เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

ผมไปดูกาลิเลโอมาแล้วแหละ
ไม่รู้ว่าหนัง feel good แบบนี้ออกมาบ่อยไปรึเปล่าไม่รู้ จนผมรู้สึกว่าร่างกายผมผลิตสารอนุมูลอิสระออกมาต่อต้านต่อม feel good นิดๆ ละ
หนังเรื่องนี้เลยมีความรู้สึกว่า มันราบเรียบไปหน่อย เหมือนจะสุดแต่ไม่ค่อยสุดเท่าไหร่ บางช่วงผมคิดว่าหนังเล่าได้อีก กลับไม่เล่า แต่บางช่วงก็รู้สึกหนังทำได้ดีมากกว่าที่คิดไว้
หรือไม่รู้ว่านี่เป็นหน้าหนังเป็นแค่หนังวัยรุ่น ซึ่งแน่นอนว่าหนังวัยรุ่นที่มีนางเอกเป็นตัวละคร มันจะหนีฉีกแนวไปได้สักแค่ไหนวะ แต่ว่าหนังเรื่องนี้มีอะไรบางอย่างที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียนจนผมรู้สึกว่า ผมชอบหนังเรื่องนี้จังเลยว่ะ

ตอนต้นของเรื่องมีคำเปรยทำนองว่า "การที่เราสามารถผ่านอะไรที่เรากลัวมากๆ ได้ เราจะไม่มีอะไรต้องกลัวอีกต่อไป" (อะไรสักอย่างประมาณนี่แหละ จำไม่ได้ละเอียดนะครับ)

เชอรี่ (ตัวละครที่เล่นโดยน้องต่าย)เป็นคนประเภทที่กล้า กล้าเสี่ยง แม้ว่ามันจะไม่ถูกต้อง ตราบใดที่เรื่องไม่ถูกต้องนั้นไม่ได้เดือดร้อนใคร มันก็ถือว่าไม่ผิด

"การที่เราสามารถผ่านอะไรที่เรากลัวมากๆ ได้ เราจะไม่มีอะไรต้องกลัวอีกต่อไป"
ผมเชื่อว่ามนุษย์ทุกคนรู้ว่าอะไรถูกไม่ถูก แรกเริ่มเราทุกคนจึงกลัวกับการที่จะทำอะไรไม่ถูก
แต่ว่าถ้าเราทำอะไรที่ไม่ถูกต้องได้ในครั้งแรก แล้วเรารู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องอะไรใหญ่โต ยิ่งคนอื่นไม่ได้มาเดือดร้อนอะไรด้วยแล้ว...เรื่องนั้นไม่น่าจะถือว่าเป็นเรื่องที่ผิด
เชอรี่เริ่มต้นด้วยการปลอมลายเซ็นอาจารย์ในการใช้ห้องดรออิ้ง
จากนั้นก็โกงตั๋วรถไฟใต้ดินซึ่งไม่มีใครเดือดร้อนกับเหตุการณ์เหล่านี้
และนั่นก็ทำให้เชอรี่คิดว่า...เธอสามารถทำได้มากกว่านี้ และมันก็ไม่น่าจะมีปัญหา จนกระทั่งมันไปเดือดร้อนคนอื่นเข้าจริงๆ

ผมคิดว่าเรื่องทำนองที่ว่า "ถึงไม่ถูกต้อง แต่ไม่ทำให้ใครเดือดร้อนก็ถือว่าไม่น่าจะผิด" น่าจะอยู่ในทุกที่ ในสังคม และคนอย่างตัวละครนุ่น (ที่เล่นโดยน้องเต้ย) ก็น่าจะมีเยอะพอๆ กับคนประเภทแรก
นุ่นเห็นว่าเชอรี่ทำแล้วไม่รู้สึกผิดอะไรก็เลยทำบ้าง
สมมุติง่ายๆ ว่าถ้ามีใครเห็นคนโกงตั๋วรถไฟโดยการเดินตามประชิดคนข้างหน้า เอาตัวเข้าประตูก่อนที่จะปิด เห็นแล้วทำได้ เราก็ทำบ้าง...ก็มันไม่ได้เดือดร้อนใครนี่ แค่เราไม่เสียเงินค่ารถไฟเท่านั้นเอง แล้วคนที่เห็นกลับทำตาม นั่นมันก็เท่ากับว่าความจริงแล้วเราไม่ต้องซื้อตั๋วรถไฟเท่านั้นเอง
คนอย่างเชอรี่และนุ่นจึงมีอยู่ทุกทีในสังคม

ซึ่งจะว่ากันจริงๆ แล้ว การที่เราทำไม่ถูกต้องอะไรสักอย่างนั้น มันต้องมีคนเดือดร้อนสิวะ   
อยู่ที่ว่าเราจะมองเห็นตอนนั้นเลย หรือว่าเรามองไม่เห็นเท่านั้นเอง
เหมือนกับที่เรย์พูดไว้ "ผิดก็คือผิด"
เหมือนกับที่กาลิเลโอว่าไว้ "ก้อนหินสองก้อนที่ขนาดไม่เท่ากัน ถ้าถูกปล่อยจากที่สูงเท่ากัน มันจะตกสู่พื้นพร้อมกัน"

"an eye to an eye makes us all blind" - Gandhi