เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

ถ้าใครที่ติดตามทวิตเตอร์วิชัยที่ @dogst น่าจะพอได้ข่าวว่า ผมติดอยู่ที่โรงแรมไม่สามารถออกไปไหนไ้ด้ วันนี้ก็นับเป็นวันที่สี่แล้ว...

ในคืนแรกๆ ที่มีการปะทะ ถนนสาทรใต้ก็เป็นพื้นที่ที่มีการปะทะอยู่ไม่ใช่้น้อย มีการปาระเบิดเผายาง (รึเปล่า) แต่คืนแรกผมยังไม่ได้ทำงาน แต่ก็ได้ยินเสียงปืนและเสียงระเบิดจากหอพักของผมที่อยู่ในซอยสวนพลู

วันต่อมาที่ผมไปทำงานจึงค้นพบว่า ถนนสาทรนั้นก็โดนไม่ใช่น้อยอยู่เหมือนกัน จากรายงานข่าวที่รายงานว่ามีการปะทะกันที่สะพานไทย - เบลเยี่ยม และตึก Q house ตรงหัวโค้งโดนระเบิด
แต่ในความเป็นจริง มันมีการระเบิดจนถึงป้ายรถเมล์ตรงซอยสวนพลู ซึ่งนับระยะทางก็น่าจะเกือบๆ หนึ่งกิโลเมตร ที่ตกใจก็คือ ถ้าป้ายรถเมล์หน้าปากซอยสวนพลูโดนระเบิด โรงแรมที่ผมทำงานที่อยู่กลางถนนสาทรก็ไม่ใช่จุดที่ปลอดภัยแล้ว 

วันนั้นเป็นครั้งแรกในชีิวิตที่เห็นถนนสาทรโล่ง ไม่มีการจราจร ไม่มีรถติด มีแต่ลวดหนามเต็มไปหมด ไม่มีรถเข็นหมูปิ้ง มีแต่เก้าอี้หินอ่อนที่ล้มมาใช้เป็นที่กำบัง มีทหารประมาณ 70 นายมานั่งๆ นอนๆ เรียงรายตรงทางเข้าโรงแรม ประหนึ่งแก๊งค์กรุ๊ปปี้ที่มารอนักร้องเกาหลี
ภายในวันเดียวแขกทุกคนก็เช็คเอาท์ออกจากโรงแรมเกลี้ยง แต่โรงแรมยังปิดไม่ได้ เพราะมันยังมีแขกที่ อาจ จะเข้ายังไม่รู้ข่าวกำลังเดินทางมาก็ได้ และที่แน่นอนที่สุดสายโทรศัพท์เข้ามาเยอะมากๆ

พนักงานที่ทำงานมาจากรอบก่อนๆ พยายามกลับบ้านไป แต่พนักงานรอบใหม่นั้น ทางโรงแรมไม่แนะนำให้เข้ามาเพิ่ม พนักงานที่อยู่ในโรงแรมอยู่แล้วประมาณ 30 จึงต้องเฝ้าโรงแรมกันไป
คืนต่อๆ มาที่ถนนใหญ่มีเสียงปืนเสียงระเบิดเป็นระยะๆ ทั้งคืน เหตุผลเสื้อแดงพยายามเข้ามาทางซอยสวนพลูเพื่อมาปักหลักกันที่ปั๊มเชลที่อยู่ปากซอย แต่พี่ๆ ทหารทั้งหลายก็จัดการสอยวัยรุ่นทุกคนที่พยายามทำตัวซ่า (สอยด้วยกระสุนยางแ้ล้วจับนะครับ)

เหตุการณ์ทั้งหมดผ่านไปได้ด้วยดีครับ ผมชื่นชมทหารที่มาประจำบริเวณโรงแรมผมมากครับ
พี่ๆ น้องๆ ทุกคนทำงานอย่างไม่เคยเรียกร้องอะไรเลยครับ มีการสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันตลอดเวลา นอนกลางดิน กลางแดด อยู่อย่างที่มี พวกเราซึ้งใจมากและอุ่นใจมากครับ

จนเมื่อวานซืนมีทหารนายนึงเดินมาขอยาแก้น้ำมูกกับพวกผม และอีกคนเดินขอยาแก้คัน...
โรงแรมมียานะครับ แต่คงไม่มียาทุกสิ่งอย่างให้ทหารแน่ๆ
ผมทวิตเพื่อขอยาจากใครก็ได้ที่อยู่ใกล้ๆ บริเวณนั้น
และนั่นก็เป็นอีกครั้งที่ทำให้ผมเชื่อว่า  social network มันทำได้หลายๆ อย่างจริงๆ
คุณ @nokki_nok ยินดีที่จะออกมาจากบ้านเพื่อนำยามาให้ทหาร!
ขอบคุณมาอีกครั้งนะครับ

วันต่อมาทหารทั้งกองถูกเรียกให้ไปเสริมกำลังที่บริเวณบ่อนไก่ที่มีการปะทะกันรุนแรงกว่านี้
โดยที่จะมีตำรวจเข้ามาดูแลพื้นที่แทน...ซึ่งบอกกันตามตรง เอาตำรวจมาดูแล ก็เหมือนกับเราดูแลตัวเองนั่นแหละครับ...รายละเอียดไม่อยากจะไปพูดถึงอีก...
วันนี้...ถนนสาทรใต้ดูจะเงียบสงบกว่าทุกวัน เริ่มมีคนออกมาเดิน เริ่มมีรถยนต์จากคนที่พักแถวๆ นั้นขับไปมา...

วันนี้คงจะเป็นอีกวันธรรมดาๆ ที่ผ่านไปอย่างธรรมดาๆ จนกระทั่ง...
พี่ณี, หัวหน้าผมที่ออกไปทำธุระข้างนอกโรงแรม ไปเจอเข้ากับฝรั่งชาวแมกซิโกคนนึง กำลังใช้ไม้กวาดดอกหญ้าและที่โกยขยะพลาสติกสีขาวบ้านๆ หนึ่งอัน กวาดถนนอยู่คนเดียว
ถนนสาทรใต้ที่มีร่องรอยจากยางรถยนต์ไหม้ และอะไรๆ อีกไม่รู้ที่เป็นตอตะโก

พี่ณีเดินเข้าไปถามว่า มาทำแบบนี้ทำไม
ฝรั่งคนนั้นตอบว่า เค้าอยู่เมืองไทยมาระยะหนึ่งแล้ว เค้ารักเมืองไทย เค้าก็เลยอยากจะทำความสะอาด จากคำพูดฝรั่งคนนั้น...สิ่งเหล่านี้เลยเกิดขึ้น

 มีตู้โทรศัพท์หนึ่งตู้ล้มอยู่ พี่แมกซิโกบอกว่า เราควรจะตั้งตู้นี้ขึ้นมาใหม่จะดีกว่า ในขณะที่พวกเราทั้งหมดกำลังพยายามยกตู้โทรศัพท์เพื่อจะให้ตั้งขึ้นอยู่นั้น...ก็มีตำรวจหนึ่งนายขับมอเตอร์ไซค์ผ่านมาจอด
พวกเราทั้งหมดหยุดเพื่อดูนายตำรวจคนนั้น ก่อนที่นายตำรวจคนนั้นจะเอยขึ้นมาว่า
"ยกได้เลย ไม่มีสายไฟ ไม่ต้องกลัว"
ขอบคุณมากครับคุณตำรวจ...ขอบคุณจริงๆ เป็นประโยชน์มากครับ..พี่ไปตั้งด่านจับใบขับขี่น่ะเหมาะแล้วครับ

ที่น่าตลกคือ ในขณะที่พวกเรากำลังช่วยกันทำความสะอาดอยู่นั้น...มีชาวบ้านในซอยมามุงดูกันเยอะมาก มีนักข่าวต่างประเทศเอากล้องถ่าย มีตำรวจยืนมอง แต่มีแค่คนเดียวจากในนั้นเดินออกมาช่วยเรา แต่กระนั้น ก็มีพี่วินมอเตอร์ไซค์หนึ่งคนขับมอเตอร์ไซค์ไปซื้อที่ผ้าปิดจมูกมาแจกคนละผืน...แค่นี้ก็ซึ้งใจมากครับ

...กองกำลังชุดดำไม่ทราบฝ่าย ไม่มีอาวุธครบมือครับ มีแต่ไม้กวาดพลั่วและถังขยะ...
หนึ่งมือที่พวกคุณทำลาย สองมือของพวกเราจะทำให้มันเป็นเหมือนเดิมครับ!.

พี่ แมกซิโกคนนี้ชื่อว่า เฟอร์นันโดครับ...ขอบคุณครับที่สะกิดให้เรารู้สึกว่า เราเป็นเจ้าของบ้าน

Edit: ผมก็ขอบคุณพี่ณี หัวหน้าผม ที่ริเริ่มทุกอย่างตามฝรั่งคนนั้น..
ผมแค่คนที่ทำตามครับ!  

บ้านของเรา เราต้องดูแลครับ

บ้านเรา เราต้องดูแลก็จริง แต่...
แต่...ก็ต้องดูบ้านดูเมืองก่อนนะ ไม่ใช่จะเป็นแรมโบ้บุกตะลุยไปทำความสะอาดนะจ๊ะ
ไว้ให้เรียบร้อยก่อนนะ แต่...

แต่ถ้ากลัวเขิน ไม่กล้าออกไปทำความสะอาดคนเดียว...เรามีทางออก

บริษัท เดย์ โพเอทส์ กำลังจะมีกิจกรรม
help bkk project กับสโลแกน you break, we build.
คือช่วยเหลือเมืองกรุงด้วยสารพัดวิธี เพิ่งเริ่มโครงการเมื่อวาน
กำลังอยู่ในช่วงระดมคนผู้หวังดี (ไม่ได้เข้าร่วมก็ไม่ได้หวังร้ายนะ)
หากสนใจอยากลงใจลงแรง ไปลงชื่อ-เบอร์โทรที่พี่ตุ๊ก-(บ.ก.บห. a day bulletin)
ที่อีเมล khaopan@gmail.com

คลิกที่รูปเพื่อเข้า Fanpage ของโครงการเพื่อติดตามความเคลื่อนไหวครับ

สวัสดี...