เจ้าท้าข้ารึ เจ้ากระต่าย!"
"ข้าน้อยไม่ได้ท้าครับ ข้าแค่สงสัย..."
"หึหึหึ....ฮ่า ฮ่า ฮ่า" พระเจ้าหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
"เจ้านี่ช่างเข้าใจพูดจริงๆ ได้! ข้าจะทำตามเจ้าขอ แต่ว่า...เจ้าต้องมอบสิ่งที่มีค่าที่สุดของเจ้าให้ข้าก่อน"
กระต่ายน้อยนิ่งเงียบแล้วก้มมองตัวเองอย่างพิจราณา ตอนนี้ขนสีขาวนวลที่เคยเป็นสิ่งที่ภูมิใจก็กระด่างกระดำ เพราะการเดินทางและทานอาหารไม่เพียงพอ...

"การได้เห็นดาวตกเป็นความสุขที่สุดของข้าน้อย...ดังนั้นข้าน้อยขอมอบสิ่งที่ มีค่าที่สุดให้ นั่นก็คือดวงตาของข้าเอง" พระเจ้านิ่งเงียบเมื่อได้ยินคำตอบ
"แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร หากเจ้ามองไม่เห็นอีก" พระเจ้าถามอย่างสนอกสนใจ

"ดาวบนฟ้ามีเป็นร้อยเป็นพัน...ข้าน้อยคงไม่รู้หรอกว่าเธอเป็นดาวดวงไหน เพราะฉนั้นข้าน้อยจะเห็นหรือไม่เห็นคงไม่จำเป็น ขอข้าน้อยแหงนขึ้นฟ้าแล้ว รู้สึกว่าเธออยู่บนนั้นก็พอแล้ว"

พระเจ้าเอนหลังผิงบรรลังค์...กระดิกนิ้วคิด...
"ได้! เจ้าใจถึง ข้าชอบ!" พระเจ้าตบเข่า
"งั้นข้าขอดวงตาสีฟ้าของเจ้าละนะ และเพื่อเป็นการตอบแทนความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ของเจ้า ข้าจะให้ดาวตกเป็นดาวดวงที่ใหญ่ที่สุดของท้องฟ้า ส่องแสงสว่างนวลที่สุดในท้องฟ้า เวลาเจ้าแหงนขึ้นฟ้า เจ้าจงรู้ว่าเธอจะเห็นเจ้าและส่งแสงถึึงเธอเสมอ...ข้าจะให้ชื่อดาวตกใหม่ซะว่า...พระ จันทร์"

ในค่ำคืนที่มืดมิดบนเขาโอบดาวมีกระต่ายหนึ่งตัวนั่งแหงนมองจันทร์แสงนวล
ค่ำคืนที่มืดมิดของกระต่าย...ยังมีจันทร์ส่งแสงสว่างอยู่ในนั้นเสมอ...

พระจันทร์...ที่มีเงากระต่ายอยู่บนนั้นเช่นกัน