เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

ผมเคยคิดว่าความสุขของการได้ไปงานหนังสือคือเห็นหนังสือตัวเองอยู่บนชั้น...แล้วมีคนไปหยิบมาจ่ายตังค์
แต่หลังผมชักเปลี่ยนความคิดว่ะ เห็นคนซื้อหนังสือตัวเองอาจจะมีความสุขนะ แต่ผมว่าผมแฮปปี้กับการได้เจอคนอ่านมากกว่า ไม่ต้องถึงขนาดมาขอลายเซ็นนะครับ เดินมาคุยด้วยก็โอเคมากๆ แล้ว

บางคนมักจะจบบทสนทนาว่า วิชัยตัวจริงดูเรียบร้อยกว่าในบล็อก
อันนี้ก็แน่นอนซิครับ บล็อกเราก็เหมือนบ้านเราเองเนอะ...จะเอานิ้วแคะตูดแล้วมาแคะจมูกต่อก็ยังได้
คนเรามันก็เขินเป็นเหมือนกันนะว้อย

ช่วงงาน a book fair ที่ผ่านวิชัยขอเปลี่ยนรอบมาเข้าเช้า...ซึ่งปกติวิชัยเข้าเช้า จะเป็นรอบที่นรกมาก
แบตเตอรี่ร่างกายจะน้อยกว่าปกติ...เลิกงานเมื่อไหร่เป็นต้องดิ่งกลับบ้านเพื่อนอนสักงีบ
แ่ต่มีงานหนังสือ ก็ลากตัวเองมาลัลลาในงานต่อ...ถ้ามีใครสังเกตดีๆ วิชัยก็แอบสัปหงกไปหลายทีเหมือนกัน
ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาก็เลยไม่เป็นอันอัพบล็อกอะไรเลย กลับถึงบ้านก็ปลั๊กหลุดหลับถึงเช้าตลอด

เอาละขอสาดรูปเลยละกัน

พี่แบร์วิชชชช!!! ดีใจได้เจอตัวเป็นๆ หลังจากที่แอบเป็นแฟนคลับพี่แบร์วิชชมานาน ตั้งแต่อ่าน bear wish project ผมมีปกแรกด้วยนะเอ้อ... ปีนี้พี่หมีกลับมาอีกครั้งในรูปแบบใหม่...
แนะนำให้ไปซื้อครับ เหมาะสำหรับคนที่กำลังต้องการสารกระตุ้นแรงบันดาลใจ
พี่แบร์วิชพูดว่า "นิ่วใจ ก็สนุกดีนะวิชัย"
ฮาๆๆๆ

แบร์วิช สเปร์โรว์!!!

พี่โหน่ง...เจ้าสำนัก a day
ได้เซ็นหนังสือข้างๆ พี่โหน่ง...วิชัยนอนฝันดีไปทั้งอาทิตย์แล้วครับ

เสียดายงานนี้วิชัยลืมถ่ายรูปกับบล็อกเกอร์หลายคนไป...แต่ก็ได้เจอกับหลายคนที่วิชัยเห็นแล้วได้แต่กรี๊ดในใจ

คุณก้อย...คนแปลการ์ตูนซานะ
คุณก้อยยิ้มน้อยๆ แล้วพูดว่า แอบมาอ่านแต่ไม่เคยเม้นเลย
วิชัยก็ได้แต่เกาหัวแกรกๆ แล้วตอบว่า...เหมือนกันครับ...(ไปอ่านบ่อยๆ แต่ไม่เคยเม้นเหมือนกัน) แหะ แหะ

พี่อนุรักษ์ คนแปลวานวาน
แอบซื้อแอบติดตามวานวานมาตั้งนาน เพิ่งได้เจอตัวจริง...แอบเขิลนะเนี่ย
พี่เค้ายังให้หนังสือผมกับมยุรีคนละเล่มเลยครับ... เอาไว้งานหนังสือตุลาเรามาแลกหนังสือกันนะครับพี่

พี่โต้ง หัวแจกัน...พี่โต้งไม่ค่อยแตกต่างจากที่คิดเท่าไหร่...ยิ่งเห็นแกทวิตไว้ว่าชอบกรีนเดย์ ยิ่งแน่ใจว่าแกต้องมาอารมณ์แบบนี้แน่ๆ ฮ่าๆ

พี่โต้งออกหนังสือ สมุดวาดเขียน

วิชัยหยิบมาอ่านแล้ว...ขอบอกว่าหนุกมาก!
ตอนนี้ชอบตอนที่พี่เขียนถึงเศรษฐกินไม่ค่อยดีมากๆ ครับ    

 
บล็อกเกอร์ในตำนาน...พี่ไอ้แป้น!

ความรู้สึกวูบแรกที่เจอพี่แป้นดูไม่ค่อยต่างจากที่คิดเท่าไหร่ ทำไมไม่รู้

พี่เส่งกำลังวาดรูปแลกกับพี่โต้ง...
ได้คุยกับพี่เส่งนานมาก...ถามอะไรต่อมิอะไรจากแกเป็นข้อมูลไปทำนิทานในอนาคต...

ในงานยังมีพี่ยุงจากขายหัวเราะมาวาดรูป ให้สวยหล่อกว่าตัวจริงด้วยนะครับ
วิชัยได้ขึ้นไปวาดกะเค้าด้วย..

ดูยังไงๆ นี่มันก็ภาพเหมือนชัดๆ... วู้ว..เซ็งว่ะ

 (พี่ยุงครับ พี่ทำให้ผมรู้สึกแย่นะครับ...ปีหน้าผมจะถือรูปใบนี้ไปปรับปรุงปัญหาเฉพาะหน้าที่เกาหลีครับ)

นี่ยังไม่นับที่ผมได้มีโอกาสเจอกับน้องกิ๊ก (ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่)
น้องต่าย (เมาท์แหลกประสาคนรั้วติดกัน)
และ คุณตุ้ย ไปกินข้าวด้วยกัน...สนุกดี

แล้วก็จบไปกับงานหนังสือกลางปี...เตรียมตัวปั่นงานสำหรับงานหนังสือปลายปี!!!

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาคุัยด้วยนะครับ...สนุกมากครับ

a book a day makes me happy all day!

ปล.

ใครที่อ่านตะคริว ณ นิ่วใจแล้ว รบกวนรีวิวติชมด้วยนะคร้าบบบ ตื่นเต้นอยากรู้ว่าฟีดแบกจะเป็นยังไง
กลัววิชัยไม่รู้ก็ส่งอีเอ็มเอสมาได้นะครับ

ปล.

วิชัยมีทวิตเตอร์กับเค้าด้วยนะเอ้อ http://www.twitter.com/dogst