เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

มีอยู่คืนนึงมีบล็อกเกอร์ท่านนึงออนเอ็มมาถามผมทำนองว่า
คิดว่าตัวเองเขียนบล็อกได้ตลกน้อยลงกว่าเมื่อก่อนมั้ย?

หลังจากนั้นไม่กี่วัน...ผมเจอเพื่อนคนนึงซึ่งมันทักผมอย่างเป็นกันเองว่า
"เดี๋ยวนี้มึงอัพบล็อกอะไรก็ไม่รุ"

เมื่อตอนเด็กๆ ผมและนายทองมีกิจกรรมร่วมกันหนึ่งอย่างคือบิดมอเตอร์ไซค์ออกไปตอนกลางวันแสกๆ ตกปลากัน นายทองชอบพาไปที่อ่างเก็บน้ำหัวฝาย อ่างเก็บน้ำของตัวอำเภอ จุดจู๋จี๋ของวัยรุ่นในตอนเย็น และจุดตกปลาในตอนกลางวัน

ข้อเสียของหัวฝายเท่าที่ผมจำได้คือต้นไม้ไม่มีซักกะต้น แม่งร้อนชิบเป๋ง แดดแรงเหมือนกับมาคอยกดหัวไม่ให้เราเงยหน้าได้ถนัด

ข้อดีของหัวฝายเท่าที่ผมจำได้คือ มีที่ๆ ให้เด็กๆ อย่างเราปีนป่ายอะไรๆ เยอะดี ส่วนสำหรับผู้ใหญ่ก็คงเป็นเรื่องของความเงียบสงบ จะมีก็แต่เสียงลม เสียงน้ำ และเสียงปีนป่ายของเด็กคนข้างๆ

ข้อดีอีกอย่างของหัวฝายคือมีเปอร์เซนต์ตกปลาได้เยอะสูง คงเพราะมีคนมาตกน้อยหรือว่าพ่อสามารถเหวี่ยงเบ็ดได้ระยะไกลๆ ก็ไม่รู้ แต่ถ้ามาหัวฝายต้องได้ปลาแน่ๆ
ระยะหลังๆ เริ่มได้ปลาน้อยลง อาจเพราะระดับน้ำที่ลดลงอย่างถนัดตา หรืออาจจะเป็นเพราะคนอื่นๆ ที่นั่งตกอยู่ข้างๆ ก็ไม่รู้
จนมีอยู่วันนึงวิชัยและนายทองถึงหัวฝายเร็วกว่าปกติ นายทองแอบยิ้มที่เห็นมอเตอร์ไซค์จอดน้อยกว่าปกติ แต่ก็แอบเซ็งที่มีหนึ่งคนแย่งที่ตกปลาโปรดของพ่อไป แต่นายทองก็ยังหน้ามึนไปเบียดชาวบ้านนะ
ประมาณต้นไม้ต้นนี้กูปลูกเอง เพราะงั้นเงาของต้นไม้นี้ก็เป็นของเรา

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
สองชั่วโมงผ่านไป
ชั่วโมงที่สามผ่านไป
นายทองได้แต่หยิบบุหรี่ขึ้นมาดูดมากกว่าเหวี่ยงเบ็ด
ในขณะที่คนข้างๆ แทบจะไม่ได้นั่งเลย เพราะได้แต่ลุกมาจับปลา มาไปเก็บไว้ในสุ่มแช่น้ำ...
สงสัยพี่เค้าเมื่อย ก็เลยขอตัวไปซื้อเบียร์เย็นๆ สักหน่อย
ก่อนจากพี่เค้าหันมายิ้มให้อย่างเป็นมิตรและฝากฝังปลาหนึ่งสุ่มไว้หน่อย

หึหึหึ...เย็นวันนั้นไอ้คนนั้นคงได้กลับบ้านไปบ่นกับเมียที่บ้านว่าฝากปลาไว้กับโจร!
เพราะไม่นานหลังจากที่พี่เค้าลงไปหาเบียร์เย็นๆ ฉลองชัย
นายทองหันมาสบตากับลูกชายแล้วจัดการดูแลสุ่มปลาให้อย่างไกล้ชิด
และหากมีคำบรรยายพฤติกรรมตอนนั้นก็คงจะเป็น

"สอยกลับบ้านแม่งเลย ได้ปลาเยอะนักนะแสรดดด"


จำไม่ได้แล้วว่าวันนั้นปลาอร่อยรึเปล่า แต่นายทองก็ไม่กลับไปที่หัวฝายอีกเลย อาจเพราะไม่ค่อยมีปลาให้ตกแล้วมั้ง หรือไม่ก็กลัวจะโดนต่อยก็ไม่รู้

มาคิดๆ ดูแล้วตรงไหนที่ตกปลาได้เยอะ ก็น่าจะมีคนไปตกปลามากขึ้นเป็นธรรมดา
สิ่งที่เราต้องทำก็น่าจะเป็นการที่ไปให้เร็วกว่าคนอื่น เพื่อที่จะได้จับจองที่ตกปลาที่ได้เปรียบ เช่นมีร่มต้นไม้ หรือที่ที่มีปลาเยอะ แต่้ถ้าเราไม่ได้ที่ดี เราก็คงต้องใช้เทคนิคมากหน่อย ความอดทนมากหน่อย ถ้าวันนี้ตกไม่ได้ ก็มาวันหลังอาจจะตกได้บ้างแหละ ก็ืทำไงได้ละ ปลามันมีเท่าเดิม แต่คนตกมันเยอะขี้นเรื่อยๆ นี่หว่า
ไม่พอใจก็เปลี่ยนบ่อตกไปดิ ก็เท่านั้น

ในบรรดาคนมาตกปลาเองก็มีการแข่งขันกับตัวเองเหมือนกัน ยกตัวอย่างนายทอง...
แรกๆ มาตก ก็ไก่กาปาจิงโกะอ่ะนะ เบ็ดบ้านๆ 
จนเวลาผ่านไป พอตกไปนานๆ ก็เริ่มอยากได้ปลามากขึ้น ตัวใหญ่ขึ้น
ก็ต้องเหวี่ยงเบ็ดให้ไกลขึ้น ก็เปลี่ยนเป็นเบ็ดแบบรอกเท่ๆ จากนั้นก็อยากได้ปลาตัวที่ใหญ่มากขึ้นก็ต้องมาพัฒนาที่เหยื่อนู่นนี่นั่น
จากที่อยากได้ปลามากขึ้น ก็อยากได้ตัวใหญ่ๆ สักตัวก็พอแล้ว หย่อนเบ็ดไป จิบเบียร์ไป
ตกขึ้นมาก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่เรียกเสียงฮือฮาจากคนข้างๆ ให้พอยืดได้นิดหน่อยก็ชื่นใจแล้วแหละ

ผมว่าตกปลากับเขียนบล็อกก็คงคล้ายๆ กันมั้ง