เพิ่งกลับมาจากเชียงใหม่ครับ...
มยุรีไม่อยู่อีกตังหาก เธอไปเที่ยวดอยครับ ระหว่างที่ผมกลับมา เธอก็ออกเดินทางซะแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกในรอบสามปี ที่เราอยู่ห่างกันมากกว่าสองวัน
นี่เป็นครั้งแรกในรอบสามปี ที่เราอยู่กันคนละจังหวัด

ยืดอกสารภาพอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดว่า ผมแอบดีใจที่จะได้ลัลลาครองเมืองคนเดียว

ระหว่างวันก็เลยมีโปรแกรมเยอะแยะจมหัวเลยครับว่าจะไปทำอะไรที่ไหนยังไงดี
แต่จนแล้วจนรอดผมก็ได้แต่ทำเหมือนเดิม คือไปนั่งทำงานที่สยามพารากอน...

เมื่อกี้ระหว่างทีี่ขับอีตั๊กกลับบ้าน iPod ผมก็เล่นเพลงนี้...


มันเป็นเพลงที่เข้ากับอารมณ์ตอนนี้มากๆ

 

ผมคบกับมยุรีมาประมาณห้าปีแล้วแหละ...ซึ่งจะว่ากันจริงๆ สองสามปีแล้ว เราแทบจะไม่ได้อยู่ด้วยกันเลย
ผมอยู่เชียงรายหนึ่งปี จากนั้นผมก็ไปอยู่หัวหินอีกปี
คงมีหลายคู่รักหลายคู่ที่อยู่ในสถานการณ์เหมือนๆ กับผม คืออยู่กันคนละที่คนละทาง
มันแย่นะ การที่ได้แ่ต่คิดถึงกันอะ

จำได้แม่นว่า มีอยู่คืนนึงที่เชียงราย..
ตอนนั้นผมกำลังนั่งทำงานอยู่กับพี่เหน่งหัวหน้าของผมเงียบๆ ในออฟฟิศ
แล้วจู่ๆ ผมก็่บ่นเรื่องที่ไม่ได้อยู่กับแฟนกับพี่เหน่ง ซึ่งผมก้ได้คำตอบง่ายๆ ว่า

"ก็ดีออก เวลาเจอกันอีกทีจะได้รักกันมากขึ้น"

เป็นคำตอบง่ายๆ ที่ทำให้ผมเลิกคิดฟูมฟายเวทนาหลุมเวลาที่ทำให้เราอยู่คนละฟาก
ผมไม่ได้คิดถึงระยะเวลาที่เรา่ห่างกันแล้วครับ
แต่ผมคิดถึงช่วงเวลาที่เราจะได้เจอกันอีกรอบมากกว่า

คงเหมือนนักวิ่งที่ซ้อมวิ่งเป็นกิโลๆๆ เพื่อที่จะมาวิ่งแแข่งแค่หน