เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

วันนี้ผมไปงาน Home Expo ที่ศูนย์ประชุมสิริกิติ์ รู้สึกแปลกๆ ขาดๆ เหมือนกันแฮะ มาศูนย์ประชุมแล้วไม่ต้องไปบูธอะเดย์...

ผมกำลังจะถอยคอนโดครับ เป็นคอนโดมือสอง เล็งๆ ไว้แล้วห้องนึง ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด...สิ้นปีนี้คงมีหนี้สิ้นท่วมหัวกับเค้าบ้าง...

เมื่อวานไปเดินเล่นกับมยุรีในห้างเพื่อประเมินราคาสินค้าต่างๆ ที่ต้องซื้อ...ก็พวกเครื่องซักผ้า ตู้เย็น เตียงไมโครเวฟอะไรต่างๆ ตลกดีนะที่เวลาจะซื้อของพวกนี้เข้าจริงๆ มันก็เป็นเรื่องที่ยากเหมือนกันเนอะ วันนี้ก็เลยมาเดินเล่นที่ Home Expo ต่อ...

งาน Home Expo ก็ไม่ได้ตื่นตาเท่าไหร่...เพราะมันจะมีเตียงๆๆๆๆ โต๊ะๆๆๆๆ
มาวางกันเป็นแผง อาม่า อาซิ้ม อีกหนึ่งขบวนการ และเด็กอีกโคตรฝูงที่พยายามจะปีนทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้างหน้า

ถึงแม้ว่าวันนี้ผมจะมาเดินดูเล่นๆ ไม่คิดซื้อก็เถอะ แต่เวลามีอะไรไว้ตรงหน้าเยอะๆ มนุษย์ทุกคนก็น่าจะมีอาการคล้ายๆ กันคือ - ไม่รู้จะเลือกอันไหนดี

คงคล้ายๆ กับเวลาที่เรามีอะไรจะบอกจะเล่าเยอะแยะ เราก็จะมีอาการ - ไม่รู้จะบอกอะไรก่อนดี...

ผมเป็นคนที่เล่นเกมส์ ดูหนังมากเพราะฉนั้นงบในการซื้อทีวีวิชัยก็เลยเยอะหน่อย...เอาเป็นว่า งานนี้อยากได้จอที่ควายที่จ่ายไหวที่สุดเลยอะ! ผมเดินมาหยุดตรงมุมทีวี พวกทีวีจอแบนต่างๆ สารพัดนั่นแหละ...บอกตรงๆ ว่าผมไม่รู้เรื่องทีวีเลยครับ ความรู้เป็นศูนย์ ทั้งๆ ที่ดูทีวีอยู่ทุกวัน แต่พอจะซื้อเครื่องใหม่ผมก็ยืนอยู่ข้างหน้าทีวีเป็นสิบเครื่องไม่รู้จะเริ่มถามอะไรดี... รู้แต่ว่า คอนโดที่เล็งไว้น่ะ ห้องรับแขกแคบไปหน่อยก็เลยคิดอยากมีทีวีแปะผนัง แต่ผมละโคตรสงสัยเลยครับเวลาที่เห็นทีวีแปะผนังตามทีวีต่างๆ แม่งเอาสายไฟสายเคเบิลไว้ตรงไหนกันวะ วันนี้กะจะคลายสงสัย ไปยืนถามคนขาย...พี่เค้าตอบได้ตรงประเด็นที่สุดก็แค่..."ถ้าซื้อแล้วจะไปติดตั้งให้ครับ"
และที่พี่เค้าไม่ลืมบอกคือ..."ฐานติดผนังราคา 2500 ครับ"
นอกนั้นพี่เค้าตอบได้ไม่ถึงใจสักอย่าง...ถอดรหัสได้ใจความว่า "ไม่รู้เหมือนกันว่ะ ที่บ้านดูซัมซุง 21 นิ้วอยู่เลย"
โอเคไม่เป็นไรครับพี่ เพราะผมก็ยังดูซัมซุง 21 นิ้วเหมือนกันครับ

เดินออกจากบูธพี่เค้าโดยมีโบรชัวร์หนึ่งแผ่น...ที่ดูไปก็ยังสงสัยอยู่ดีว่าเค้าทำอะไรกันบ้างวะ

ตกลงว่านี่มันทีวีติดผนังหรือว่าเมืองลับแลวะ

มีสามสิ่งที่ผมไม่คิดว่าจะมีในงาน Home Expo...แต่เสือกมี
1. แว่นเรย์แบนด์สีลม...
2. สเวนสัน แก้ปัญหาผมบาง
3. หวีไม้แก้ผมร่วง
พวกเอ็งมาได้ยังไง?

ตกกลางคืนไปกินซาลาเปากับมยุรีแถวเยาวราช ไส้หมูสับสอง น้ำมะนาวปั่นหนึ่ง
ขณะที่มยุรีกำลังคิดอยู่ว่าจะกินอะไรนั้น ก็มีเด็กชายคนนึงเดินมาหาวิชัย โดยที่มีกระจาดทูนหัวไว้
เห็นหน้าน้องแล้ว...อยากไปหาโสมผสมแบรนด์เม็ดให้กิน เพราะน้องทำหน้าเหมือนน้องเค้าเดินเท้ามาจากดอนเมือง

น้อง: พี่ค้าบบบ ซื้อพวงมาลัยหน่อยมั้ยค้าบบบ
สิ่งหนึ่งที่ผมเรียนรู้ก็คือ ถ้าเราจะไม่ซื้อก็ไม่ควรไปต่อความยาวสาวความยืดอะไร ผมก็เลยมองหน้าและส่ายหัว
น้อง: น้า ซื้อหน่อยน้า พวงสองพวงก็ยังดี...
วิชัย: !!
นี่กูไม่ซื้อแล้วนะ นอกจากจะคะยั้นคะยอให้ซื้อแล้ว เอ็งยังจะให้ข้าซื้อสองพวงเลยเรอะ!
คอนเฟิร์มเจตนารมณ์เดิมคือไม่ซื้อครับ...
น้องเดินจากไป...วิชัยกินซาลาเปาต่อ
วิชัยแอนด์มยุรีซัดซาลาเปาไปห้าลูกและก๋วยจั๊บอีกชาม...
อยู่ดีๆ ก็มีคนมาสะกิดข้อศอกและพูดขึ้นมาว่า...
พี่ค้าบซื้อพวงมาลัยหน่อยมั้ยค้าบ...
เฮ้ย...นี่เอ็งตื้อให้ซื้อหรือว่าลืมวะ...
คราวนี้ผมออกปากไปว่า ไม่ซื้อครับ
น้องทำหน้าง่วงที่สุดในชีวิตแล้วบอกว่า
น้า...เนี่ยเหลืออีกแค่สี่พวงเองช่วยซื้อหน่อยดิ พวงสองพวงก็ยังดี...

ไอ้นี่แม่ง ลืมแน่ๆ ว่าเมื่อสิบห้านาทีที่แล้วทำอะไรไปบ้าง...

ปล. เนี่ย...น้องเราน่ะ เค้าเขียนเรื่อง เพลงภาษาใหม่ ด้วยแหละ...เป็นนักร้องที่ร้องด้วยภาษาอะไรก็ไม่รู้ด้วยแหละ อยากอ่านเป่า... ลองดูเป่า http://imping.exteen.com

ปล. สอง

ใครมีความรู้หรือประสบการณ์เรื่องทีวีแปะผนัง ส่งเสียงกันหน่อยนะคร้าบ อยากรู้ครับอยากรู้