ถ้าใครที่ติดตามทวิตเตอร์วิชัยที่ @dogst น่าจะพอได้ข่าวว่า ผมติดอยู่ที่โรงแรมไม่สามารถออกไปไหนไ้ด้ วันนี้ก็นับเป็นวันที่สี่แล้ว...

ในคืนแรกๆ ที่มีการปะทะ ถนนสาทรใต้ก็เป็นพื้นที่ที่มีการปะทะอยู่ไม่ใช่้น้อย มีการปาระเบิดเผายาง (รึเปล่า) แต่คืนแรกผมยังไม่ได้ทำงาน แต่ก็ได้ยินเสียงปืนและเสียงระเบิดจากหอพักของผมที่อยู่ในซอยสวนพลู

วันต่อมาที่ผมไปทำงานจึงค้นพบว่า ถนนสาทรนั้นก็โดนไม่ใช่น้อยอยู่เหมือนกัน จากรายงานข่าวที่รายงานว่ามีการปะทะกันที่สะพานไทย - เบลเยี่ยม และตึก Q house ตรงหัวโค้งโดนระเบิด
แต่ในความเป็นจริง มันมีการระเบิดจนถึงป้ายรถเมล์ตรงซอยสวนพลู ซึ่งนับระยะทางก็น่าจะเกือบๆ หนึ่งกิโลเมตร ที่ตกใจก็คือ ถ้าป้ายรถเมล์หน้าปากซอยสวนพลูโดนระเบิด โรงแรมที่ผมทำงานที่อยู่กลางถนนสาทรก็ไม่ใช่จุดที่ปลอดภัยแล้ว 

วันนั้นเป็นครั้งแรกในชีิวิตที่เห็นถนนสาทรโล่ง ไม่มีการจราจร ไม่มีรถติด มีแต่ลวดหนามเต็มไปหมด ไม่มีรถเข็นหมูปิ้ง มีแต่เก้าอี้หินอ่อนที่ล้มมาใช้เป็นที่กำบัง มีทหารประมาณ 70 นายมานั่งๆ นอนๆ เรียงรายตรงทางเข้าโรงแรม ประหนึ่งแก๊งค์กรุ๊ปปี้ที่มารอนักร้องเกาหลี
ภายในวันเดียวแขกทุกคนก็เช็คเอาท์ออกจากโรงแรมเกลี้ยง แต่โรงแรมยังปิดไม่ได้ เพราะมันยังมีแขกที่ อาจ จะเข้ายังไม่รู้ข่าวกำลังเดินทางมาก็ได้ และที่แน่นอนที่สุดสายโทรศัพท์เข้ามาเยอะมากๆ


พนักงานที่ทำงานมาจากรอบก่อนๆ พยายามกลับบ้านไป แต่พนักงานรอบใหม่นั้น ทางโรงแรมไม่แนะนำให้เข้ามาเพิ่ม พนักงานที่อยู่ในโรงแรมอยู่แล้วประมาณ 30 จึงต้องเฝ้าโรงแรมกันไป
คืนต่อๆ มาที่ถนนใหญ่มีเสียงปืนเสียงระเบิดเป็นระยะๆ ทั้งคืน เหตุผลเสื้อแดงพยายามเข้ามาทางซอยสวนพลูเพื่อมาปักหลักกันที่ปั๊มเชลที่อยู่ปากซอย แต่พี่ๆ ทหารทั้งหลายก็จัดก