สัด...เดี๋ยวแม่ง...
posted on 19 Jun 2011 23:28 by doggiestyleวันนี้นั่งกระดิกตีนคิดอะไรเรื่อยเปื่อย คิดถึงเรื่องที่ผ่านมา คิดถึงเรื่องที่จะต้องทำ คิดถึงเรื่องที่แม่งต้องปวดหัวแน่ๆ
คิดแล้วก็เหนื่อย...ชีวิตนี่แม่งเหนื่อยนะ เหมือนแข่งบอลกันอยู่
วิ่งไปวิ่งมาต้องเลี้ยงบอลต้องวิ่งเข้าให้ถูกตำแหน่ง ให้ถูกที่ ให้ถูกเวลา ต้องส่งลูกให้คนอื่น ต้องรับลูกจากคนอื่น
ชีวิตแม่งเหนื่อยชิบหาย กูวิ่งเองก็เหนื่อย วิ่งตามเพื่อนร่วมทีมก็เหนื่อย แม่งงงไอ้การรอคนอื่นก็เหนื่อยอีก
เหนื่อยนะ แต่ตราบใดที่นกหวีดหมดเวลายังไม่หมด เราก็ต้องแข่งกันต่อไป
บ่อยครั้งแข่งบอล มีลูกออกนอกสนาม ทุ่มบอลเข้า มีเตะมุม และมีเตะลูกโทษ
บ่อยครั้ง (เกือบทุกครั้ง) ชีวิตต้องเตะลูกโทษ
เราเป็นคนเตะ โชคชะตา หรือ โอกาส เป็นผู้รักษาประตู
มันไม่มีพื้นที่สำหรับ "เสมอ" สำหรับเตะลูกโทษ
มันมีเข้า กับไม่เข้า ไม่มีรางวัลชมเชย ไม่มีโดนคานแล้วมีคนมาปลอบใจว่า
"เฮ้ย นิดเดียวเองว่ะ แย่จังเนอะ"
เพราะไม่ใช่ทุกเกมส์ ที่จะมีการเตะลูกโทษ
4. เมื่อเร็วๆ นี้ ผมเพิ่งได้ดูหนังสั้นเรื่อง "ตัวกู-ของกู" ของสันติ แต้พานิช
มีสัมภาษณ์โน้สอุดมไว้ ผมจำคำพูดได้ไม่หมด แต่จำได้คร่าวๆ ว่า
พี่โน้ส ถามนักบอลทีมชาติคนนึงว่า มีเคล็ดลับยังไงในการเตะลูกโทษ
นักบอลคนนั้นตอบว่า "ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ว่าอย่าไปคิดว่า ไอ้ผู้รักษาประตูคนนั้นมันจะพุ่งถูกทางมั้ย
อย่าเพิ่งไปคิดว่า เราจะเตะมุมไหน ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น วินาทีนั้น ให้คิดแต่ว่า
โดยที่แบกความหวังคนอีกหลายคนไว้บนบ่า รวมทั้งความหวังของเราเอง
เราอาจจะอ่อน เตะบอลไม่แรง เล่นมุมไม่แม่น
หรือไอ้ผู้รักษาประตูคนนั้นแม่งตัวใหญ่ชิบหาย
ก็แล้วกูจะยิงยังไงดีวะ ไม่ค่อยได้ซ้อมด้วย
เตะไม่เข้า แม่งแพ้ทันที ถ้าแพ้โดนถล่มยับแน่ เอาไงดีวะ?
สิ่งที่เราต้องทำ อาจจะแค่ออกไปยิงลูกโทษให้แรงที่สุด ให้คมที่สุด
ไม่ใช่มาคิดมาก
สัด...เดี๋ยวแม่งเจอกู

สู้ๆนะคะ ชีวิตของเรา เราเลือกเอง สู้เอง

ถ้าพลาดนี่มีถึงกับทรุดกันเลยทีเดียว
ยิงธรรมดาก็ไม่ได้ สรุปต้องเตะอัดแบบสึบาสะ
#1 By ภูภู่ฯ on 2011-06-25 23:55