...จัด ไป 'จารย์

posted on 30 Apr 2010 21:53 by doggiestyle in 5starStory, iloveit


ผมเคยคิดว่าคนที่ทำงานที่ต้องพบปะผู้คนทีละเยอะๆ คือคนบ้า
เพราะไอ้การที่เราต้องเจอกับใครก็ไม่รู้ทีละเยอะ มันอาจทำให้บ้าได้
หรือบางที เราเองอาจจะงงว่า ตกลงกูบ้า หรือกูบ้าเนี่ย ที่มาทำงานแบบนี้


วันนี้มีถ่ายโฆษณาอะไรสักอย่าง ค่าเช่าสถานที่ประมาณแสนกว่า พวกเราก็เลยจัดการนำค่าเช่าสถานที่มาแปลงเป็นค่าห้องโดยการเปิดห้องเปล่าๆ ขึ้นมาแล้วใส่ค่าห้องเข้าไปในระบบ
ซึ่งพวกเราที่อ่านกันก็ไม่ต้องสนใจอะไรหรอกครับว่าเชิงลึกเค้าทำกันอย่างไง

แต่เอาเป็นว่า มันจะมีประมาณยี่สิบห้องในระบบที่ไม่มีแขกอยู่จริง หนังสือพิมพ์ก็ไม่ต้องไปส่งนะ
หนังสือพิมพ์โรงแรมจะสั่งกันโดยจำนวนห้องแขกที่เข้าพัก ถ้าเยอะก็สั่งเยอะ ถ้าน้อยแล้วจะสั่งเยอะมาสร้างบ้านเรอะ ก็สั่งน้อยเซ่

 

วิชัย: เออ พวกมึง...มันจะมียี่ิสิบห้องนะที่ไม่มีคนอยู่ ไม่ต้องส่งหนังสือพิมพ์นะ
ใหญ่: อืม..คนไหน
วิชัย: ไอ้กรุ๊ปที่ชื่อ noname น่ะ ไม่ต้องส่งหนังสือพิมพ์นะ
ใหญ่: อืม......
วิชัย: มึงอืม อะไรของมึง
ใหญ่: กูจะเขียนอธิบายยังไงดี
วิชัย: เอออออออ...จริงว่ะ จะเขียนยังไงดี
ใหญ่: เขียนว่า กรุ๊ป noname ไม่มีคนอยู่ ไม่ต้องส่งหนังสือพิมพ์ดีมั้ยวะ
วิชัย: เฮ้ย ยากไปๆ เอาเป็นว่า..."แขกที่ชื่อ noname ทุกคน ไม่ต้องการหนังสือพิมพ์"
ใหญ่: ... เออ ดีๆ นั่นแหละเข้าใจง่ายดี
วิชัย: อย่าลืมขีดเส้นใต้ตรงคำว่า ไม่ต้องการด้วยนะ

เหตุที่ผมและใหญ่กำลังกังวลอยู่ก็เพราะว่าคนที่จะมารับสารต่อนั้น
...มันคือเพื่อนผมคนที่ชื่อว่า...ราชา

 

ผมมีเพื่อนคนนึงมาเล่าให้ฟัง แต่ด้วยเรื่องที่กำลังจะเล่านั้นมันอาจจะอุกอาจและสะเทือนต่อความรู้สึกของคนอ่านประมาณหกริกเตอร์
ซึ่งน้ำย่อยในกระเพาะอาจจะกระเพื่อมจนไปย่อยอวัยวะรอบๆ ได้ ผมก็เลยขอใช้นามสมมุตินะครับ
เอาเป็นว่าเพื่อนคนนี้ชื่อ ราชา นามสกุล ปิ่นโต

ราชาเป็นพนักงานเบลแมนครับ หรือเรียกแบบบ้านๆ ก็คือเด็กยกกระเป๋าครับ

รูปลักษณ์ภายนอกของราชาเป็นชายไทยวัยปลายยี่สิบ คางแหลมผมแฟชั่น หน้าตาเซอร์ตลอดเวลาเหมือนคนเดินทางหากาแฟมากินทั้งชีวิต
ไม่ค่อยมีใครเรียกราชาโดยชื่อจริงหรือชื่อเล่น คนส่วนใหญ่จะเรียกราชาว่า "'จารย์"
ราชาไม่ได้เป็นผู้เล่นเครื่องลางของขลังหรือของมีพลังต่างๆ แต่ราชาเค้ามีของ!

วิชัย: เฮ้ย ราชาแขกห้อง 203 จะย้ายไปห้อง 507 แต่แขกห้อง 203 รออยู่ที่ห้องเพื่อนที่ห้อง 508

ราชา: ...............
วิชัย: ....
ราชา: ....
วิชัย: ราชามึงเข้าใจกูใช่มั้ย

ราชา: .....
ราชาเหมือนคอมพิวเตอร์แรมน้อย เมมโมรี่ใกล้เต็ม เวลาสั่งงานอะไรจะนิ่งๆ ไป คล้ายๆ อาการโหลดดิ้งของเกาเหลี แต่นี่เป็นอาการไฟกระพริบช้าๆ ที่ซีพียู
...เราทำได้ ก็แค่นั่งรอมันทำงานจนเสร็จ
วิชัย: .....
ราชา: .......จัด  ไป  'จารย์

(เวลาพูด จะต้องเงยหน้าประมาณสามสิบองศา ทำคางยื่นนิดๆ ตาปรือๆ และมองต่ำ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงต่ำอย่างช้าๆ)


ราชาเปรียบไปก็เหล้า 50 ดีกรีที่ใครได้ลิ้มลองก็ต้องมึนตาม


ราชาเป็นพนักงานรอบดึก ที่จะต้องขับรถพนักงานไปส่งเพื่อนๆ ที่ทำงานเลิกดึก มันก็เลยทำให้พวกเราประชากรรอบดึกได้ฝากเงินราชาไปซื้อขนงขนมจากเซเว่นเป็นประจำ

ซึ่งแต่ละครั้งนั้นราชาก็จัดไปได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

วิชัย: ราชาฝากซื้อไส้กรอกชีสสองอันหน่อย กี่บาทก็ไม่รู้สี่สิบน่าจะพอ ถ้าไม่พอก็ซื้อมาอันเดียว

ราชา: .....หั่นมั้ย
วิชัย: เอ่อออ ไม่หั่น
ราชา: .... จัด    ไป    'จารย์

ราชากลับมาพร้อมไส้กรอกสองอันที่หั่นเป็นชิ้นๆ เรียบร้อยอยู่ในถุง

วิชัย: ราาาาาชาาาาา นี่มันอารายวะ
ซึ่งไอ้การที่วิชัยกินไส้กรอกที่ไม่ได้หั่นหรือที่หั่นแล้วมันก็ไม่ได้ทำอะไรให้ยุ่งยากเท่าไหร่หรอกครับ
ราชา: อ้าว ไม่หั่นเหรอ
วิชีย: แล้วมึงจะใส่ผักให้กูทำเรืออะไร

คือนอกจากราชาจะหั่นไส้กรอกให้แล้ว ราชายังห่วงสุขภาพเพื่อนด้วยการใส่ผักให้ด้วย
ผักที่ใส่ก็ไม่ใช่ใส่แบบผักประดับจานนะครับ มันจัดมาเป็นไร่ครับ มะเขือเทศมันมาเป็นลูกๆ มองไ