เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

วันนี้ิผิดวิสัยวิชัยมากมาย
ปกติแล้วผมจะไม่เขียนบล็อกถ้าไม่มีเรื่องจะเีขียนจริงๆ
และถ้าทำงานกลับบ้านแล้วรู้สึกว่า แม่งเหนื่อย ผมก็จะไม่เขียน เอาเวลาเล่นเกมส์ก่อนนอนดีกว่า
แต่วันนี้มาแปลก...คือไม่มีเรื่องเขียน มีแต่อารมณ์อยากเขียน
อยากเขียนเก็บไว้ ก่อนที่จะลืมมันอีกรอบ

...

เคยเป็นกันมั้ยครับ จู่ๆ ก็คิดถึงใครสักคนขึ้นมา แต่ที่แปลกก็คือกลับนึกไม่ออกว่าเราคิดถึงใครอยู่
คิดถึงสักคนนี่แหละ ภาพที่เห็นก็เป็นผู้โชคดีฮอลล์เงาๆ ดำบุคคลปริศนา ยิ่งคิดยิ่งนึกไม่ออก
ผมนั่งทำงานไป คิดไปเรื่อยๆ ว่าผมกำลังคิดถึงใคร...

ประมาณวันสองวันต่อมาผมเลยนึกออกว่า ผมคิดถึงใครอยู่
ผมคิดถึงผู้หญิงคนนึงที่ผมเคยจีบเมื่อนานมาแล้ว...
ถึงเรื่องทั้งหมดมันไม่ได้ลงเอยอย่างที่ผมหวัง แต่มันก็มีเรื่องประทับใจผมมากเกิดขึ้นเรื่องนึง
ที่ผมคิดถึงมันทีไร ผมรู้สึกดีทุกทีเลยว่ะ

...นี่พวกแกที่อ่านอยู่ ไม่ต้องมาหยี่ตา จีบมือแล้วเอาหลังมือมาป้องปากแบบนังอิจฉา
เรื่องนี้มันเกิดก่อนที่ข้าจะตกเป็นเมืองขึ้นของมยุรีเว้ย!

แม่ผมสอนผมเสมอว่า อย่าเพิ่งรีบมีแฟนหรอก ไว้ทำงานเมื่อไหร่ค่อยมีก็ยังไม่สาย
เมื่อสามสี่ปีก่อนหน้านี้ ผมเคยคิดว่า เราควรจะมีแฟน ตอนที่ยังเรียนมหาลัย เพราะเมื่อไหร่ที่ทำงาน เราจะมีสังคมที่แคบลง
สามสี่ปีต่อมา ผมกลับคิดว่าการไม่มีแฟนตอนเรียนมหาลัยก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร เพราะโอกาสที่จะเิลิกกันในช่วงทำงานใหม่ๆ นั้นจะสูงมาก
โลกมหาลัยว่าใหญ่แล้ว แต่เทียบกับโลกแห่งการทำงาน...โลกมหาลัยทีว่ามันเล็กลงไปถนัดตาเลยนะ
การที่คุณมีรถคันงาม เล่นบาสเก่ง เป็นดาวเดือนคณะ มันอาจจะไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกเลย ตอนที่ทำงานแล้ว

ผมมีแฟนครั้งแรกตอนเรียนการโรงแรม...
เราเรียนกันคนละห้อง ติวหนังสือด้วยกัน เดินกลับบ้านพร้อมกัน เราไปฝึกงานที่ภูเก็ตพร้อมกัน อยู่ด้วยกันแทบจะตลอดเวลา มันเป็นช่วงนึงของชีวิตที่สมบูรณ์มาก

จนเริ่มทำงานจริงๆ ผมทำงานที่ภูเก็ต ส่วนเธอทำที่กรุงเทพ
สุดท้ายเราก็เิลิกกัน...เป็นการเิลิกกันแบบไม่ค่อยสวยงามเหมือนในมิวสิควีดีโอเท่าไหร่
เหมือนอาจารย์ชีวิตสอนบทเรียนเราด้วยไม้เีรียว ให้เราหลาบจำ
แต่ครั้งนั้นสอนให้รู้ว่า การที่คนเราเลิกกัน มันไม่มีใครผิดใครถูกจริงๆ เลยนะ
ทั้งๆ ที่ใครจะเป็นฝ่ายทิ้งใคร มันก็ไม่มีใครผิดอยู่ดี
เมฆก้อนเดียวกันมองจากฟ้าคนฝั่ง มันเป็นคนละรูป
เมฆก้อนเดียวกันมองจากฟ้าผืนเดียว มันก็ยังเป็นคนละรูปอยู่ดี
เพราะท้ายทีุ่สุดแล้ว เราก็ต้องมีชีิิวิตอยู่ในสังคมของแต่ละคนอยู่ดี

ในจังหวะที่เลิกกันนั้น ผมก็เจอกับเธอครับ...
เธอนิสัยดี น่ารัก มีหัวคิด ฐานะก็ดี ที่สำัคัญ ติดดินมากมาย
มีคนมากระซิบบอกว่า เธอชอบผู้ชายตี๋ขาวตัวสูงใส่แว่น...

ไอ้เจ้ด! ไม่เติมอีกหน่อยวะ ว่าชื่อเ่ล่นว่าไอ้แว่น

โจทย์ของทุกๆ วันในช่วงเวลานั้นคือ ทำอย่างไรก็ได้ให้เธอยิ้มและสนใจเราให้ได้
จำไม่ได้แล้วว่าทำอะไรไปบ้าง แต่ตอนนั้นต่อมไร้ท่อโรแมนติกทะลักจุดมาก
ถ้าผมเป็นนักมวย ผมก็เป็นนักมวยที่หมัดไม่หนักที่ขยันฟุตเิวิร์คสลับแย็ปซ้ายขวามาก
จนเมือถึงจุดนึง กลไกความรักมันก็ทำงานครับ
ผมต้องการอะไรสักอย่างที่ผมเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่คิดว่า มันคือความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ
ผมเริ่มรู้สึกว่า ผมสมควรได้รับการตอบแทนอะไรสักอย่างกลับมาบ้าง
มันเริ่มไม่สนุก ผมเริ่มไม่รู้ว่าแล้วผมต้องการอะไรกันแน่
มันคือความรักความสนใจ หรือแค่ต้องการ ชนะใจ ใครสักคน

จนแล้ววันนึง..จำได้ว่าผมกำลังเดินข้ามถนนที่ซอยสุขุมวิท 71 มือข้างนึงกำลังโทรหาเธอคนนั้นอยู่
แล้วจู่ๆ ความรู้สึกแปลกๆ ก็แว่บออกมา...ความรู้สึกที่ว่าคือ...ทำไมกูต้องโทรหาอีนี่ด้วยวะ?
ตอนนั้นมีวิชัยสองคนทะเลาะกันอยู่ในสติของผม

วิชัย: ทำไมกูต้องโทรหาอีนี่ด้วยวะ
วิชัย: ก็มึงจีบเค้านิ
วิชัย: แล้วทำไมเค้าไม่โทรหากูมั้งอะ
วิชัย: ก็แล้วทำไมเค้าต้องโทรหามึงล่ะ
วิชัย: หรือว่าเค้าไม่ชอบ แต่ไม่ชอบก็่จะบอกนี่
วิชัย: แล้วทำไมเค้าต้องบอกแกด้วยวะ

นั่นซิ..อะไรที่ทำให้ผมคิดเรื่องทุกอย่างนี้นะ

ถ้าอย่างงั้นที่เราวุ่นวายใจทั้งหมด เธอไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรเลยนี่นา
เธอก็แค่ทำตัวน่ารักๆ หายใจตามปกติมีชีวิตตามเรื่องตามราว
แต่มันก็เป็นผมเองนี่ว่าที่ไปขี้ตู่ คิดเอาเองว่า มันต้องเป็นแบบนี้แบบนั้น

ในเวลาที่มันยุ่งเหยิงที่สุด เราอาจจะต้องการแค่คำพูดสั้นหนึ่งประโยคเพื่อคลี่คลายทุกสิ่งอย่าง
พี่ตุ้ย...พี่ที่ทำงานพูดคำพูดมาสั้นๆ เพื่อเตือนสติว่า..."จงอย่าหาแฟน เพียงเพราะแกเหงา"
เหมือนนักมวยที่โดนต่อยเข้าท้องจนจุก...
พี่ตุ้ยสาวเท้าตามเข้ามาเพื่อปล่อยหมัดเด็ด...
"แกชอบเค้าจริงๆ หรือแกแค่หลง"

วิัชัยตาค้างลอยสลบกลายอากาศ

นั่นซิครับ...รักหรือแค่หลง

ผมคิดเอาเองว่า คำว่ารัก แปลว่าเรายินดีที่จะทำมัน ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ตาม
ส่วนคำว่าหลง แปลว่าเราอยู่ในที่ๆ เราไม่คุ้นเคย เราจะทำทุกอย่างเพื่อออกจากที่ตรงนั้นเท่านั้น
ถ้าประเมินเหตุการณ์ัตัวเองอย่างไม่เกรงใจตัวเอง ผมก็คงแค่หลงเท่านั้นรึเปล่าวะ

ก่อนที่จะได้คำตอบว่ารักหรือหลง ผมก็เลือกที่จะไม่ทำอะไรต่อ แล้วปล่อยให้ตัวเองลืมๆ ไปเอง
เรื่องมันก็จบลงด้วยดี ได้เพื่อนดีๆ หนึ่งคน
อะไรที่ไม่ใ่ช่ของเรา ก็อย่่าทะลึงไปทำให้เป็นของเราเลยครับ เมื่อยเปล่าๆ
แต่ใครจะรู้ว่า หลังจากนั้น...เราก็เจอะกะมยุรี
แล้วทุกอย่างมันก็เกิดขึ้นจริงๆ!

อย่าเพิ่งคิดว่าเราเกิดมาเพื่อใครบางคนเลยนะ เราทุกคนเกิดมาอาจจะต้องทำอะไรเพื่อคนอื่นบ้าง
แต่เราทุกคนเกิดมาเพื่อตัวเองครับ เรามีชีวิตทุกวันเพื่อตัวเอง...มีชีวิตเพื่อที่จะเจอใครอีกคนนั่นแหละ

ขออภัย: เอนทรีนี้เลอะเทอะและพร่ำเพ้อมาก